บทที่ 236 คุกเข่าต่อหน้าเขา

ติรณาเดาถูกต้อง ถนิตต้องการไปทำอะไรบางอย่างจริงๆ

เขากลับตระกูลวัชรเดชานนท์อีกครั้ง คุกเข่าต่อหน้าท่านเฉลิมสิทธิ์

ในขณะนั้น ท่านเฉลิมสิทธิ์กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะ มีแว่นสายตายาวบนสันจมูก ในมือถือหนังสือ พลิกดูทีละหน้า ราวกับไม่เห็นคนที่คุกเข่าตรงหน้าตน

เวลาผ่านไปช้าๆขณะที่เขาเปิดหนังสือ ถวิตไม่เปล่งเสียงออกมาแม้แต่นิด เพียงคุกเข่าต่อหน้าท่านอย่างสงบ กำสองมือแน่นอย่างนั้น

ก็ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน ท่านเฉลิมสิทธิ์วางหนังสือบนโต๊ะ ยกมือขึ้นถอดแว่นตาแล้ววางไว้ข้างมือ ก่อนจะมองไปยังร่างที่คุกเข่ามาสองชั่วโมงแล้ว

"รู้ว่าผิดแล้ว?" เขาเอ่ยเรียบๆ

ถนิตไม่ได้พูด แค่มองท่านเฉลิมสิทธิ์ด้วยดวงตาดำสนิท

ท่านเฉลิมสิทธิ์เหมือนจะไม่เห็นความดื้อรั้นในดวงตาเขา ยังคงยิ้มแล้วพูดขึ้น "ยอมรับผิดตั้งแต่เนิ่นๆก็ดีมากเลยไม่ใช่หรือไง แกยอมรับผิดเร็ว รสิกาก็ไม่ต้องโดนแทง"

"ปล่อยเธอ" ชายที่กำลังคุกเข่าพูดเน้นอย่างชัดเจน เหมือนเค้นออกมาจากไรฟัน "แค่คุณปล่อยเธอ ผมจะเลิกกับเธอตามคำขอของคุณ"

"นี่มันไม่พอ" ท่านเฉลิมสิทธิ์ส่ายหน้า "ถ้าก่อนหน้านี้แกยอมเลิกกับเธอ ฉันก็ปล่อยเธอไปได้ แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากให้แกเลิกกับเธออย่างเดียว ฉันอยากให้แกแต่งงานกับนันท์ด้วย"

ถนิตแววตาแข็งทื่อ "เป็นไปไม่ได้!"

เลิกกับรสิกา มันคือเส้นตายที่เขาทำได้มากที่สุดแล้ว เขาไม่มีทางแต่งงานกับนันท์นรีเด็ดขาด!

ท่านเฉลิมสิทธิ์เหมือนเดาได้ว่าเขาจะมีท่าทีแบบนี้ ก็ไม่ได้รีบร้อน

"งั้นแกก็ไปเถอะ" เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ "กลับไปคิดให้ดี แต่แกต้องรีบหน่อยนะ คราวหน้าจะไม่โดนแทงง่ายๆแบบนี้แล้ว"

สิ้นคำพูดนี้ ท่านเฉลิมสิทธิ์ก็ได้ยินเสียงกรอบแกรบดังมาจากทางถนิต

มือถนิตกระชับแน่นขึ้น เกิดเสียงออกมาจากตรงนั้น

ริมฝีปากบางเขาเม้มแน่น เบ้าตาแดง ทำให้ทั้งหน้าเขาดูเหมือนกระหายเลือดเพิ่มขึ้น

"ได้!" เขาแทบจะกัดฟันพูดคำนี้ออกมา

"ยอมแล้ว?" ท่านเฉลิมสิทธิ์เลิกคิ้ว "ไม่ง่ายเลยนะ เรื่องธรรมดาแค่นี้ ผ่านมาเป็นเดือนๆกว่าจะหาทางออกได้"

"ชรรินล่ะ!" ถนิตถามเสียงเย็นชา "พาเธอออกมา!"

"ไม่รีบ" ท่านเฉลิมสิทธิ์ยิ้มเล็กน้อย "แกไม่ต้องห่วง แค่แกกับนันท์จดทะเบียนสมรสแต่งงานกัน ฉันจะมอบเธอให้แกทันที"

ท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่ได้โง่ ถนิตยิ่งไม่ได้โง่ ดังนั้นหลังจากเห็นทะเบียนสมรสแล้ว เขาถึงเอาชรรินไปแลกรสิกา

แต่เมื่อทำแบบนี้ ก็เป็นการบังคับถนิตให้ไม่มีทางถอยเลย

ถึงแม้รสิกาจะพ้นความผิดสำเร็จ เธอก็ไม่อาจคบกับถนิตได้

รสิกาไม่มีทางเป็นเมียน้อยคนอื่น ถึงอีกฝ่ายจะเป็นถนิตก็ตาม เธอก็ไม่มีทางเป็นเมียน้อย

"หวังว่าคุณจะทำตามที่พูด!" ถนิตกัดฟันยืนขึ้นจากพื้น คุกเข่ามาสองชั่วโมง เข่าเขาชาจากความปวดมานานแล้ว แต่พอยืนขึ้นมาเขาก็หันหลังเปิดประตูเดินออกไปโดยไม่ลังเลสักนิด

พ่อบ้านที่เฝ้าตรงประตูเห็นถนิตออกมา ก็ยื่นมือจะพยุง แต่ยังไม่ทันแตะตัวถนิตก็ถูกเขาผลักออก

พ่อบ้านมองถนิตค่อยๆเดินลงไปชั้นล่างทีละก้าวด้วยความหมดหนทาง เมื่อเขาหันหลังเดินเข้าไปในห้องทำงานอีกครั้ง ก็เห็นรอยยิ้มพึงพอใจบนหน้าท่านเฉลิมสิทธิ์

"คุณท่าน คุณถนิตเห็นด้วยแล้วเหรอครับ?" พ่อบ้านถาม

"นายว่าไงล่ะ" ท่านเฉลิมสิทธิ์ยิ้มขณะถามกลับ อารมณ์ดีเป็นพิเศษ

ไม่รู้ทำไม รู้ว่าถนิตเห็นด้วย ในใจพ่อบ้านกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

ที่จริงแล้วเขา......อยากให้รสิกาคบกับถนิตมาก