บทที่ 210 จับมือกันใหม่

หลังจากได้ยินว่ารสิกากำลังจะกลับ ถนิตก็เงียบไปพักหนึ่ง แต่ในตอนที่รสิกาคิดว่าเขาจะเอ่ยห้าม เขากลับพูดว่า "ได้ งั้นผมกลับด้วย"

รสิกาประหลาดใจเล็กน้อย: "คุณพูดอะไร?"

ถนิตจะกลับกับเธองั้นเหรอ? แต่ร่างกายเขายังไม่หายดีเลย อีกอย่าง... เขามาทำงานนอกสถานที่ไม่ใช่เหรอ จะกลับไปกับเธอทั้งอย่างนี้ได้เหรอ?

"ดีเลย ฉันก็จะกลับเหมือนกัน!"

เมื่อได้ยินคำพูดของถนิต นีรชาก็กล่าวอย่างตื่นเต้น

พี่ชายของเธอยังคงรักรสิกาอยู่จริงๆด้วย

"ไม่ได้"รสิกาลดเสียงลงและปฏิเสธ "คุณยังไม่หายดี จะไปด้วยไม่ได้"

ถนิตกล่าวว่า "การกลับไปที่เมืองซีอาจจะเป็นประโยชน์ต่อร่างกายของผม ไม่ใช่เหรอ?"

หลังจากถูกเขาถามมาอย่าง รสิกาก็นึกขึ้นมาได้ว่าเขาไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่นี่ และเขาจะสบายตัวขึ้นเมื่อเขากลับไปที่เมืองซี

เมื่อเป็นอย่างนี้ รสิกาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ นอกจากนี้ คนที่อยู่กับติรณาในตอนนี้คือเปรมสุธีร์ และเปรมสุธีร์ก็เป็นเพื่อนของถนิต ถ้าเขาอยากไปช่วยเพือนเขา ก็พอจะเข้าใจได้

ในที่สุด รสิกาก็ตกลง

ถนิตโทรหาแจ็คให้จองเที่ยวบินที่ใกล้ที่สุดเพื่อกลับไปยังเมืองซี หลังจากเก็บสัมภาระเรียบร้อย พวกเขาก็ขึ้นรถไปที่สนามบิน

รสิกาเอาแต่ดูข่าวแบบเรียลไทม์จากเมืองซีบนโทรศัพท์มือถือของเธอ เพราะกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีกบนภูเขา ตอนนี้ฝนตกหนักไม่หยุด และดินถล่มไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดเมื่อไร ถ้าต้องซ่อมแซมถนนใหม่ ก็ต้องใช้เวลาพอสมควร

เมื่อรสิกาเริ่มกังวล เธอก็รู้สึกหายใจติดขัด ถนิตซึ่งนั่งอยู่ข้างๆเอ่ยพูดขึ้นในทันใดว่า "พวกเขาไม่เป็นอะไรหรอก"

รสิกาชะงักครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้ามองเขา

แม้ว่าใบหน้าของถนิตจะยังแดงจากพิษไข้ แต่อารมณ์ที่สงบและความเป็นผู้ใหญ่ของเขา กลับทำให้อารมณ์ของเธอผ่อนคลายลง

หัวใจของรสิกาที่ถูกยกขึ้นสูงพลันคลายตัวลง ทั้งร่างดูเหมือนจะผ่อนคลายในทันที

ราวกับว่าขอแค่มีถนิตอยู่ด้วย ต่อให้เรื่องนี้จะรับมือยากขนาดไหนมันก็จะคลี่คลายได้

แต่......

รสิกานึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ หัวใจของเธอพลันบีบรัดแน่นขึ้นหลังจากที่ผ่อนคลายได้ไม่นาน

ถ้าท่านเฉลิมสิทธิ์รู้ว่าเธอกับถนิตใกล้ชิดกันขนาดนี้ เขาคงจะใช้ตระกูลปิติภัทรไพศาลเพื่อขู่เธออีกอย่างแน่นอน

เมื่อคิดเช่นนี้ ใบหน้าของรสิกาพลันหม่นแสงลง

ถนิตเห็นสีหน้าวูบไหวของเธอ จึงรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่มีอะไรมากไปกว่าเธอกำลังกังวลเกี่ยวกับตระกูลปิติภัทรไพศาล

"คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น" ถนิตเอื้อมมือออกไปและจับมือที่เย็นชืดของเธอเอาไว้ พร้อมออกแรงบีบเล็กน้อย "ผมอยู่นี่แล้ว"

คำว่าผมอยู่นี่ สามารถเอาชนะได้ทุกคำพูด ดวงตาของรสิกาพลันร้อนผ่าว จนเธอเกือบจะร้องไห้ออกมา

เธอไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ไม่ได้สะบัดมือที่ถูกถนิตกอบกุมเอาไว้ออก

ช่วงเวลาที่แยกจากถนิตเป็นช่วงเวลาที่ยากที่สุดสำหรับรสิดา ตอนนี้เธอวางทุกอย่างลงและจับมือเขาใหม่อีกครั้ง เธอรู้สึกว่า ทางข้างหน้าไม่ได้ดูมืดมนนัก บางทีถ้าเธอลองพยายามลองดูอีกสักตั้ง อาจจะได้รับการยอมรับจากท่านเฉลิมสิทธิ์ก็ได้

...

เมื่อพวกเขามาถึงสนามบิน รสิกาและถนิตก็จับมือกันลงจากรถ เมื่อนีรชาเห็นแบบนั้น ดวงตาก็สว่างวาบ: "โอ๊ย ในที่สุดพวกพี่ก็คืนดีกันแล้ว!"

แม้แต่แจ็คที่กำลังถือกระเป๋าเดินทางอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปด้านข้างเมื่อได้ยินประโยคนี้ และเขาก็อดหัวเราะไม่ได้เมื่อเห็นหน้าแดงๆของเจ้านายตัวเอง