บทที่ 230 คุณไม่เกี่ยวข้องกับการตายของเธอ

จากดาดฟ้าเรือรสิกาใช้เวลาพอสมควรในการเดินกลับไปที่ห้อง ด้วยความที่ไม่คุ้นเคยกับเรือสำราญ ตลอดทางจึงต้องถามทางคนอยู่หลายคนกว่าจะเจอห้อง

เมื่อเธอหยิบการ์ดออกจากกระเป๋าและกำลังจะรูดการ์ดเข้าห้อง โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอจู่ๆ ก็ดังขึ้น

เธอจำต้องเก็บการ์ดเอาไว้ก่อน แล้วจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

มันเป็นข้อความที่จรณินทร์ส่งให้เธอ

รสิกาเหลือบสายตาอ่านข้อความก็รู้สึกแปลกๆ เพราะในข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอมีเพียงหมายเลขห้องเท่านั้น

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันหลังเดินกลับไปที่ห้องหมายเลขนั้น

ก่อนหน้านี้ก็เห็นจรณินทร์อยู่ชั่วครู่เดียว ยังไม่ทันที่จะพูดคุยอะไรกัน ตอนนี้เธอก็ยังส่งข้อความแปลกๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

รสิกานับหมายเลขห้องตลอดทาง และไม่กี่นาทีต่อมา ในที่สุดเธอก็มายืนอยู่หน้าห้องของจรณินทร์

เธอยกมือขึ้นเคาะประตู แล้วรออยู่สักครู่ แต่ไม่มีใครมาเปิดประตู และภายในห้องก็ไม่มีแม้แต่การเคลื่อนไหวใดๆ เลย

รสิการู้สึกผิดปกติ จึงเคาะประตูอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่มีใครเปิดอยู่ดี เธอจำต้องหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาจรณินทร์

หลังจากโทรออก เธอก็ได้ยินเสียงเรียกเข้าอันแผ่วเบาของโทรศัพท์มือถือดังมาจากในห้อง เธอแนบหูฟังที่ประตูอยู่ครู่หนึ่ง เธออยู่ในห้องจริงๆ ด้วย

"เกิดอะไรขึ้น..."รสิกาพึมพำสองสามคำและเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู โดยไม่คาดคิดเมื่อจับไปที่ลูกบิดประตูกลับเปิดออก

ชั่ววินาทีที่ประตูเบื้องหน้าได้เปิดออก รสิกาก็ได้กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรง เธอขมวดคิ้วทันที แต่เมื่อเธอเห็นจรณินทร์นอนอยู่บนพื้น เธอก็ตกใจเป็นอย่างมาก

"จรณินทร์!"

รสิการีบวิ่งไปอยู่ข้างกายเธอในทันที ณ ขณะนี้ รสิกาไม่ได้คิดว่าตัวเธอเองกำลังถูกลอบวางแผนหรือตกลงไปในกับดักของใคร เธอเพียงแต่ต้องการแน่ใจว่าจรณินทร์ปลอดภัยดีเท่านั้น แต่เมื่อเธอกอดร่างกายของจรณินทร์เอาไว้ กลับพบว่าร่างกายของเธออ่อนยวบราวกับไม่มีกระดูก

และมีเลือดสดๆ ไหลออกมาจากศีรษะส่วนหลังของเธอด้วย

รสิกาทำได้เพียงใช้แรงปิดบาดแผลของเธอเอาไว้ พลางร้องขอความช่วยเหลืออย่างเป็นกังวลใจ "ใครก็ได้ ช่วยด้วย ช่วยด้วย!"

เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะตรวจลมหายใจของจรณินทร์

ขณะที่รสิกากำลังตะโกนร้องเพื่อขอความช่วยเหลือ ผู้คนก็ทยอยกันเข้ามา แต่เมื่อพวกเขาเห็นเหตุการณ์ พวกเขาทั้งหมดก็กรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว

คนที่อยู่ด้านนอกยิ่งเยอะมากขึ้นเรื่อยๆ เรื่องนี้ก็แพร่กระจายไปกว้างขึ้นเรื่อยๆ และในท้ายที่สุดมันก็ขัดขวางการประมูลที่กำลังดำเนินอยู่ในทันที

"รสิกาคือฆาตกร!"ท่ามกลางฝูงชนมีใครคนหนึ่งร้องตะโกนออกมา จากนั้นหลายคนก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายเหตุการณ์เอาไว้

ที่ตรงนี้มีผู้คนอยู่มากมาย และไม่มีใครรู้ว่าคนที่ร้องตะโกนออกมาเมื่อครู่เป็นใคร แต่รสิกาจำเสียงนั้นได้

นั่นคือเสียงของชรริน!

รสิกากวาดสายตาเหลือบมองฝูงชนและเห็นว่าชรรินกำลังออกเคลื่อนตัวออกไป เธออยากจะตามไป แต่จรณินทร์ยังคงนอนอยู่ในอ้อมแขนของเธอไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย เธอออกไปไม่ได้!

"จรณินทร์......จรณินทร์ เธอตื่นสิ..."

รสิกาเขย่าไหล่ของจรณินทร์อย่างไร้เรี่ยวแรง เพื่อพยายามปลุกเธอให้ตื่น แต่จรณินทร์ยังคงนอนอยู่ในอ้อมแขนของเธอเหมือนเดิมอยู่อย่างนั้น ไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

เมื่อรสิกาหวาดกลัวจนน้ำตาจะไหลออกมา เสียงของถนิตก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเธอ

"รสิกา " เสียงของเขายังคงทำให้เธอสงบใจและลุ่มลึกเช่นเคย