บทที่ 207 คุณมาทำไม

หน้าต่างของห้องเปิดไว้เพียงเล็กน้อย อากาศจึงไม่ค่อยถ่ายเทเท่าไหร่ เปิดประตูไว้น่าจะดีกว่า

ถนิตยังคงมีไข้ นีรชาเลยไม่กล้าเปิดหน้าต่างมากเกินไป เพราะลมที่พัดจากข้างนอกนั้นค่อนข้างเย็น

เมื่อรสิกาเดินเข้ามา เธอก็เห็นใครคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงโดยหันหลังให้กับเธอ จึงมองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย

"หลับเหรอ" รสิกาลดเสียงลงและถามเบาๆ

ไม่รู้กำลังถามใคร

นีรชาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าคนบนเตียงนิ่งเงียบ เธอจึงเริ่มพูดว่า "พี่รุ้ง นั่งลงสักครู่ เดี๋ยวฉันไปชงกาแฟมาให้"

"ก็ได้" รสิกาพยักหน้า

ต่อจากนั้นนีรชาก็ออกไป และเมื่อเธอออกไป ก็ปิดประตูห้องลงและปล่อยให้ทั้งสองอยู่ตามลำพังภายในห้อง

เมื่อห้องตกอยู่ในความเงียบ รสิกาก็ค่อยๆ เดินไปที่เตียง และนั่งลงบนเก้าอี้

เธอไม่พูดอะไร เพียงแต่จ้องไปที่แผ่นหลังของถนิตอย่างเงียบๆ

เสียงลมหายใจของเขาค่อนข้างหนัก สาเหตุคงเป็นเพราะหวัด ถึงได้หายใจไม่สะดวก

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ คในที่สุดผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงก็ส่งเสียงขึ้นมา "คุณมาทำไม?"

เสียงนั้นแหบพร่าเหมือนกับที่รสิกาจินตนาการไว้

"มาหเยี่ยมคุณ" รสิกาพูดเบาๆ "คุณเป็นไงบ้าง"

ถนิตพ่นจมูก: "ยังไม่ตาย"

รสิกาขมวดคิ้ว: "นีรชา บอกว่าคุณอาการหนัก ทำไมไม่ไปโรงพยาบาล?"

"ก็แค่ไม่อยากไป ไม่มีเหตุผลอะไรมากมายหรอก" ถนิตกล่าวอย่างทื่อๆ

รสิกาจ้องมองเขาครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "คุณจะเอาแต่หันหลังให้ฉันแบบนี้เหรอ?"

ผ่านไปนาน คนบนเตียงถึงขยับตัวและค่อยๆ พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง

สองวันแล้วที่ไม่ได้เจอหน้ากัน รสิการู้สึกว่าเขาดูผอมลง หน้าเขาแดงเรื่อจากพิษไข้ ดวงตาแน่นิ่ง ไร้ชีวิตชีวา มองมาที่เธออย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน: "เยี่ยมเสร็จแล้ว ก็รีบกลับไปเถอะ"

"ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่หาย คุณต้องไปโรงพยาบาล" รสิกากล่าว

แทนที่จะถามความคิดเห็นของถนิต เธอกลับเลือกที่จะตัดสินใจเองเสร็จสรรพ พร้อมเอ่ยบอกให้เขาทราบ

เมื่อถนิตได้ยินสิ่งนี้ เขาไม่ได้โกรธแต่กลับยิ้มออกมา ซึ่งรอยยิ้มนั้นมีแต่แววเยาะเย้ย: "คุณเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาสั่งผม?"

"คุณเคยช่วยฉัน"รสิกาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดเบา ๆ

"เลยจะใช้คืนอย่างนั้นเหรอ?" ถนิตแสยะยิ้ม "ฉันบอกแล้วไง ที่ผมช่วยคุณ คุณไม่จำเป็นต้องชดใช้ ผมไม่ต้องการ"

"นั่นมันเรื่องของคุณ" รสิกาไม่โกรธ ใบหน้าของเธอยังคงสงบอยู่เสมอ "จนกว่าคุณจะหายดี ฉันถึงจะกลับเมืองซี"

ถนิตกล่าวว่า: "ไม่รบกวนเวลาคุณหรอก คุณรีบกลับไปดีกว่า"

รสิกาไม่สนใจเขา ทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดไร้สาระของเขา แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมาส่งข้อความไปถามไถ่ติรณา

ติรณากลับบ้านได้หนึ่งวันแล้ว ไม่รู้ว่าสุขภาพร่างกายแม่ของอีกฝ่ายเป็นยังไงบ้าง

หลังจากส่งข้อความ ก็ไร้ซึ่งการตอบกลับจากติรณา หลังจากรอสักครู่ รสิกาก็หย่อนโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเธอ จากนั้นก็เบนสายตามาที่ใบหน้าของถนิตอีกครั้ง

เมื่อหันมามอง เธอถึงได้พบว่าดวงตาของเขาค่อยๆหนักอึ้งเตรียมที่จะปิดลง แต่เขากลับพยายามฝืนลืมตาเอาไว้

แค่เพราะไม่สบาย พยายามไปก็ไม่มีประโยชน์

รสิกาถอนหายใจเบาๆ แล้วลุกขึ้นเดินไปที่เตียง เอามือข้างหนึ่งวางบนไหล่ของเขาแล้วพูดเบาๆ "นอนเถอะ"

บางทีอาจเป็นเพราะเสียงของเธอน่าดึงดูด หรืออาจเป็นเพราะสมองของเขาโดนพิษไข้เล่นงานจนสับสน หลังจากได้ยินคำพูดของรสิกา เขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างเชื่อฟัง