บทที่ 228 เขาทำไปเยอะมากแล้ว

ชายหนุ่มทั้งสองมีขายาว พริบตาเดี๋ยวพวกเขาก็หายลับจากบนพรมแดงไปแล้ว ในขณะที่ทุกคนกลับมาตอบสนองอีกครั้ง ก็ไร้เงาของพวกเขาเสียแล้ว ขณะนั้นเองคนกลุ่มใหญ่อีกกลุ่มก็ทอดถอนใจ เมื่อครู่ถ่ายรูปได้ไม่เท่าไหร่เอง

ทางด้านรสิกาและบรู๊คที่เพิ่งขึ้นเรือสำราญมาเมื่อครู่ ขณะที่พวกเขากำลังจะยกแชมเปญขึ้นดื่มนั้นเอง จู่ๆก็ได้ยินเสียงดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"รสิกา "

เมื่อได้ยินเสียงนั้น รสิกาก็หันหน้าไปดู แล้วจึงเห็นว่าถนิตกับชัยเดชเดินตามกันขึ้นมาบนเรือสำราญ และคนที่ส่งเสียงเรียกเธอเอาไว้เมื่อสักครู่นี้ ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นชัยเดชที่เดินตามหลังถนิตมานั่นเอง

"พวกคุณไวกันจัง "รสิกาหัวเราะออกมาเบาๆ "ไม่โดนนักข่าวรุมถามคำถามเหรอ?"

"แล้วพวกเขากล้าถามหรือเปล่าล่ะ" ชัยเดชกล่าวพลางเหลือบสายตามองชายหนุ่มหน้าดำคร่ำเครียดที่อยู่ด้านข้างตน "อ่ะ เอาคนมาส่งแล้ว ผมไปล่ะ "

รสิกามองใบหน้าไร้อารมณ์ของถนิต อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เธอเดินไปข้างหน้าหาเขาก้าวหนึ่ง แล้วแอบเกี่ยวมือของเขาเอาไว้ "คุณโมโหเหรอ?"

"เปล่า" ถนิตคงสีหน้าเย็นชาเอาไว้ แต่ด้านล่างกลับกุมมือของรสิกาไว้เสียแน่น ดูเหมือนว่าเขาจะยังเหลือบสายตามองบรู๊คที่อยู่ไม่ไกล

ท่าทีแบบนั้น มันยั่วยุกันชัดๆ

บรู๊คเห็นได้อย่างชัดเจน เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยิ้มและหมุนตัวจากไป

"เขาเป็นอาจารย์ฉันนะ "รสิกาเองก็สังเกตเห็นสายตาของถนิต "พวกเราเป็นแค่อาจารย์กับลูกศิษย์เท่านั้น คุณคิดอะไรส่งเดช "

" เขาอาจไม่ได้คิดแค่อาจารย์กับศิษย์ก็ได้ "ถนิตกล่าวอย่างเย่อหยิ่งเล็กน้อย

รสิกาอดที่จะยิ้มไม่ได้ "ฉันว่า คุณยังไม่รู้ล่ะสิว่านีรชากำลังตามจีบอาจารย์ของฉันอยู่?"

"อะไรนะ?"ถนิตตะลึง "คุณพูดจริงเหรอ?"

"ก็แน่นอนว่าต้องจริง "รสิกากล่าว "คุณคงไม่แยกพวกเขาให้ออกห่างจากกันหรอกใช่ไหม?"

สีหน้าของถนิตดูไม่ได้ เขาเงียบอยู่นาน

นีรชาอายุไม่เท่าไหร่เอง บรู๊คอายุก็เยอะแล้ว พวกเขาสองคนจะคบหากันได้ยังไง!

"เรื่องของนีรชาคุณอย่าเข้าไปยุ่งเลย "รสิกาเห็นสีหน้าของเขาก็รู้ได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

"ถ้าผมไม่เข้าไปยุ่ง แล้วคุณคิดว่าคนอื่นจะยุ่งเหรอ?"ถนิตหัวเราะเสียงเย็น

รสิกาตกตะลึง ทันใดนั้นก็นึกถึงท่านเฉลิมสิทธิ์ขึ้นมา

เขาไม่ได้ต้องการที่จะควบคุมบงการแค่ถนิตคนเดียวหรอก

"คุณหมายความว่า...ปู่ของคุณจะเข้าขัดขวางเหรอ?"

"เอาเป็นว่า พวกเขาทั้งสองไม่มีทางเป็นไปได้ "ถนิตกล่าวเสียงหนักแน่น

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราสองคนก็ไม่มีทางเป็นไปได้น่ะสิ"รสิกากล่าวใส่เขา

ถนิตเบิกสายตามองเธอ "คุณพูดอะไรนะ?"

ท่าทีองอาจของรสิกาเมื่อครู่ ถูกเขาจดจ้องอยู่เพียงครู่เดียวก็หดคอลง "เปล่า..."

ระหว่างที่ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่นั้น ผู้คนบนเรือสำราญก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ พื้นที่ที่เคยกว้างก็แคบลงไม่เหมือนก่อนหน้า

ถนิตจึงแทรกตัวเดินเข้าไปด้านใน

งานประมูลไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับรสิกา มีเหตุผลเดียวที่เธอถูกเชิญมาที่นี่ล้วนเป็นเพราะบรู๊คและถนิตทั้งสิ้น ถ้าจะเป็นเพราะชื่อเสียงของตนเองจริงๆ เช่นนั้นเธอก็คาดว่าน่าจะเป็นชาติหน้าถึงจะสามารถมาอยู่ที่แห่งนี้ได้ล่ะมั้ง

ทั้งสองคนหาที่เงียบๆ คนน้อยๆ เพื่อนั่งทานอาหาร ก่อนหน้าที่จะมารสิกาไม่ได้ทานอะไรเลย ตอนนี้จึงยิ่งหิวมากจนทนไม่ไหว

หลังจากทานไปได้สักครู่หนึ่ง เรือสำราญก็ออกตัว ผู้คนน่าจะมากันครบแล้วล่ะ

รสิกาเช็ดมุมปาก เธอยืนกายลุกขึ้นมองออกไปยังทะเลยามค่ำคืน