บทที่ 213 รุ่งเช้า

รสิกาเพียงแต่ยิ้มแล้วไม่พูดอะไร ถนิตคงจะไม่ต้องหึงเปรมสุธีร์จริง ๆ แต่ว่าในใจต้องไม่สบายใจแน่

ผู้ชายคนนี้ เป็นคนใจแคบมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

......

พวกเขากินข้าวเสร็จแล้วก็กลับไปที่โรงแรมเลย วันนี้ทั้งวันรสิกาไม่ค่อยได้พักผ่อนเท่าไหร่ แล้วนั่งรถมาเป็นเวลานานมากด้วย พอมาตอนนี้ได้หยุดพักแล้ว ถึงได้รู้สึกว่ากระดูกทั้งตัวของตัวเองแทบจะหลุดออกจากร่างไปเลยยังไงอย่างงั้น

พอเธอเข้าประตูห้องพักโรงแรมมาก็ฟุบตัวลงไปบนเตียงแล้วไม่อยากขยับเขยื้อนอีกเลย

ถนิตเปลี่ยนรองเท้าเสร็จแล้วเดินเข้ามา ก็เห็นเธอนอนอยู่บนเตียง แล้วก็ค่อย ๆ เดินไปถึงตัวเธอ แล้วตบตูดเธอเล็กน้อย "ไปอาบน้ำก่อนไป"

"ไม่อยากขยับแล้ว......" ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังไม่เห็นเตียงก็ไม่รู้สึกอะไร พอตอนนี้ร่างกายได้ผ่อนคลายลง เธอก็รู้สึกถึงความง่วงจู่โจมเข้ามาเลย จนไม่อยากขยับเขยื้อนเลยสักนิด

"ไปอาบน้ำก่อนค่อยมานอน" ถนิตยังคงยืนกรานอยู่

รสิกาขยับนิ้วมือเล็กน้อย "อุ้มฉัน"

คำพูดง่าย ๆ สองคำ แต่ถนิตกลับฟังรู้เรื่อง

เขาคลี่ยิ้มขึ้นมาอย่างเบื่อหน่าย จากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นมาจากเตียงแล้วเดินไปทางห้องน้ำ

เธอแทบจะพิงอยู่บนตัวเขาไม่ขยับตัวเลยสักนิด อย่างกับว่าไม่มีกระดูกยังไงอย่างงั้น

ตอนที่อาบน้ำนั้นช่วงล่างของถนิตเกิดปฏิกิริยาขึ้นมาโดยอัตโนมัติ แต่พอเห็นสภาพที่เหนื่อยแทบไม่ไหวของเธอแล้ว สุดท้ายก็รู้สึกสงสาร ก็เลยพยายามกลั้นตัวเองไว้ อาบน้ำให้เธอจนสะอาดเรียบร้อย พออุ้มไปทิ้งไว้บนเตียงแล้ว ตัวเองถึงได้ไปอาบน้ำเย็นต่อไป

รสิกาสะลึมสะลือรู้สึกว่าตัวเองถูกโอบกอดเข้าไปสู่อ้อมกอดที่อบอุ่น แขนของเขารู้สึกเย็นเล็กน้อย แต่ว่าอกกว้างของเขากลับเร่าร้อนจนทำให้คนรู้สึกกลัว

"ถนิต......?" เธอสะลึมสะลือเรียกออกมาคำหนึ่ง

"อืม" น้ำเสียงที่ขรึมต่ำของชายหนุ่มตอบรับขึ้นมาที่ข้างหูเธอ "มีอะไรเหรอ?"

"ง่วง......" เธอพูดขึ้นมาอย่างไม่ค่อยมีสตินัก

"นอนเถอะ" ถนิตตบหลังเธอไปเบา ๆ "เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าค่อยปลุกคุณตื่นนะ"

"ค่ะ......"

รสิกาฝืนต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว พอตอบรับเสร็จแล้ว ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็หลับสนิทไปเลย

อาจจะเป็นเพราะว่าเหนื่อยมากเกินไป ค่ำคืนนี้เธอไม่ได้ฝัน และนอนหลับรวดเดียวถึงเช้าเลย

ตอนแรกเธอนึกว่าเป็นเวลาสายมากแล้ว แต่พอลืมตาขึ้นมาก็ได้ยินเสียงขรึมต่ำของถนิตดังลอยมาจากจุดที่ไม่ไกลนัก "ไม่ว่านายจะใช้วิธีอะไร ก็ต้องพยายามต้านไว้ให้ได้!"

เหมือนกับว่าเขากำลังคุยโทรศัพท์กับใครอยู่ บางทีอาจจะกำลังคุยเรื่องงานของบริษัทอยู่

รสิกาฟังไม่ค่อยเข้าใจนัก เพียงแต่อยู่ในท่าทางแบบเดิม แล้วหันหน้ามองไปตามเสียง จากนั้นก็เห็นถนิตยืนอยู่ข้างเตียงในที่ไม่ไกลนัก เสื้อผ้าบนตัวได้เปลี่ยนไปแล้ว ถือโทรศัพท์ไว้ด้วยมือข้างเดียว กำลังหันหลังให้เธอและคุยโทรศัพท์อยู่

เหมือนกับว่าเขาจะกลัวทำให้รสิกาตื่น จึงพยายามข่มเสียงจนต่ำมาก แต่ว่าความเยือกเย็นในน้ำเสียงนั้นราวกับจะหนาวเย็นกว่าอุณหภูมิด้านนอกไปหลายองศา

"เรื่องโดยรวมนั้นเดี๋ยวรอฉันกลับไปค่อยว่ากัน" ถนิตฟังอยู่นานมาก ถึงจะพูดกับคนที่อยู่ปลายสายไป

อาจจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากมั้ง ไม่งั้นเขาก็คงไม่ใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดคุยกับคนอื่นหรอก

รสิกากัดริมฝีปากเล็กน้อย ในสมองเกิดความเป็นได้อย่างหนึ่งขึ้นมา

บางที......อาจจะเกิดเรื่องที่บริษัทหรือไม่?

ถ้าหากว่าเขาอยู่ที่บริษัท ก็คงจะไม่เกิดเรื่องขึ้นมาหรอกมั้ง และอีกอย่างที่นี่ห่างกับเมืองซีถ้านั่งเครื่องบินก็ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น เขาสามารถกลับไปได้ตลอดเลยนี่

ในตอนที่รสิกากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ถนิตก็คุยโทรศัพท์เสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เขายังไม่ได้หมุนตัวมา เพียงแต่แค่ใช้มือทั้งคู่ยันอยู่บนขอบหน้าต่าง แผ่นหลังดูเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก

รสิกาถอนหายใจออกเบา ๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง "ถนิต"