บทที่ 209 ติรณาเกิดเรื่องแล้ว

กลับพรุ่งนี้?

คำถามนี้ไม่เพียงแค่ทำให้รสิกานิ่งไป แต่ยังทำให้นีรชาตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง ยังไม่ทันที่รสิกาได้คิดหาเหตุผลกลับ เธอก็ได้ยินเสียงร้องอย่างประหลาดใจขอนีรชาดังขึ้นมา:"พี่รุ้ง พี่จะกลับพรุ่งนี้เหรอ? ทำไมรีบจัง ไม่รอกลับกับพวกฉันเหรอ"

นีรชาอยู่ในช่วงวันหยุด ถ้ารสิกากลับไปที่เมืองซี และถนิตยังอยู่ที่เมืองเอ เธอก็ต้องแยกจากรสิกาน่ะสิ

เธอยังฝันลมๆแล้งๆอยากจะจับคู่ให้รสิกาและถนิตอีกครั้ง คราวนี้ถ้าทั้งสองอยู่ห่างไกลกัน ต่อให้ด้ายแดงจะยาวแค่ไหนก็คงเหนี่ยวรั้งพวกเขาเอาไว้ไม่ได้

"ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างในสตูดิโอที่ฉันต้องกลับไปจัดการ" รสิกาพูดอย่างช่วยไม่ได้ "ฉันอยู่ที่นี่ได้แค่วันนี้วันเดียว"

นีรชาแสดงสีหน้าผิดหวังในทันที "พี่อยู่ต่ออีกสักสองสามวันไม่ได้เหรอ?"

แม้ว่าเธอจะเริ่มใจอ่อน แต่รสิกาก็ยังส่ายหัวอยู่ดี: "ฉันขอโทษ"

นีรชาไม่ได้พูดอะไรอีกต่อไป แต่มองไปที่ถนิตที่เงียบไม่พูดไม่จา หวังว่าเขาจะพูดอะไรเพื่อรั้งรสิกาเอาไว้

แต่ถนิต......กลับทำแค่พยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดว่า "อืม"

อืม? รสิกากำลังจะกลับแล้วถนิตแค่พูดออกมาว่าอืมเนี่ยนะ?

นีรชาแทบน้ำตาไหลอาบหน้า พี่ชายคนนี้นี่มัน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาแสร้งทำตัวเย็นชานะ!

เมื่อเห็นว่านีรชากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง รสิกาก็หยิบรีโมทขึ้นมา : "ไหนๆก็ไม่มีอะไรทำแล้ว ขอดูทีวีหน่อยแล้วกัน"

ขณะที่เธอพูด เธอก็เปิดทีวี

ทีวีกำลังออกอากาศช่องข่าว รสิกาไม่ได้กดเปลี่ยนช่อง นั่งดูอยู่อย่างนั้น

ข่าวตัดมาที่เมืองซีพอดี ตอนแรกรสิกาไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก แต่เมื่อเธอเห็นชื่อเมืองหนึ่งในเมืองในหัวข้อข่าว เธอก็เบิกตากว้าง!

ในข่าวรายงานว่าเนื่องจากฝนตกหนักจึงมีดินถล่มเกิดขึ้นบริเวณภูเขาของบางเมือง ตอนนี้ถนนถูกปิดหมดแล้ว ภายนอกเข้าไม่ได้และภายในออกไม่ได้ สัญญาณในพื้นที่ภูเขาอ่อน จนแทบจะไม่สามารถโทรออกได้

ภาพตัดไปที่ภูเขาลูกหนึ่ง และถึงแม้ฝนจะตกจนบดบังทัศนียภาพ แตต่รสิกาก็ยังจำได้ว่านี่คือบ้านเกิดของติรณา!

รสิกาลุกขึ้นจากโซฟาทันที ใบหน้าของเธอพลันซีดเผือด

เธอพลันนึกถึงที่ติรณาปิดเครื่อง และเสียงติดๆขัดๆในโทรศัพท์เมื่อเธอคุยกับเปรมสุธีร์ก่อนหน้านี้ เธอนี่มันโง่เสียจริง เสียงแบบนั้นมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่ามันอยู่ในเฉพาะสถานที่ที่สัญญาณอ่อน!

บางทีติรณาอาจกลับไปที่บ้านเก่าของเธอกับเปรมสุธีร์ แล้วเกิดดินถล่ม โทรศัพท์มือถือของติรณาอาจได้รับความเสียหายระหว่างเกิดดินถล่มด้วยก็ได้?

ยิ่งรสิกาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไหร่ แผ่นหลังของเธอก็เย็นวูบมากเท่านั้น เธอรีบเอี้ยวตัวไปจับโทรศัพท์มือถือของถนิต และกดโทรออกเบอร์ขของเปรมสุธีร์โดยไม่พูดอะไรกับเขาเลย

ด้านนีรชาที่ยังคงคิดหาวิธีรั้งรสิกาเอาไว้ เมื่อเห็นเธอมีท่าทางแบบนี้ขึ้นมากะทันหัน ก็มองไปที่ถนิตด้วยความงุนงง

ดวงตาของถนิตยังคงจดจ่ออยู่ที่ช่องข่าว ขณะนี้ข่าวถูกตัดไปแล้ว แต่จากที่นักข่าวในสถานที่รายงานมา สามารถบอกได้ว่าอุบัติเหตุต้องเกี่ยวข้องกับติรณาแน่ๆ มิฉะนั้นปฏิกิริยาของ รสิกาก็คงไม่เป็นเช่นนี้

"ถนิตหรือรสิกา?" หลังจากเชื่อมต่อสายแล้ว เสียงที่สับสนเล็กน้อยของเปรมสุธีร์ก็ดังขึ้น

รสิกาใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อระงับความตื่นเต้นและความกลัวในใจของเธอ: "ฉันเอง"

"รสิกา?"เปรมสุธีร์งุนงงเล็กน้อย "มีอะไรหรือเปล่า เมื่อกี้ยังพูดไม่จบเหรอ?"

"มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกคุณหรือเปล่า"รสิกาเอ่ยพูดตรงประเด็น

เปรมสุธีร์นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง: "คุณพูดอะไร?" เสียงของเขาสั่นอย่างเห็นได้ชัด

"ฉันเห็นในข่าวแล้ว" รสิกาค่อยๆหลับตาลง "ติรณาเป็นยังไงบ้าง?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เปรมสุธีร์ก็เงียบไป ผ่านไปนาน เขาก็พูดว่า "เธอบอกผมไม่ให้บอกเรื่องนี้กับคุณ"