บทที่ 234 ชรรินคือฆาตกร

ติรณาไปพบรสิกาทันทีที่เธอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากที่เธอรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นในที่สุด ก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องทำใจได้ยาก

เธอเป็นทนายว่าความเรื่องการหย่าร้างและไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับด้านนี้มาก่อนเลย แม้ว่าเพื่อนร่วมงานบางคนจะเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้ก็ตาม พวกเขายังกล่าวอีกว่า เรื่องนี้ไม่มีหลักฐาน และพยานทั้งหมดก็ชี้ไปที่รสิกา รสิกาแก้ตัวไม่ได้

"ยังหาตัวชรรินไม่เจอเหรอ?" ขณะที่ติรณากล่าวถาม ถนิตก็นั่งอยู่ภายในห้องทำงาน

ภายในห้องทำงานนอกเหนือจากเธอแล้วก็ยังมีถนิต ชัยเดชและเปรมสุธีร์อีกสามคน

"ราวกับว่าเธอจะหายตัวไปเหมือนอากาศ ไม่มีร่องรอยอะไรสักนิด" ชัยเดชใช้พละกำลังทั้งหมดของเขาเพื่อค้นหาชรรินอย่างเต็มที่แล้ว แต่ก็ไม่พบ จนเขาเกือบจะสงสัยว่าคนคนนี้เคยมีตัวตนหรือเปล่า

"ฉันไปถามตระกูลปิติภัทรไพศาลดีกว่า"ติรณาเงียบอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าว "คนในปิติภัทรไพศาลอาจจะรู้เบาะแสของเธอก็ได้"

"ผมไปกับคุณด้วย"เปรมสุธีร์กล่าว

"ไม่ต้องหรอก" ติรณากล่าว "ฉันไปคนเดียวได้ คุณอยู่ช่วยที่นี่เถอะ"

เปรมสุธีร์เม้มปากแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

ติรณามักจะมีนิสัยพูดแล้วทำเลย เมื่อเธอตัดสินใจที่จะไปตระกูลปิติภัทรไพศาล เธอก็ไม่ได้อยู่ที่คอสโมนานนัก

เปรมสุธีร์ไปส่งเธอที่ชั้นล่าง หลังจากที่ทั้งสองคนเข้าไปในลิฟต์ มือของเปรมสุธีร์ก็เคลื่อนไปจับกุมมือของเธอเอาไว้

"ทำอะไรของคุณ?"ติรณาเบิกตากว้าง แต่ก็ไม่ได้สะบัดมือของเขาทิ้ง

"ถึงแม้ว่าเรื่องของรสิกาจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย แต่คุณก็อย่าได้หักโหมตัวเองจนเกินไปเพราะเรื่องของเธอนะ" ใบหน้าที่ไม่ยี่หระของเปรมสุธีร์ ก็เปลี่ยนเป็นจริงจังมากขึ้น

"ฉันรู้แล้ว" ติรณาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "แต่ฉันก็รู้ดีว่า หากวันนี้เป็นฉันที่ถูกขังเอาไว้อยู่ข้างใน รุ้งเองก็คงจะพยายามวิ่งเต้นเพื่อช่วยฉันไม่หยุดเหมือนกัน"

ติรณายังจำไม่ลืมเรื่องที่เธอถูกขังอยู่บนภูเขาครั้งนั้น

รสิกาเองก็รีบกลับจากเมืองเอ ทันทีโดยไม่รีรอหลังจากที่รู้

ในเมื่อรสิกายังสามารถทำเพื่อเธอได้ขนาดนี้ ตอนนี้เธอจะช่วยเธอเอาไว้เท่านั้น และไม่มีอะไรที่เธอทำไม่ได้

"อย่าฝืนตัวเองมากเกินไปนัก" เปรมสุธีร์รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับรสิกานั้นแน่นแฟ้นมาก ดังนั้นเขาจึงไม่หว่านล้อมอะไรต่อให้มากความ

เมื่อลิฟต์มาหยุดที่ชั้นใต้ดินพอดี ติรณาปล่อยมือของเปรมสุธีร์ "ฉันไปก่อนนะ"

"ขับรถดีๆ ด้วย" เปรมสุธีร์กล่าวกำชับ

ติรณาเพียงยิ้มให้ จากนั้นก็สะพายกระเป๋าแน่นและเดินออกจากลิฟต์ไป

เธอเคยไปที่บ้านของตระกูลปิติภัทรไพศาลอยู่หลายครั้ง แต่หลังจากที่รสิกาออกมาจากตระกูลปิติภัทรไพศาลแล้วก็ไม่เคยได้ไปอีก การเดินทางไปครั้งนี้เธอเกือบจะจำทางผิดเสียแล้ว

ตอนนี้ตระกูลปิติภัทรไพศาลทั้งหมดต่างก็เต็มไปด้วยความเศร้าโศก ชรรินหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนรสิกาก็ยังถูกขังอยู่ข้างในคุกไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ดวงตาทั้งสองข้างของอารณีย์บวมอยู่ทุกวัน แม้แต่กันต์ชัยเองก็ไม่ได้ไปบริษัทแล้ว เขามอบหมายงานทุกอย่างในบริษัทให้ธนพจน์เป็นคนดูแล

เมื่อเสียงรถที่ส่งเสียงมาจากลานด้านนอกดังขึ้น อารณีย์ซึ่งนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นก็ลุกขึ้นและรีบวิ่งออกไปทันที

ทันทีที่เธอออกไป เธอก็เห็นติรณาลงมาจากรถ

"ติรณา" อารณีย์แฝงด้วยความรู้สึกตื่นเต้น "มีข่าวจากรุ้งแล้วใช่ไหม?"

"ตอนนี้ยังไม่มีค่ะ วันนี้ฉันมาที่นี่ก็เพื่อมาถามว่าพวกท่านได้ข่าวคราวเกี่ยวกับชรรินบ้างหรือเปล่า?"ติรณาอธิบายจุดประสงค์ของเธออย่างตรงไปตรงมา

"แอน?"อารณีย์เมื่อถูกถามเข้าก็ตกตะลึงครู่หนึ่ง สีหน้าของเธอก็พลันเปลี่ยนไป "...เรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับแอนด้วยเหรอ?"

"แสดงว่าพวกท่านยังไม่รู้" ติรณารู้สึกหมดหนทาง เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรอยู่ชั่วขณะ

รสิกาไม่ได้บอกอารณีย์ว่าชรรินมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร แต่รสิกากลับปิดบังเรื่องนี้ แล้วเธอควรจะบอกพวกเขาออกไปจริงๆ หรือ?