บทที่ 237 เราเลิกกันเถอะ

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือ ถนิตไม่ตอบเธอ ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหนเลยด้วย มองเธอด้วยระยะห่างอยู่แบบนั้น

สายตาเขาห่างไกลและสงบนิ่งเหมือนภูเขา แต่มีความเศร้าเสียใจมากขึ้นในตอนนี้

รสิกาถูกเขามองจนก้นบึ้งหัวใจสั่นเบาๆ เกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

"นายเป็นอะไร?" เธอถาม "ถนิต นายอย่าทำให้ฉันกลัว"

"ขอโทษ" ขณะที่รสิกาประหม่าจนหายใจจะติดขัด ถนิตก็เอ่ยปาก พูดประโยคหนึ่งออกมาทันที

ในใจรสิกาเต้น "ตึกตัก": "อยู่ดีๆ พูดขอโทษทำไม? เพราะที่ฉันบาดเจ็บเหรอ? เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดนายนะ มันเป็นอุบัติเหตุ เป็นสิ่งที่ใครไม่อยากให้เกิด......"

"นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ" ถนิตขัดคำพูดเธอ ความจริงจังในแววตาเขาทำให้รสิกาค่อนข้างกลัว

"ในใจเธอเองก็รู้ดี" เขาพูดเน้น แต่ละคำแทงใจ "เธอติดคุกอย่างไม่ยุติธรรม เธอถูกแทงได้รับบาดเจ็บ ปู่เป็นคนวางแผนหมดเลย รสิกา ในใจเธอก็รู้ดี ไม่ใช่เหรอ?"

"แล้วไงล่ะ?" ดวงตารสิกาค่อยๆแดงทีละนิด เธอกลั้นความเจ็บบริเวณท้อง นั่งขึ้นมาจากเตียง จ้องมองเขา "ตอนนี้นายจะเลิกกับฉันเหรอ?"

"หลังจากผ่านเรื่องราวมากมายมาด้วยกัน นายจะเลิกกับฉันเหรอ? ถนิต"

"ใช่ เลิกกัน" ถนิตพูด "เราเลิกกันเถอะ รสิกา"

"ฉันไม่ยอม!" น้ำตาไหลลงมาจากดวงตารสิกา สีหน้าเธอค่อยๆกลายเป็นซีดเซียว "ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะเดินต่อไปด้วยกัน? ถนิต นายลืมแล้วเหรอ? เราตกลงกันแล้ว......"

"คนที่เคยโวยวายอยากเลิกกันไม่ใช่เธอเหรอ?" ลำคอเขาขยับขึ้นลง พูดต่อด้วยสีหน้าไร้อามณ์ "ครั้งนี้ คำบอกเลิกฉันพูดเอง"

"นายต้องโดนปู่บังคับแน่เลย นายไม่ได้อยากทำจริงๆใช่ไหม?" ริมฝีปากรสิกาเริ่มสั่น "ถนิต ฉันยังรอดอยู่ ฉันไม่เป็นอะไร เรายังเดินต่อไปด้วยกันได้!"

ทำไม? ทำไมฉันยังยืนกราน แต่เขาอยากยอมแพ้?

"ปล่อยมือเถอะ แบบนี้มันดีกับเธอและฉัน" เขาทิ้งประโยคนี้ไว้ ไม่มีเยื่อใยใดๆสักนิด หันหลังแล้วเดินออกไป

"ถนิต!"

รสิกาเรียกชื่อเขา ภาวนาให้เขาหยุด อยากให้เขาเปลี่ยนใจ แต่ฝีเท้าเขามั่นคง เดินออกไปข้างนอกทีละก้าว ไม่คิดจะหยุดเลยแม้แต่นิด

รสิกาไม่รู้ควรทำยังไงดี ความคิดเดียวในใจเธอคืออยากให้เขาอยู่ต่อ เธอมักรู้สึกว่าการไปของเขาครั้งนี้ ระหว่างพวกเขามันจะเป็นไปไม่ได้อีกแล้วจริงๆ

คิดถึงตรงนี้ เธอก็ตอบสนองโดยเอาผ้าห่มออก ไม่สนใจความเจ็บจากแผลตน ย่ำพื้นคิดจะไล่ตามถนิตไปทันที

แต่หลังจากวิ่งออกไปสองก้าว ขาเธอก็อ่อนแรงทันที ล้มลงกับพื้นดังปัง

เสียงล้มลงกับพื้นของเธอดึงดูดความสนใจถนิต

"เธอ......" ถนิตเห็นรสิกาล้มลงกับพื้น ก็เตรียมจะเข้าไปพยุงเธอโดยไม่รู้ตัว แต่พอก้าวออกไปหนึ่งก้าว ร่างอารณีย์ก็ปรากฏทันใด

"รุ้ง!"

อารณีย์แค่ไปเอาน้ำ กลับมาเห็นรสิกาล้มลงกับพื้น และถนิตยืนตรงประตู

"เธอเป็นไงบ้าง? รีบลุกขึ้นมา!" เธอพยุงรสิกา ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสาร "อยู่ดีๆลงจากเตียงทำไม เมื่อกี้หมอบอกไม่ใช่เหรอว่าให้เธอนอนดีๆห้ามขยับไปไหน!"

"ถนิต......" รสิกาจับแขนเสื้ออารณีย์ไว้ แต่ยังมองถนิตอยู่ น้ำตาไหลลงมาเหมือนฝน ตาสองข้างแดงแจ๋ "ถนิต......"

เธอเจ็บจนพูดไม่ออกแล้ว ทำได้แค่เรียกชื่อนี้อย่างไร้เรี่ยวแรง

"นี่เธอเป็นอะไรกันแน่?" อารณีย์เป็นห่วงจนแทบร้องไห้ เธอไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างทั้งสองเมื่อกี้ แต่ตอนนี้เห็นรสิการ้องไห้หัวใจแทบสลาย เธอก็เข้าใจว่าระหว่างพวกเขาต้องเกิดอะไรบางอย่างขึ้นแน่นอน

รสิกาไม่ตอบ เธอแค่กัดปากแน่น น้ำตาไหลมองหน้าถนิต

น้ำตาทำให้ดวงตาเธอเลือนราง ทำให้เธอมองไม่ชัดอีกแล้ว

ในความเลือนรางนั้น เธอเห็นถนิตหันหลังเดินจากไปอีกครั้ง

ครั้งนี้ ไปจริงๆ