บทที่ 212 คิดดูให้ดี ๆ เถอะ

ในที่สุดติรณาก็ฝืนต่อไปไม่ไหวแล้วก็นอนสลบไป พอเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็รู้สึกแต่ว่าสิ่งที่ตลบอบอวลอยู่ในจมูกตัวเองนั้นมีแต่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่แสบจมูก

เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา จากนั้นก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา

สิ่งที่เข้ามาสู่สายตาก่อนคือสีขาวที่แสบตาไปทั่ว จากนั้นก็เป็นเสียงคนด้านนอกคุยกัน

เสียงของพวกเขาเบามาก ลอยเข้ามาถึงหูติรณาแบบขาด ๆ หาย ๆ เธอฟังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ว่าน้ำเสียงนั้นก็ฟังดูแล้วคุ้นหูมาก......

ร่างกายของติรณายังคงรู้สึกไม่ค่อยสบายนัก หัวก็ยังวิงเวียนอยู่ เธอฟังไปพักหนึ่งก็ยังฟังไม่ออกว่าใครเป็นคนพูด จนกระทั่งประตูห้องผู้ป่วยถูกผลักเปิดออก

"เธอตื่นแล้วเหรอ" ใบหน้าของรสิกาโผล่เข้ามาสู่สายตาติรณา ในขณะเดียวกันยังมีปฏิกิริยาที่ตื่นเต้นดีใจบนใบหน้าเธอด้วย "เป็นยังไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?"

"รุ้ง?" ติรณาจ้องมองเธออย่างประหลาดใจ "นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม......"

พอเธอพูดออกมาก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดในลำคอลดลงไปเยอะแล้ว

"คงจะไม่ใช่นะ" รสิกายิ้มขึ้นมาเล็กน้อย แล้วเดินไปที่ข้าง ๆ เธอ "พวกเราก็เพิ่งมาถึงกันไม่นานเท่าไหร่"

"นี่กี่โมงแล้ว?" ติรณามองไปด้านนอกทีหนึ่ง แต่กลับพบว่าด้านนอกได้มืดไปหมดแล้ว

"สองทุ่มแล้ว" รสิกาพูดขึ้น "ได้ยินเปรมสุธีร์บอกว่าเธอนอนหลับไปนานมาก"

"เป็นไข้นิดหน่อย......" ติรณายกมือขึ้นมาก่ายไว้บนหน้าผากตัวเองอย่างไม่มีเรี่ยวแรง แล้วก็ยิ้มอย่างเบื่อหน่ายขึ้นมา "ขอโทษด้วยนะ......"

"มาขอโทษฉันทำไม?" รสิกานั่งลงบนเก้าอี้ แล้วก็ช่วยดึงผ้าห่มขึ้นมาบนตัวเธอเล็กน้อย "ทางด้านคุณน้า ฉันก็ไปดูมาแล้วนะ ท่านสบายดีมาก แต่ว่าเป็นห่วงเธอนิดหน่อย ตอนแรกก็อยากมาดูเธอด้วย แต่ถูกฉันห้ามเอาไว้ซะก่อน เอาไว้ถ้าเธอหายดีหน่อยแล้วค่อยไปดูเถอะ"

"ขอบใจนะ" ติรณายิ้มขึ้นมาเล็กน้อย พอพูดจบ เธอก็ถอนหายใจขึ้นมาเบา ๆ ทีหนึ่ง "ยังดีที่เธอมาแล้ว ไม่งั้น......ฉันก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าเรื่องราวมากมายพวกนี้จะจัดการยังไงดี"

ระหว่างเธอกับเปรมสุธีร์ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน เธอคงไม่อาจบอกให้เปรมสุธีร์ไปจัดการเรื่องของครอบครัวตัวเองได้หรอก โชคดีที่รสิกามาถึงแล้ว

พอได้ยินคำพูดนี้ของติรณา รสิกาก็ลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วถามขึ้นว่า "เธอกับเปรมสุธีร์ ยังไม่ตกลงปลงใจกันอีกเหรอ?"

ท่าทีของติรณามืดมนไปอย่างมาก "ฉันกับเขาไม่มีทางเป็นไปได้หรอก"

ถึงแม้จะผ่านเรื่องราวพวกนั้นมาแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าตัวเองกับเปรมสุธีร์ไม่สามารถมีผลลัพธ์อะไรออกมาได้หรอก

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในรถรู้สึกว่าเขาเป็นคนดี เหมาะที่จะเป็นแฟนด้วย แต่พอตอนนี้มีสติขึ้นมาแล้ว ก็แค่รู้สึกว่าตอนนั้นตัวเองคงจะเป็นไข้จนเลอะเลือนไป ถึงได้คิดแบบนั้นได้

"ลองคิดดูดี ๆ อีกหน่อยเถอะ" รสิกานึกถึงสภาพของเปรมสุธีร์เมื่อก่อนหน้านี้ตอนที่ตัวเองได้เพิ่งเจอเขา ในใจของเธอก็เกิดความเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อย เปรมสุธีร์...คงจะรักติรณาจริง ๆ ใช่ไหม

เพียงแต่ว่าตอนนี้ที่ติรณาพาเปรมสุธีร์กลับมาบ้านตัวเองด้วยนั้น ก็เพื่อจะเป็นการบอกเขาด้วยว่าฐานะทางบ้านของตัวเองเป็นยังไง และไม่มีทางเหมาะสมกับอาชานกำธรของพวกเขาเลย

เธอก็แค่อยากให้เปรมสุธีร์ตายใจก็เท่านั้น

"ไม่มีอะไรให้น่าคิดหรอก" ติรณาเลียริมฝีปากที่แห้งผากเล็กน้อย "ฉันแค่ดูเธอเป็นตัวอย่างก็รู้แล้วว่าอนาคตฉันจะมีจุดจบยังไง"

"พวกเราสองคนมันไม่เหมือนกันนะ" รสิกาลุกขึ้นไปเทน้ำอุ่นให้เธอ จากนั้นก็พยุงเธอลุกขึ้นมาจากเตียง พอพิงหัวเตียงเรียบร้อย แล้วถึงเอาแก้วน้ำยื่นให้กับเธอ "วัชรเดชานนท์กับอาชานกำธรมันไม่เหมือนกัน เธอจะเอามารวมกันไม่ได้"

"ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ พวกเขาก็คงไม่มีทางที่จะไม่สนใจฐานะของฉันเลยหรอกนะ?" ติรณาจิบน้ำไปคำหนึ่ง ผ่านไปครู่หนึ่งลูกกระเดือกถึงขยับขึ้นมา แล้วกลืนน้ำลงไป "ฉันอยู่คนเดียวมานานหลายปีแล้ว ตอนนี้เป็นแบบนี้ก็ดีออก"

อย่างน้อยดูจากตอนนี้......ก็คงจะดีอยู่มั้ง?

รสิกาไม่ได้เกลี้ยกล่อมเธออีก

ที่พวกเธอสามารถกลายเป็นเพื่อนที่สนิทกันได้ขนาดนี้ บางทีก็อาจจะเป็นเพราะว่านิสัยของทั้งสองคนมีส่วนที่คล้ายกันบางอย่างละมั้ง