บทที่ 233 คุณไม่ต้องมาเยี่ยมฉันแล้ว

เธอไม่มีทางหายตัวไปโดยบังเอิญได้ ต้องมีใครบางคนจัดการอยู่เบื้องหลัง

"ส่งคนไปตามหาเธอต่อไป ต้องหาตัวเธอจนเจอให้ได้"ถนิตดึงเนกไทอย่างหงุดหงิด จากนั้นเดินไปที่โต๊ะและหยิบโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมา "ผมจะออกไปข้างนอก คุณช่วยจัดการเรื่องบริษัทไปก่อนนะ"

"ผม?"ชัยเดชตกใจเล็กน้อย "แล้วคุณจะไปไหน?"

"ไปช่วยคน"

ถนิตกล่าวจบ ออกจากประตู แล้วเขาก็หายลับไป

ชัยเดชมองไปที่เอกสารกองเท่าภูเขาบนโต๊ะและก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา

ท่านเฉลิมสิทธิ์กลับจากบริษัทไปที่ตระกูลวัชรเดชานนท์ นั่งยังไม่ทันที่ก้นจะร้อนก็ได้ยินเสียงรถมาจากข้างนอก

ตฤณเคาะประตูแล้วเข้ามาภายในห้องทำงาน

"คุณท่าน คุณถนิตกลับมาแล้วครับ"

ท่านเฉลิมสิทธิ์ชะงักครู่หนึ่งแล้วโบกมืออย่างเหนื่อยๆ"รู้ละ"

เขารู้ดีว่าถนิตมาทำอะไรที่นี่ จะมีอะไรอีกล่ะนอกจากเรื่องรสิกา

ตฤณละออกจากห้องทำงานลงไปชั้นล่าง ก่อนที่จะลงบันได เขาเห็นถนิตเข้ามาจากด้านนอก และทั่วทั้งร่างของเขาก็เต็มไปด้วยรังสีความเยือกเย็น

"คุณปู่ล่ะ?"ถนิตเห็นเขา จะกล่าวถามเสียงเย็น

"คุณท่านอยู่ชั้นบนครับ" ตฤณกล่าว

ถนิตก้าวเท้าเดินขึ้นไปที่ชั้นบน และในเวลาไม่นานเขาก็มาถึงหน้าห้องทำงาน

ประตูห้องทำงานปิดโดยไม่ได้ล็อกเอาไว้ พอเขาผลักประตูก็เปิดออก

เมื่อเขาเข้าไปข้างใน ท่านเฉลิมสิทธิ์นั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือ เมื่อเขาได้ยินเสียงก็เพียงแต่เหลือบสายตาขึ้นมองถนิตเท่านั้น

"ชรรินอยู่ที่ไหน?"ถนิตกล่าวถามหลังจากที่เข้าไปในทันที

"นั่นใคร?"ท่านเฉลิมสิทธิ์กล่าวถามเสียงเรียบ

"คุณปู่รู้ว่าผมหมายถึงใคร" ใบหน้าของถนิตเย็นชาไร้ความรู้สึกใด มือของเขาที่แนบอยู่ข้างลำตัวกำหมัดแน่นอยู่ก่อนแล้ว

ท่านเฉลิมสิทธิ์คิดว่า ถ้าเขาไม่ใช่ปู่ของถนิตล่ะก็ คงได้ถูกหมัดของเขาต่อยล้มลงเข้าไปแล้ว

ท่านเฉลิมสิทธิ์หัวเราะออกมา "แค่รสิกาเพียงคนเดียว แกถึงกับจะต่อยฉันเลยเหรอ?"

"ผมจะไม่ลงมือกับปู่" ถนิตสูดลมหายใจลึกๆ น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชา "แต่ผมสาบานเลยว่า ถ้ารสิกาเป็นอะไรไป ผมจะทำลายทุกอย่างที่ท่านรักทีละอย่างๆ ให้สิ้นซาก!"

เขาเฝ้าถนอมคนคนนี้มาตลอดทั้งชีวิต ถ้าท่านเฉลิมสิทธิ์ทำอะไรกับรสิกาจริงๆ แล้วล่ะก็ เขาจะทำลายสิ่งที่ท่านเฉลิมสิทธิ์รักทั้งหมดทุกอย่างให้สิ้นโดยไม่ลังเล

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของ หรือว่าคนก็ตาม

"สมแล้วที่เป็นคนตระกูลวัชรเดชานนท์!" ท่านเฉลิมสิทธิ์สั่นคลอนอย่างเห็นได้ชัดจากคำพูดของถนิต แต่ดวงตาของเขามีความชื่นชมที่มีต่อถนิตและความร้อนแผดเผาปรากฏแย่ในนั้น

ถนิตมีความโหดเหี้ยมที่ถวัลย์ไม่มี

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมท่านเฉลิมสิทธิ์ให้ความสำคัญกับถนิตตลอดมา

เพราะมีเพียงถนิตเท่านั้น ที่เป็นเหมือนลูกหลานวัชรเดชานนท์ของพวกเขา!

เพียงแต่ว่าตอนนี้ เลือดในตัวของถนิตกลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งกระตุ้นออกมาเท่านั้น

"ชรรินอยู่ที่ไหนกันแน่!" ถนิตกล่าวถามเสียงเย็น

"ฉันมีเพียงข้อเสนอเดียว" ท่านเฉลิมสิทธิ์กล่าว "เพียงแค่แกออกห่างจากรสิกา จากนี้ไปแกไม่ไปคลุกคลีอะไรกับเธออีก ฉันก็จะส่งชรรินให้ รวมถึงหลักฐานการฆาตกรรมของเธอให้แกด้วย"

"ฝันไปเถอะ!"ถนิตกล่าวอย่างโกรธเคือง "ผมจะไม่มีวันเลิกกับเธอ!"

พวกเขาเผชิญเรื่องราวยากลำบากด้วยกันมามากมายถึงจะมารักกันได้ เขาจะไม่มีทางเลิกกับเธอแน่

"อย่างนั้นเหรอ" ท่านเฉลิมสิทธิ์หัวเราะออกมา "ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้"

"ผมจะตามตัวหล่อนออกมาให้ได้!"ถนิตกล่าวอย่างเดือดดาล ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ "ท่านคอยดูแล้วกัน!"

ถนิตจะพิสูจน์ให้ท่านเฉลิมสิทธิ์เห็น แม้จะไม่ได้ความช่วยเหลือจากท่าน แต่เขาก็จะตามตัวชรรินออกมา จะหาหลักฐานเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของรสิกามาให้ได้!

"ฉันจะคอยดู"ท่านเฉลิมสิทธิ์ยังคงยิ้ม