บทที่ 227 ไปพบคุณพ่อ

วันรุ่งขึ้นไม่มีธุระอะไร รสิกาจึงไม่ได้เข้าไปที่สตูดิโอ และถนิตเองก็ไม่ได้ไปที่บริษัทเช่นกัน

หลังจากที่ทั้งสองลุกออกจากที่นอน พวกเขาแยกกันทำความสะอาดร่างกาย รสิกาช้ากว่าหน่อย ดังนั้นถนิตจึงเป็นคนทำอาหารเช้า

ขณะรับประทานอาหาร รสิกาสังเกตเห็นว่าถนิตสวมชุดสีดำซึ่งเป็นทางการมาก

แต่ว่ารสิกาไม่ได้บอกว่าวันนี้เธอจะทำอะไร แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเดาออกได้

ระหว่างการเดินทางไปสุสาน รสิกาเริ่มเล่าเรื่องพ่อของเธอให้เขาฟัง "พ่อของฉันเป็นคนใจดีมาก เมื่อตอนที่ยังเป็นเด็ก สิ่งแรกที่เขาทำหลังกลับมาจากที่ทำงานคืออุ้มฉันขึ้นนั่งบนไหล่แล้วพาฉันออกไปเล่น แม้ตอนนั้นฉันยังเด็กแต่ฉันยังจำมันได้อย่างชัดเจน"

กับบางคนและบางสิ่ง ไม่ว่าจะผ่านไปสักกี่ปีก็ไม่สามารถลืมเลือนได้

เมื่อเธอพูดแบบนี้ ถนิตก็เหลือบสายตามองเธอ ช่วงหลายวันมานี้เขามักจะรู้สึกว่าเธอมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติไป ทว่าเขาก็มองไม่ออกว่ามีตรงไหนที่ผิดปกติ

รสิกายังคงเล่าถึงเรื่องราวของเธอกับพ่ออยู่ แต่เมื่อเธอพูดถึงการเสียชีวิตโดยบังเอิญของพ่อ เธอก็กลับหยุดไป

สุสานปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ไกลนัก

เมื่อทั้งสองลงจากรถ รสิกายิ้มและทักทายผู้จัดการดูแลสุสาน จากนั้นจึงจูงมือของถนิตและเดินไปทางหลุมศพพ่อของเธอ

ในมือเธอถือดอกไม้ เป็นชนิดที่ไม่มีชื่อ กลีบดอกเล็กมาก มีสีม่วงอ่อนๆ

รสิกาหน้าตาเหมือนพ่อของเธอ โดยเฉพาะตาและคิ้วที่เหมือนกันราวกับแกะ

เธอไม่ได้พูดพล่ามต่อผู้ล่วงลับเหมือนคนทั่ว ๆ ไป เธอเพียงแค่ยืนเงียบ ๆ ต่อหน้าหลุมฝังศพ จับมือถนิตพลางมองรูปภาพพ่อของตนเท่านั้น

"ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ?"ถนิตถาม

รสิกาส่ายหน้า "พูดไปพ่อก็ไม่ได้ยิน จะหลอกตัวเองไปทำไม"

ถนิตยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

พวกเขาอยู่ที่สุสานเพียงสองชั่วโมง และทั้งสองก็จากไป

ขณะที่เดิน รสิกาให้ถนิตเดินไปก่อน แล้วตนเองจะไปพูดคุยกับผู้ดูแลสุสาน

"คุณรสิกา " ผู้ดูแลเรียกเธอ

เขาไม่ได้สนิทกับรสิกา แต่เขามักจะเห็นรสิกามาที่นี่อยู่บ่อย ๆ จำนวนครั้งที่เธอมาที่นี่บ่อยกว่าใคร ๆ มาก

รสิกาหยิบซองจดหมายปึกหนาออกมาจากกระเป๋าสตางค์ของเธอ แล้วยื่นให้ผู้ดูแล "ฉันอยากจะขอให้คุณช่วยอะไรฉันหน่อยน่ะค่ะ "

ผู้ดูแลตกใจเล็กน้อย "คุณรสิกา คุณจะทำอะไรเหรอ ถ้าคุณต้องการให้ผมช่วยทำอะไรก็บอกมาตรง ๆ ได้เลย ไม่ต้องให้เงินผม "

รสิกาไม่ละความตั้งใจและยัดเงินใส่มือของเขา "คุณฟังฉันนะ หลังจากนี้...ฉันอาจจะไม่ได้มาที่นี่บ่อย ๆ อีกแล้ว แต่คุณพ่อของฉันตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ท่านชอบดอกไม้ ฉันเลยอยากจะขอให้คุณเอาดอกไม้หนึ่งช่อมาให้ในวันครบรอบวันเสียชีวิตของท่านแทนฉันทุกปีค่ะ "

ผู้ดูแลสงสัย"คุณมาด้วยตัวเองก็ได้นะ ทำไมคุณถึงต้องให้ผมช่วยครับ?"

แม้จะไม่ใช่วันครบรอบวันเสียชีวิต รสิกาก็จะมาที่นี่ทุกๆปีอยู่แล้ว ทำไมวันครบรอบถึงมาด้วยตัวเองไม่ได้ล่ะ?

"ต่อจากนี้ฉันคงมาไม่ได้อีกแล้ว "เสียงของรสิกาปกคลุมด้วยหมอกบางๆ ของความเศร้า "เพราะอย่างนั้น คุณพอจะช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ"

ผู้ดูแลอ้าปากกำลังจะถามเธอว่าเพราะเหตุใดจึงมาไม่ได้ แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนเองและเธอไม่ได้คุ้นเคยกัน จึงทำได้เพียงเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ "ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ ผมจะช่วยคุณ "

"ขอบคุณค่ะ"รสิกาโค้งคำนับให้เขา

ผู้ดูแลไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่กำเงินปึกหนานั้นเอาไว้แน่น

รสิกาหันหน้าและเหลือบสายตามองไปทางหลุมศพของพ่อเป็นครั้งสุดท้าย แล้วจึงหมุนตัวกลับออกไปโดยไม่ได้หันหน้าไปมองอีก