บทที่ 232 ชรรินหายตัวไป

ธนพจน์หันหน้ากลับมามองถนิต "คุณถนิต ผมไม่เข้าใจว่าคุณหมายความว่าอะไร "

"ใครเป็นคนฆ่าจรณินทร์ ชรรินรู้ดีแก่ใจที่สุด "รสิกาไม่รอให้ถนิตตอบกลับก็กล่าวออกไป

ธนพจน์ขมวดคิ่้ว "เป็นไปไม่ได้ แอนไม่มีทางฆ่าคน "

"งั้นก็หมายความว่าฉันเป็นคนฆ่าอย่างนั้นสิ?"รสิกากล่าวถามพลางหัวเราะเสียงเย็น

"ผม..." ธนพจน์ถูกคำถามของรสิกาทำให้นิ่งชะงัก และไม่พบสิ่งใดที่จะเอามาตอบคำถามของเธอได้

ขณะที่หลายคนกำลังพูดคุยกันอยู่ บนเรือสำราญจู่ๆ ก็เกิดความโกลาหลขึ้น หลังจากนั้นรสิกาก็เห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจสวมชุดเครื่องแบบหลายนายกำลังเดินเข้ามาหาพวกเขา

......

ห้องพักภายในเรือสำราญกลายเป็นที่เกิดเหตุฆาตกรรม แต่แม้ตำรวจก็หาอาวุธที่ใช้ในการลงมือฆ่าไม่เจอ กระทั่งโทรศัพท์มือถือสองเครื่องที่รสิกากล่าวถึงก็หาไม่พบ

ดูเหมือนทุกอย่างจะติดอยู่ในวังวน

แต่ในช่วงเย็นก็มีหลายคนบนเรือสำราญเห็นรสิกาปรากฏตัวในห้องของจรณินทร์ และเมื่อพวกเขาเห็นเข้า รสิกาก็อยู่ข้างๆ จรณินทร์ซึ่งเต็มไปด้วยเลือดทั่วร่างแล้ว

ส่วนคำกล่าวของรสิกาที่ว่าตนเองได้ถามพนักงานบริการเกี่ยวกับหมายเลขห้องพักบนเรือสำราญ ก็ไม่พบใครเลย

นอกจากนี้รสิกาไม่สามารถจดจำใบหน้าคนได้ด้วย หญิงสาวที่สวมเสื้อผ้าแบบเดียวกันบนเรือสำราญ มีทรงผมเหมือนกัน และแต่งหน้ากันอย่างสวยสดงดงาม จำพวกหล่อนไม่ได้หรอกว่าหน้าตาเป็นอย่างไร

และตอนนี้หลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่รสิกา

เธอคือฆาตกร

รสิกาในตอนนี้ถูกตำรวจควบคุมตัวเอาไว้ แม้แต่ถูกปฏิบัติเหมือนเป็นฆาตกรไปเสียแล้ว ทว่าเรื่องดังกล่าวยังไม่ได้เขียนสำนวนคดีอย่างเป็นทางการ แม้แต่ผู้พิพากษาเองก็ไม่กล้าตัดสินตามอำเภอใจได้

รสิกาได้พบกับอารณีย์และคนอื่นๆ ภายใต้การดูแลของตำรวจ

"นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย?พวกเขาล้วนบอกว่าลูกฆ่าคน ..."อารณีย์ไม่ทันจะพูดจบ เธอก็อดไม่ได้ที่จะสะอื้นออกมา "รุ้ง มันไม่จริงใช่ไหมลูก?"

กันต์ชัยที่ยืนอยู่ข้างๆ คอยกอดไหล่ของอารณีย์เอาไว้ เพื่อที่จะทำให้เธอสงบอารมณ์ลงได้

"ฉันไม่ได้ฆ่าคน" ใบหน้าของรสิกาซีดขาวไร้ซึ่งสีเลือด แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีความแน่วแน่ปรากฏในสายตาของเธอ

"ไม่ต้องห่วง พวกเราจะหาหลักฐานจนเจอ "กันต์ชัยกล่าว

"ไม่ต้องหรอกค่ะ " รสิกากลับปฏิเสธอย่างคาดไม่ถึง

"ทำไมถึงไม่ต้องล่ะ ลูกจะทำตัวห่างเหินกับพวกเราจนถึงตอนนี้เลยอย่างนั้นเหรอ?"อารณีย์เอ่ยถามด้วยดวงตาแดงก่ำ

"ไม่ใช่" รสิกาส่ายหน้า ใบหน้าสงบนิ่งอย่างมาก "เพราะรุ้งรู้ว่าฆาตกรคือใคร ดังนั้นจึงไม่อยากให้พวกคุณเข้ามาพัวพัน"

"ลูกหมายความว่าอย่างไร...?ที่ว่าลูกรู้ว่าฆาตกรคือใคร เช่นนั้นแล้วทำไมถึงไม่พูดออกมา?"อารณีย์เอ่ยถาม

รสิกายิ้มพลางกล่าวเสียงเรียบ "เชื่อรุ้งเถอะ ว่าพวกท่านไม่อยากรู้หรอก"

ถ้ารสิกาเดาไม่ผิดล่ะก็ ฆาตกรก็คือชรริน

กันต์ชัยกล่าวว่าจะช่วยเธอ จะไม่เท่ากับจับกุมลูกสาวของเขาเองหรอกหรือ?

ถูกต้องที่รสิกาเกลียดชรริน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเกลียดคนตระกูลปิติภัทรไพศาลคนอื่นๆ ไปด้วย

มันไม่เกี่ยวข้องกัน เธอจะไม่มีทางเกลียดชังคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วย

"รุ้ง..."อารณีย์กำลังจะร้องไห้ "มาถึงขนาดนี้แล้ว ลูกยังช่วยฆาตกรปกปิดความผิดอยู่อีกเหรอ?"

รสิกาไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่กลับลุกขึ้นยืน และยุติการพบเจอกันในครั้งนี้ด้วยตนเอง

หลายวันมานี้มีคนจำนวนมากมาเยี่ยมเธอ แต่คนที่รสิกาอยากเจอที่สุดกลับไม่ได้มา

เธอเดาว่าท่านเฉลิมสิทธิ์รอให้เรื่องนี้ถึงจุดไคลแมกซ์ก่อน ถึงจะปรากฏตัวอย่างนั้นเหรอ?

อย่างไรก็ตามไม่กี่วันต่อมา รสิกาก็ได้เจอกับท่านเฉลิมสิทธิ์

เขายังคงมีอำนาจอยู่เหนือผู้อื่นเช่นเคย โดยเฉพาะที่แห่งนี้

ขณะที่รสิกาเดินเข้ามา ท่านเฉลิมสิทธิ์ก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ก่อนแล้ว เขาได้ยินเสียงจึงเหลือบสายตาไปมอง