บทที่ 206 มาที่เมืองเอ

ไม่ว่าจะโรงแรมไหน ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนรู้จักอยู่ที่นี่ ก็คงไม่มีใครกล้าปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้ามาง่ายๆ

ซึ่งรสิกาเข้าใจสิ่งนี้ดี ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ขัดคำพูดอีกฝ่าย และเดินตามพนักงานไปที่แผนกต้อนรับ

พนักงานค้นหาเบอร์ห้อง3601 แล้วกดโทรออก

ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มครึ่งแล้ว ไม่รู้ว่าแขกหลับไปหรือยัง

พนักงานตั้งใจฟังการเคลื่อนไหวในสายโทรศัพท์ และหลังจากนั้นไม่นานปลายสายก็กดรับ

เสียงผู้หญิงดังมาจากโทรศัพท์: "ฮัลโหล?"

"สวัสดีค่ะคุณนีรชา ติดต่อจากแผนกต้อนรับนะคะ พอดีว่ามี...." พนักงานหยุดพูด และเงยหน้ามองรสิกา

"รสิกา เป็นเพื่อนของเธอ" รสิกาพูดอย่างรู้เท่าทัน

"มีคุณผู้หญิงท่านหนึ่งชื่อรสิกาแจ้งว่าเป็นเพื่อนของคุณ ไม่ทราบว่าจริงหรือเปล่าคะ?"

"รสิกา?" นีรชารู้สึกทึ่งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวว่า "ฉันขอคุยสายกับเธอหน่อย"

พนักงานยื่นโทรศัพท์ให้รสิกา

รสิการับมาและพูดกับนีรชาทางโทรศัพท์ว่า "นีรชา นี่ฉันเอง"

"พี่รุ้ง?" นีรชาตกใจอย่างเห็นได้ชัด "พี่มาเมืองเอเหรอ!"

ทันทีที่นีรชาพูดจบ ยังไม่ทันที่รสิกาจะได้พูดอะไรก็ได้ยินเสียงบางอย่างแตกดังขึ้นมาในสาย

"เสียงอะไร" รสิกาถามอย่างไม่รู้ตัว

"ไม่มีอะไร พี่ชายฉันตกใจ เลยทำแก้วตกพื้น" นีรชาอธิบายด้วยรอยยิ้ม "พี่รุ้ง ส่งโทรศัพท์ให้พนักงาน เดี๋ยวฉันบอกเธอให้ พี่รีบขึ้นมาล่ะ ฉันจะเปิดประตูรอ"

"โอเค" รสิกายื่นโทรศัพท์ให้พนักงาน

หลังจากพูดอะไรกับพนักงานสองสามคำ นีรชาก็วางสาย หลังจากที่เธอวางสาย ท่าทีของพนักงานที่มีต่รสิกาก็ดูนอบน้อมขึ้น "คุณรสิกา เชิญทางนี้ค่ะ"

"ฉันจะขึ้นไปเอง คุณทำงานต่อเถอะ" รสิกาโบกมือปฏิเสธไม่ให้อีกฝ่ายพาขึ้นไป แล้วเดินไปที่ลิฟต์ด้วยตัวเอง

ภายในห้อง เมื่อนีรชาวางโทรศัพท์ลง ก็เหลือบมองถนิตซึ่งนอนอยู่บนเตียง

"พี่ก็แค่พี่รุ้งมาเอง พี่ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น?" ขณะที่เธอพูด เธอก็เดินไปหยิบไม้กวาดไปกวาดเศษซากบนพื้นอย่างช่วยไม่ได้

ตอนที่นีรชาพูดชื่อรสิกาออกมา ถนิตที่กำลังจะดื่มน้ำ พลันตกใจจนปล่อยมือไม้อ่อน ปล่อยแก้วตกลงบนพื้น

"เธอมาทำไม" ถนิตพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ใบหน้าของเขาแดงเล็กน้อย แม้แต่ดวงตาของเขาก็ดูพร่ามัว

"ยังจะมาถามอีก ก็เพราะเป็นห่วงพี่ไง" นีรชาเงยหน้าขึ้นและพูดว่า "ป่วยเป็นผักขนาดนี้ ถ้าเธอไม่มา ใครจะโน้มน้าวให้พี่ไปโรงพยาบาลได้"

พูดถึงเรื่องนี้ทีไรนีรชาก็ยังจำมาจนถึงตอนนี้ ทันทีที่เธอมาถึงเมืองเอ เธอก็เตรียมพาถนิตไปโรงพยาบาล แต่ให้ตายยังไงเขาก็ดื้อไม่ยอมไป เอาแต่บอกว่ากินยาเดี๋ยวก็าหาย สุดท้ายแล้วเป็นยังไง ไม่ใช่แค่ไม่หาย แต่กลับเป็นหนักกว่าเดิม

ถนิตไม่เคยมาเมืองเอมาก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าตัวเองจะไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมที่นี่ เมื่อวานทันทีที่มาถึงเขารู้สึกไม่สบายตัวอย่างบอกไม่ถูก และเขาก็ยืนกรานที่จะไม่ไปโรงพยาบาล หลังจากกินยาก็ไปทำงานตามปกติ พอเคลียร์งานทุกอย่างเรียบร้อย ถึงเพิ่งมารู้ตัวว่าตัวเองเป็นไข้

แจ็คเองก็อยากเกลี้ยกล่อมให้เขาไปโรงพยาบาลเหมือนกัน แต่ขนาดนีรชายังเกลี้ยกล่อมไม่ได้ผล แล้วเลขาอย่างแจ็คจะไปเหลืออะไร?

ถนิตจึงกินยาลดไข้ในภายหลัง แต่ก็ไม่มีประโยชน์ หลังจากตัวร้อนเป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน ไข้ก็ลดลงเล็กน้อย แต่เขาก็ยังตัวร้อนอยู่ดี

นีรชากลัวจริงๆ ว่าสมองอันชาญฉลาดของถนิตจะถูกพิษไข้เล่นงานจนเสียหาย