บทที่ 229 ลึกลงไปในสถานการณ์

"หวังว่าพวกคุณจะมีความสุขนะคะ "อีฟถอนสายตาที่มองถนิต แล้วยิ้มเล็กน้อย

รสิกาไม่ได้พูดอะไรนอกจากจะยิ้ม

พอดีกับที่ทางถนิตเองก็คุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว เขาก็เดินมาทางพวกเธอ อีฟไม่ได้อยู่ต่อ เธอหันหลังเดินจากไปแล้ว

"พวกคุณคุยอะไรกันเหรอ?"ถนิตเห็นดวงตาของรสิกาดูแดงๆ จึงขมวดคิ้วถาม

"ไม่มีอะไรค่ะ "รสิกากล่าว"ใครโทรหาคุณเหรอ?"

"แจ็คน่ะ "ถนิตตอบ

"ที่บริษัทมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"รสิกาถามในทันที

"จะเกิดอะไรขึ้นได้อย่างไรกัน?"ถนิตลูบหลังของเธอ ราวกับกำลังปลอบเธอ "ไม่ต้องกังวล จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น "

แม้ว่าเขาจะปลอบโยนรสิกา แต่รสิกากลับรู้สึกว่าเรื่องมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

หลังจากที่ทั้งสองคนยืนอยู่สักพัก แล้วจึงเดินเข้าไปในสถานที่จัดการประมูล

แม้ว่ารสิกาจะไม่เคยเข้าร่วมงานประมูลมาก่อน แต่ก็พอจะรู้ว่าลำดับขั้นตอนการประมูลว่าเป็นอย่างไร

หลังจากที่ทุกคนนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว พิธีกรก็ขึ้นมาบนเวทีเพื่อกล่าวสุนทรพจน์

รสิกาไม่ได้ตั้งใจฟัง เธอกลับมองไปยังผู้คนที่อยู่ในงานประมูล

พอมองดู ก็เห็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ไม่กี่คน

นอกจากชัยเดชกับอีฟแล้ว เธอยังมองเห็นจรณินทร์ ชรรินและธนพจน์ รวมถึงสาวิตรีด้วย

ชรรินกับสาวิตรีนั่งอยู่ด้วยกัน รสิกาขมวดคิ้ว

สองคนนี้มาคลุกคลีอยู่ด้วยกันได้ยังไง?

"กำลังมองอะไรอยู่น่ะ?"ถนิตเห็นว่ารสิกากำลังใจลอย จึงบีบมือของเธอแล้วเอ่ยถาม

"เห็นคนที่ฉันรู้จักอยู่น่ะ " รสิกาใช้คางชี้ไปทางพวกชรริน

ถนิตเพียงเหลือบสายตามองอย่างเรียบเฉย หลังจากนั้นจึงถอนสายตาออก "ตั้งใจหน่อย "

"ค่ะ "รสิกาส่งเสียงรับ และไม่ได้มองพวกเขาเหล่านั้นอีกต่อไป

หลังจากที่พิธีกรกล่าวบนเวทีเสร็จเรียบร้อยแล้ว การประมูลก็ได้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ในตอนแรกรสิกายังคิดว่าจะนั่งรอจนกว่างานจะสิ้นสุด แต่ยิ่งนั่ง เธอก็ยิ่งเบื่อ และสุดท้ายเธอก็เริ่มง่วงนอน

"ฉันไปรอคุณที่ห้องก่อนแล้วกันนะ" รสิกาดึงแขนเสื้อของถนิต และหลังจากนั้นจึงโน้มตัวเข้าไปกระซิบบอกเขาที่ข้างหู

ถนิตเห็นความง่วงบนหน้าของเธอจึงกล่าวถาม "ง่วงนอนเหรอ?"

"นิดหน่อย "รสิกาพยักหน้า

"คุณไปเถอะ "ถนิตกล่าวเสียงเบา "รอผมอยู่ที่ห้องดีๆ อย่าเพ่นพ่านล่ะ "

รสิกาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา "ฉันไม่ใช่เด็กซะหน่อย คุณไม่ต้องห่วง "

ไม่ใช่ทุกคนที่เข้าไปในงานประมูล ยังมีคนบางส่วนที่ไม่ได้สนใจงานประมูลแล้วรออยู่ด้านนอกก็มี แต่เธอเองก็ไม่มีเวลาว่างที่จะเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้น ดังนั้นเธอรออยู่ในห้องดีกว่า

พอหลังจากที่พิธีกรเริ่มแนะนำรายการประมูลครั้งถัดไป รสิกาลุกขึ้นจากที่นั่งของเธอ จากนั้นก้มตัวลงเล็กน้อยและเดินออกจากสถานที่จัดการประมูล

หลังจากที่ออกจากงานแล้ว เธอก็ไม่ได้รีบร้อนกลับเข้าไปในห้องทันที แต่เดินไปที่ดาดฟ้าเรือเพื่อตากลมสักพัก เสื้อของถนิตยังคลุมอยู่บนตัวของเธอ แม้ว่าลมจะหนาวเย็นอยู่บ้าง แต่ก็พอรับได้

ลมทะเลมีกลิ่นเค็มและมีกลิ่นไม่ค่อยดีนัก หลังจากยืนได้สักพัก รสิกาก็หันหลังกลับและกำลังจะเดินเข้าไปข้างใน แต่เมื่อเธอหมุนตัวกลับเห็นสาวิตรีกำลังเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ

รสิกาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

"เป็นอะไรไป พอเห็นฉันเธอก็ทนไม่ได้ขนาดนี้เลยเหรอ?"สาวิตรีเดินเข้ามาใกล้ เธอกล่าวด้วยท่าทีบนใบหน้าที่ปรากฏรอยยิ้มเรียบเฉย

"เธอคิดมากเกินไปแล้ว"รสิกากล่าว