บทที่ 226 งานประมูลการกุศล

"หนูต้องไปแล้วค่ะ "รสิกาวางโทรศัพท์ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "ลุงชัย หวังว่าวันนี้ลุงจะมีวันที่ดีนะคะ "

"แน่นอนอยู่แล้ว"กันต์ชัยรีบลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวลุงจะพาไปส่ง "

"ไม่เป็นอะไรค่ะ ฉันมีคนมารับแล้ว"รสิกายิ้ม

"ถ้างั้น...นัด ออกไปส่งรุ้ง "กันต์ชัยกล่าว

รสิกาจะปฏิเสธ แต่หลังจากคิดๆ ดูแล้ว เธอก็เก็บคำพูดที่เธอต้องการจะปฏิเสธเอาไว้

"ขับรถระวังนะลูก "อารณีย์กล่าวกำชับ

"ทราบแล้วค่ะ"รสิกาพยักหน้าแล้วเดินออกไปพร้อมกับกระเป๋าของเธอ

ธนพจน์เดินตามหลังเธอ ทั้งสองคนเดินออกจากประตูบานใหญ่ จากนั้นก็เห็นถนิตยืนอยู่ตรงริมถนนไม่ไกล

เขาไม่ได้ขับรถยนต์มา น่าจะนั่งแท็กซี่มา

เขาสวมเสื้อผ้าสบายๆ ความดุดันของเขาที่มีจึงจางลง เขายืนนิ่งเงียบในความมืดมิดและกลิ่นอายเย็นเยือกอยู่ดีๆ ก็เพิ่มมากขึ้น

"ผมคิดแล้วว่าเขาต้องมา"ธนพจน์เองก็เห็นถนิตแล้ว

"ฉันไปล่ะ "รสิกาไม่ได้คุยอะไรกับธนพจน์มากนัก "นายก็กลับไปเถอะ "

"เดินทางปลอดภัยนะ "

รสิกาเพียงยิ้มเท่านั้น ไม่ได้พูดอะไร หลังจากนั้นก็หยิบกุญแจรถที่อยู่ในกระเป๋าและเปิดประตูรถขึ้นไปขับ

เธอขับออกไปจอดข้างถนิต แล้วลงมาจากรถอีกครั้ง ถนิตซึ่งยืนอยู่ริมถนนจึงก้าวเดินไปข้างหน้าเธอโดยอัตโนมัติ

"ดื่มไปเท่าไหร่?"เขาถาม

"ไม่เยอะหรอก "รสิกาตอบอย่างตรงไปตรงมา "แค่สองแก้ว"

ไวน์แดงสองแก้วทำอะไรเธอไม่ได้ เธอไม่เวียนหัวเลย หลังจากพักเป็นเวลานานขนาดนั้น แอลกอฮอล์ก็หมดฤทธิ์ไปนานแล้ว

"ไปนั่งให้เรียบร้อย "ถนิตหยิบกุญแจจากมือของเธอ

รสิกาเดินไปนั่งในตำแหน่งที่นั่งข้างคนขับอย่างเชื่อฟัง หลังจากที่เธอคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว รถก็เคลื่อนตัวออกจากบ้านตระกูลปิติภัทรไพศาล

ร่างของธนพจน์ในกระจกมองหลังได้เลือนหายไปหลังจากที่รถขับไกลออกไป ถนิตถอนสายตาและมุ่งมองตรงไปที่เบื้องหน้า

รสิกาไม่ได้สังเกตเห็นการกระทำของเขาเลย เพราะเธอยังคงนึกถึงงานประมูลการกุศลที่พวกเขาพูดถึงก่อนหน้านี้

"ไม่กี่วันนี้จะมีงานประมูลการกุศล คุณจะไปหรือเปล่า?"รสิกาถาม

"อืม "ถนิตพยักหน้า "ทำไมอยู่ดีๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะ?"

"ไม่มีอะไร "รสิกาส่ายหน้า "แค่สงสัยว่าฉันต้องไปหรือเปล่า "

"อยากไปไหม?"

"ไม่อยาก "

"งั้นก็ไม่ต้องไป " เขาพูดอย่างรวดเร็ว

รสิกาอดหัวเราะออกมาไม่ได้ "ถ้าฉันบอกจะไม่ไปก็ไม่ไปได้เหรอ มันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง "

แต่ก่อนรสิกามักจะปฏิเสธเสมอเมื่อมีงานอะไรแบบนี้ แต่เธอกลับรู้สึกว่าครั้งนี้มันไม่ง่ายเหมือนเก่า เกรงว่ามันจะไม่ใช่สิ่งที่เธอสามารถปฏิเสธได้หากเธอต้องการ

"มีผมอยู่ จะไม่มีปัญหาอะไรแน่ "

ถนิตปล่อยมือข้างหนึ่งเพื่อจับมือรสิกาเอาไว้ เขาออกแรงเล็กน้อย "ไม่ต้องกลัว "

"ฉันไม่ได้กลัว "รสิกาถอนหายใจ

เธอไม่มีอะไรจะต้องกลัว แต่เธอแค่มีจุดอ่อน และเธอก็กลัวที่จะถูกคนใช้จุดอ่อนนี้จัดการกับตนเอง

"ถ้าไม่อยากไปจริงๆ คุณก็ปฏิเสธได้นะ "ถนิตกล่าว

"จ้ะ "รสิกาพยักหน้า