บทที่ 231 เธอหนีไม่พ้นแล้ว

"แต่เป็นเพราะฉันเองที่ทำให้เธอติดร่างแหเรื่องนี้ไปด้วย..."รสิกาดวงตาแดงก่ำพลางกล่าว "ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ตอนนี้เธอก็คงจะมีชีวิตอยู่"

ถนิตโอบกอดเธอเอาไว้แน่นอย่างเห็นใจและกล่าวเสียงอ่อนโยน "คุณไม่ใช่เธอ คุณจะรู้ได้ยังไงว่าเธอสมัครใจหรือเปล่า รสิกา ตอนนี้ตัวคุณเองจะล่อกแล่กไม่ได้ พวกเราจะต้องเปิดโปงฆาตกรออกมา จรณินทร์จะตายตาหลับก็ต่อเมื่อจับตัวฆาตกรได้เท่านั้น คุณเข้าใจไหม?"

รสิกาตัดริมฝีปากล่าง ไม่พูดไม่จา ณ เวลานี้เมื่อเธอนึกถึงจรณินทร์ความเจ็บปวดในหัวใจก็แล่นขึ้นมาอย่างทรมาน

......

ทุกคนบนเรือสำราญต่างรู้ว่าในคืนวันนี้มีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นบนเรือสำราญลำนี้ จึงไม่มีใครกล้าเดินออกไปเพ่นพ่าน เพราะกลัวว่าตนเองจะกลายเป็นรายต่อไป แม้แต่เรื่องที่รสิกาเป็นผู้ลงมือฆ่าก็ค่อยๆ แพร่กระจายออกไปท่ามกลางผู้คน

ในที่สุดอารมณ์ของรสิกาก็สงบลงอย่างยากลำบาก แต่เมื่อเธอได้ยินเสียงไซเรนจากริมฝั่ง ตัวเธอก็สั่นเทาขึ้นมาอีกครั้ง

ขณะที่ถนิตกำลังจะปลอบโยน จู่ๆ เสียงหวีดร้องของชรรินก็ดังขึ้นมาในทันใด

ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เห็นว่าเป็นชรรินที่ถูกชัยเดชโยนเข้ามาอย่างแรง และร่วงลงเบื้องหน้าพวกเขาทั้งสอง เธอร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด

"เธอหลบเสียลึกเชียว " ชัยเดชหัวเราะเสียงเย็น "จะซ่อนตัวอยู่สักพักแล้วหนีลงจากเรือ แต่น่าเสียดายที่มาเจอผมเข้า"

เมื่อเห็นชรริน ฉับพลันรสิกาก็ลืมความกลัวของเธอไปชั่วขณะ ทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปตรงหน้าของชรริน ออกแรงคว้าลำคอของเธอเอาไว้ด้วยมือทั้งสอง และกล่าวอย่างเดือดดาล "เธอเป็นคนฆ่าจรณินทร์!"

"จรณินทร์?" ชรรินเห็นได้ชัดว่าเจ็บปวดจนไม่ตอบสนอง แต่เมื่อถูกรสิกาถาม เธอกลับพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะทนความเจ็บปวดของเธอเอาไว้และฉีกยิ้มไปให้รสิกา "ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไร รสิกา เธอไม่ใช่เหรอที่ฆ่าจรณินทร์?"

"แกตอแหล!"รสิการีบพ่นคำด่าออกมา "โทรศัพท์ล่ะ!เมื่อกี้แกเอาโทรศัพท์ของพวกเราไปไว้ไหน!"

ข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั่นคือหลักฐาน!เมื่อครู่ชรรินเอาโทรศัพท์มือถือของพวกเธอไปเพื่อต้องการที่จะทำลายหลักฐานทิ้งแน่ๆ

"เธออย่าใส่ร้ายผู้บริสุทธิ์สิ ฉันกับจรณินทร์ไม่เคยมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจกันมาก่อน แล้วฉันจะฆ่าเธอไปทำไม?" ชรรินไอออกมาอยู่ครั้งสองครั้ง เลือดบนใบหน้าของเธอจางไป และเปลี่ยนเป็นซีดขาวในทันที "แต่เธอสิ รสิกา ทุกคนต่างก็รู้ความขัดแย้งของเธอกับจรณินทร์ เธอต่างหากคือคนที่มีแรงจูงใจที่สุดที่จะฆ่าจรณินทร์ "

ไม่ว่าจะกล่าวอย่างไร ชรรินก็เอาแต่บอกว่าเป็นรสิกาที่ฆ่าจรณินทร์ ดวงตาทั้งสองข้างของรสิกาแดงก่ำด้วยความโกรธอยู่นานแล้ว พอได้ยินเธอกล่าว ก็ยิ่งอยากที่จะฆ่าเธอให้ตายเสียตรงนี้

ทว่ารสิกายังไม่ทันจะได้เคลื่อนไหวใดๆ ถนิตที่นั่งอยู่ด้านข้างกลับลุกขึ้นยืนทันที หลังจากเดินเข้ามาได้สองก้าว ขาข้างหนึ่งของเขาก็เตะเข้าไปที่ไหล่ของชรริน หลังจากที่เตะเธออย่างแรง ตัวเธอก็ลื่นไถลไปสองสามเมตรชนกำแพงแล้วถึงหยุดนิ่ง

การเตะครั้งนี้ของถนิตไม่ได้ยั้งแรงเอาไว้ ดังนั้นเมื่อเขาเตะไปที่ชรริน เธอได้แต่รู้สึกว่ากระดูกของตนเองกำลังจะแตกหัก ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสทำให้เหงื่อของเธอไหลออกมาทั่วร่าง เธอนอนคว่ำอยู่บนพื้นอยู่นานความเจ็บก็ไม่หายไป แม้เสียงโอดร้องเจ็บปวดไม่มี

"ไม่ต้องเสียเวลาไปพูดกับเธอหรอก"ถนิตลูบศีรษะของรสิกาและกล่าวเสียงเบา "คุณไม่ได้ฆ่าคน พวกเราจะหาหลักฐานมาพิสูจน์จนได้ "

"แต่ตอนนี้หลักฐานถูกเธอทำลายไปหมดแล้ว "รสิกากัดริมฝีปากพลางกล่าว

"อาจจะยังมีหลักฐานอื่นๆ อีก "ถนิตหน้านิ่วคิ้วขมวด "ไม่มีหลักฐานทางกายภาพ แล้วพยานบุคคลล่ะ?"

"พยาน?"รสิกาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นจึงนึกขึ้นได้ว่าขณะที่ตนเองตามหาห้องพัก เธอได้ถามพนักงานบริการบนเรือสำราญอยู่หลายคน หากการชันสูตรพลิกศพเวลาเสียชีวิตแน่ชัดแล้ว ขณะเดียวกันเธอก็กำลังสอบถามพนักงานบริการช่วงเวลานั้นพอดีล่ะก็ นั่นก็จะเป็นพยานสำคัญที่พิสูจน์ได้ว่าเธอไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ !

พอคิดมาถึงตรงนี้ รสิกาก็กล่าวขึ้นมาทันทีว่า "มี!ฉันมีพยานบุคคล!"

เธอเล่าถึงตอนที่เธอกำลังหาห้องอยู่ให้ถนิตและชัยเดชฟัง เมื่อทั้งสองคนได้ยิน ทั้งคู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกโดยทันที

ขอแค่มีพยานก็ยังดี