บทที่ 208 จะกลับพรุ่งนี้เหรอ

ถนิตอ้าปากอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่ก่อนที่เขาจะได้ถามก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ไม่พูดอะไรออกมา ก้มหน้าลงอ่านหนังสือพิมพ์ต่อไป

นีรชาขยับเข้าไปใกล้เขาอย่างลับๆล่อๆ "พี่ เมื่อคืน......พี่ได้พูดอะไรกับพี่รุ้งหรือเปล่า?"

ถนิตเงยหน้าขึ้นมา แล้วเหลือบมองเธอ: "แกว่างมากเหรอ"

"ที่ฉันถามก็เพราะเป็นห่วงพี่หรอก" นีรชายู่ปากทำหน้าบึ้ง "เมื่อคืนพี่รุ้งกลับห้องดึกขนาดนั้น ต้องเป็นเพราะอยู่เฝ้าไข้พี่แน่ๆ"

เมื่อถนิตได้ยินสิ่งนี้ มือที่ถือหนังสือพิมพ์อยู่ก็สั่นเล็กน้อย: "จริงเหรอ?"

เมื่อเห็นเขาเริ่มสนใจ นีรชาก็รีบพูดว่า "จริงสิ ทำไมฉันต้องโกหกพี่ด้วย?"

ถนิตเลิกคิ้วขึ้น ระหว่างคิ้วปรากฏแววดีใจ

ในตอนที่นีรชากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก เธอหันไปมอง จึงเห็นว่ารสิกากำลังเดินหาวออกมา เธอรีบเก็บเสียง แล้วเดินไปหารสิกาอย่างรวดเร็ว

"ไปกินข้าวเช้ากันเถอะ"

"อืม" รสิกาพยักหน้าตอบ แล้วเหลือบมองถนิต ระหว่างนั้นก็บังเอิญสบตากับที่เขาหันมามองพอดี เธอนิ่งไปเล็กน้อย จากนั้นก็มองไปทางอื่นอย่างเฉยเมย แล้วเดินตามนีรชาไปที่โต๊ะอาหาร

อาจเป็นเพราะถนิตซึ่งยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ อาหารเช้าของพวกเขาตึงค่อนข้างมีรสเบา และในตอนเช้าพวกเขาไม่จำเป็นต้องกินอะไรหนักๆอยู่แล้ว

รสิกากินอาหารเช้าอย่างช้าๆ พร้อมกันนั้นก็คว้าโทรศัพท์ของเธอมาเปิดข้อความ

ข้อความที่เธอส่งถึงติรณาเมื่อคืนยังไม่มีการตอบกลับ เมื่อเช้าเธอโทรไปอีกฝ่านก็ปิดเครื่อง

รสิการู้สึกไม่สบายใจ

"พี่รุ้ง ดูอะไรอยู่" นีรชาถามด้วยความงุนงง เมื่อเห็นรสิกาเหม่อ

"ไม่มีอะไร..." รสิกากลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง หันไปยิ้มให้นีรชาบางๆ จากนั้นก็ล็อกหน้าจอโทรศัพท์

หลังจากกินไปได้สองสามคำ เธอก็วางช้อนลง "ฉันไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะ"

ถ้ายังติดต่อติรณาไม่ได้แบบนี้ รสิกาก็ไม่อาจวางใจได้

คราวนี้รสิกาไม่ได้โทรหาติรณา แต่เลือกที่จะโทรหาใครอีกคน เธอไม่ได้บันทึกเบอร์ของบุคคลนั้นไว้ ดังนั้นเธอจึงต้องเดินไปหาถนิต

ถนิตที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่พลันรู้สึกตรงหน้ามีเงาใครบางคน จึงเงยหน้าขึ้นมอง: "มีอะไรหรือเปล่า?"

"ฉันขอเบอร์เปรมสุธีร์หน่อยได้ไหม?" รสิกาถาม "ฉันติดต่อติรณาไม่ได้ เลยอยากถามอะไรเขาหน่อย"

ถนิตหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนโต๊ะยื่นให้เธออย่างไม่ลังเล: "ใช้เครื่องผมโทรก็ได้"

ในเวลานี้ รสิกาไม่มีเวลามาเกรงใจ จึงรับไว้พร้อมกับกล่าวขอบคุณ

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ทันทีที่ปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ รูปภาพของเธอจะปรากฏขึ้นบนนั้น

ซึ่งมันทำให้ใบหน้าของรสิการ้อนผ่าว

ภาพหน้าจอเป็นภาพที่เธอเคยเห็นมาก่อน แม้ว่าต่อมาจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับทั้งสอง แต่ถนิตก็ยังไม่เปลี่ยนทิ้ง...

ความคิดของรสิกาซับซ้อนขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง

ถนิตเห็นนิ้วของรสิกาชะงักนิ่ง จึงคาดเดาอะไรบางอย่างได้ เขากระแอมเบาๆ: "ผมยังไม่วางเปลี่ยน"

รสิกาไม่ตอบ เธอเพียงแค่เดินไปที่หน้าต่างพร้อมกับโทรศัพท์มือถือ จากนั้นจึไล่หาเบอรร์ของเปรมสุธีร์ในโทรศัพท์ของถนิต และกดโทรออก

เมื่อเธอได้ยินเสียงรอสาย รสิกาก็พลันโล่งใจ

โทรศัพท์ดังขึ้นครู่หนึ่งก่อนที่จะถูกกดรับ นอกจากเสียงของเปรมสุธีร์แล้ว ยังมีเสียงติดๆขัดๆเหมือนสัญญาณไม่ดีดังขึ้นมาอีกด้วย