บทที่ 214 เพื่อห้ามไม่ให้คิดถึงคุณ

"ถนิต!"

เธอเปล่งเสียงเรียกชื่อเขาออกมาทีละคำ ตาทั้งคู่แดงก่ำ ราวกับจะมีประกายน้ำตาปรากฏออกมา "นี่คุณตั้งใจจะทำให้ฉันรู้สึกผิดใช่ไหม?"

ทั้ง ๆ ที่วินาทีที่แล้วยังเรียกชื่อเขาออกมาแบบมีพลังข่มขู่ แต่ประโยคที่พูดในวินาทีต่อมาก็แฝงไปด้วยเสียงสะอื้นซะแล้ว และน้ำตาก็ไหลรินออกมา ทำให้ถนิตเห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจไม่หยุด

เขารีบดึงตัวเธอขึ้นมานั่งที่ข้าง ๆ "เลิกร้องเถอะ บาดแผลนี้ไม่ถึงกับเสียชีวิตหรอก เดี๋ยวผมไปทำแผลที่โรงพยาบาลใหม่ก็ได้แล้ว......"

"คุณหุบปากไปเลย" พอรสิกาได้ยินคำพูดของเขา ในใจก็ยิ่งรู้สึกโกรธขึ้นมาหลายเท่า "นี่คุณเจ็บขนาดนี้แล้ว ยังจะฝืนทำงานอีก สำหรับคุณงานมันสำคัญกับคุณมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ!"

เมื่อก่อนเธอนึกว่าตัวเองเป็นคนที่รักการทำงาน แต่ตอนนี้พอเห็นถนิตแล้ว เธอถึงพบว่าแบบเขานี่มันทำงานอย่างไม่คิดชีวิตเลยนี่

"ผมจำเป็นต้องทำแบบนี้" พอเผชิญกับความโกรธเคืองของเธอ ถนิตก็พูดขึ้นมาแบบนี้ประโยคหนึ่งและแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยหน่าย

รสิกาอึ้งไปครู่หนึ่ง "อะไรนะ?"

"เพราะว่าการทำแบบนี้ มันทำให้ผมไม่ต้องคิดถึงคุณตลอดเวลา" ถนิตกุมมือเธอไว้ จ้องมองเธอด้วยสายตาสงบนิ่ง "ช่วงที่แยกกับคุณนั้น ในใจผมรู้สึกทุกข์ใจเป็นอย่างมาก มีแต่การทำงานเท่านั้นที่ทำให้ผมลืมความจริงที่คุณเลิกกับผมไปได้ชั่วคราว"

"คุณ......" รสิกาจ้องมองเขาไปอย่างตกตะลึง แม้แต่น้ำตาในดวงตายังลืมไปที่จะไหลออกมาไปเลย

ที่แท้เป็นแบบนี้เองเหรอ......? ที่เขาทำกับร่างกายตัวเองแบบนี้ เป็นเพราะเธอทั้งนั้นเลยเหรอ?

ที่แท้ช่วงเวลานั้น คนที่เป็นทุกข์ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น ถนิตเจ็บปวดมากกว่าเธอซะอีก

รสิกาอดไม่ได้ที่จะโถมตัวเข้าไปอยู่ในอกเขา มือทั้งคู่กอดคอเขาไว้ แล้วพูดเสียงสะอื้นขึ้นว่า "แต่ว่าคุณจะมาทำอย่างนี้กับร่างกายของคุณไม่ได้นะคะ......"

เธอคิดมาตลอดว่าร่างกายของเขาคงจะค่อย ๆ ฟื้นฟูขึ้นมาแล้ว ถ้าหากรู้ว่าเขาใช้วิธีแบบนี้มาข่มความคิดถึงที่มีต่อเธอแล้วละก็ เธอก็คงไม่มีทางเสียเวลาไปนานขนาดนี้ถึงกลับมาคืนดีกับเขาหรอก

"คุณเป็นห่วงว่าคุณปู่จะทำอะไรกับปิติภัทรไพศาลมาตลอด สิ่งที่ผมทำได้มีแต่ต้องพยายามทำให้ความสามารถของตัวเองพัฒนาขึ้นมาให้เร็วที่สุดเท่านั้น" ถนิตตบหลังเธอไปเบา ๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนและเสียงเบาขึ้นว่า "ผมคิดเสมอว่า ถ้าผมไปถึงจุดที่สูงมากพอแล้ว อนาคตก็จะสามารถไปตามจีบคุณกลับมาได้อย่างไม่ต้องเกรงกลัวอะไรเลย"

เขาไม่มีทางห้ามตัวเองไม่ให้คิดถึงเธอ เพราะฉะนั้นตอนที่เจอกับเธอในเวลาต่อมานั้น จึงต้องปฏิบัติกับเธอด้วยวิธีที่เย็นชา

ถึงแม้ว่าแบบนั้นจะทำให้พวกเขาสองคนเจ็บปวดกันทั้งสองฝ่าย

"ขอโทษนะ......" รสิกาสูดจมูกเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "ฉันจะไม่เป็นฝ่ายไปจากคุณอีกแล้ว จริง ๆ ค่ะ"

ในอนาคตไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็จะจับมือเขาไปตลอด จะเดินไปด้วยกันตลอด จะไม่มีทางเป็นอย่างคราวนี้อีกแล้ว

"โอเค" ถนิตกอดตัวเธอไว้แน่น ลมหายใจที่อุ่นร้อนรดลงที่ต้นคอของเธอ ดูร้อนรนเล็กน้อย "คุณเป็นคนพูดเองนะ ห้ามเสียใจทีหลังนะ"

"ไม่มีทางเสียใจแน่นอนค่ะ" รสิกาคลี่ยิ้มขึ้น หางตายังคงเปียกชื้นอยู่

เธอเคยถามตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วนว่า เพราะอะไรผู้หญิงที่เคยหย่าร้างมาแล้วอย่างเธอ ถึงได้โชคดีมาเจอกับผู้ชายที่ดีอย่างถนิตเข้าได้?

บทสรุปสุดท้ายที่ได้มาก็คือ ชีวิตช่วงต้นของเธอได้พบเจอกับธนพจน์ที่ทอดทิ้งเธอไป จากนั้นก็มาพบกับชญตว์ที่นอกใจเธอ อาจจะเป็นเพราะว่าเธอซวยมากไปแล้วมั้ง......เพราะฉะนั้นตอนที่เธออายุยี่สิบห้าแบบนี้ ถึงได้กำหนดให้เธอมาพบเจอกับถนิต

ที่ผ่านมาไม่ว่าจะพบเจอกับเรื่องแย่มากแค่ไหน แต่พอมาเจอกับถนิตแล้ว เธอก็พบว่าบางทีสิ่งเหล่านั้นอาจจะเป็นแค่การทดสอบอย่างหนึ่ง

เป็นการทดสอบที่จะทำให้เธอพบกับความสุข

......

บาดแผลบนตัวถนิต ถึงแม้ว่าเขาจะงานยุ่งมากแค่ไหน แต่รสิกาก็พยายามบีบบังคับและออกคำสั่งกับเขาว่าให้ทิ้งงานไปก่อน จากนั้นก็ไปโรงพยาบาลด้วยกัน

ในโรงพยาบาล พอหมอเห็นบาดแผลทั้งสองจุดบนร่างกายของเขาแล้ว ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา "ทำไมผ่านมานานขนาดนี้แล้วถึงจะมาทำแผล? นี่จะต้องมีรอยแผลเป็นแน่"

ถึงแม้ว่าบนร่างกายของถนิตก็มีแผลเป็นอยู่ แต่ว่าแผลเป็นที่รุนแรงแบบนี้นั้นไม่มีเลย

พอได้ยินคำพูดของหมอ รสิกาก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า "มีวิธีลบรอยแผลเป็นไหมคะ?"