บทที่ 238 ฉันจะไปถามเขาด้วยตัวเอง

รสิกายกมือขึ้นมาปิดตา ริมฝีปากอ้าเล็กน้อย แล้วถอนหายใจออกมา

"ฉันไม่รู้ว่าเขามีความลำบากใจอะไรหรือเปล่า......" เธอพูดเสียงแหบ "กว่าเราจะเดินมาถึงตอนนี้ได้......"

ติรณาได้ยินคำพูดเธอ ก็รู้สึกสงสาร

"เธอไม่ต้องกังวล เขาต้องมีความลำบากใจอะไรแน่ๆ ฉันจะช่วยเธอไปถามเขา"

"ไม่ต้องหรอก" รสิกาเอามือลง ดวงตาคู่นั้นไม่มีน้ำตาแล้ว "เรื่องนี้ ฉันจะไปถามเขาด้วยตัวเอง"

เรื่องราวในวันนี้เกิดขึ้นฉับพลันเกินไป ในใจเธอมีความสงสัยมากมายที่ยังไม่ถามให้ชัดเจน

"แต่ตอนนี้เธอเจอเขาไม่ได้เลย" ถึงแม้ตริณาไม่อยากขัดจังหวะเธอ แต่นี่เป็นความจริง "เรื่องจรณินทร์สืบไม่เจอความจริง เธอออกไปไม่ได้ จะไปเจอเขาได้ยังไง?"

"ฉัน......" รสิกาถูกเธอถามจนตกตะลึง จากนั้นก็ไม่รู้ว่าควรตอบยังไง

นั่นสิ......ตอนนี้เธอยังอยู่ในสถานะนักโทษ แค่ถนิตไม่มาหาเธอ เธอก็เจอเขาไม่ได้ จะถามเรื่องนี้ให้รู้เรื่องได้ยังไง?

"แต่เธอก็ไม่ต้องกังวลนักเลย" ติรณาเอ่ยปลอบ "คนบริสุทธิ์ไม่จำเป็นต้องทำอะไร ฉันกับเปรมสุธีร์จะหาหลักฐานมาพิสูจน์ว่าเธอบริสุทธิ์ต่อไป"

คราวนี้รสิกาไม่พูดอะไร แค่ยกยิ้มริมฝีปากซีดเซียว

ติรณาไม่ได้อยู่ในห้องผู้ป่วยนาน หลังจากอารณีย์กลับมาเธอก็ออกไป

เมื่ออารณีย์เดินเข้ามา ก็เห็นรสิกานอนบนเตียงผู้ป่วย หันข้างมองท้องฟ้ามืดสนิทนอกหน้าต่าง สีหน้าแข็งทื่อ ในดวงตาไม่มีความรู้สึกใดๆ

ทันใดนั้นอารณีย์ก็รู้สึกว่า รสิกาเลิกกับถนิต สิ่งสำคัญของเธอก็หายไปด้วยใช่หรือเปล่า?

......

หลังจากวันนั้น รสิกาก็รอที่โรงพยาบาลอยู่ตลอด เธอกำลังคิดว่า บางทีถนิตอาจจะมาหาตนอีก พวกเขาจะพูดสิ่งที่ยังพูดไม่จบให้เสร็จ

แต่ถนิตก็ไม่มา แต่กลับได้รับข่าวการแต่งงานของเขาแทน

เมื่อข่าวปรากฏข่าวการแต่งงานของเขา รสิกานึกว่าตนมองผิด รีโมทในมือเธอลื่นหล่นอย่างไร้เสียง สายตาเธอจับจ้องไปที่หน้าจอโทรทัศน์

"นี่......" อารณีย์ทำหน้าตกใจ มองรสิกาด้วยความประหม่า "เขาแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ตระกูลสิทธิอัศวกุลได้ยังไงล่ะ?"

นี่ผ่านไปไม่กี่วันเอง? เขาแต่งงานกับคนอื่นได้ยังไง?

ถึงแม้ในตอนแรกอารณีย์จะไม่ค่อยเห็นด้วยกับคู่รักถนิตและรสิกา แต่ถนิตจะเล่นความรู้สึกคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง!

รสิกาไม่พูดอะไร มีเพียงสีหน้าซีดเซียว

ถนิตแต่งงานกับนันท์นรีแล้ว......พวกเขาสองคน แต่งงานกันแล้ว......

รสิการู้สึกโชคชะตาเล่นตลก เดินวนเวียนไปมาหนึ่งรอบใหญ่ๆ พวกเขาสองคนก็ยังมาคบกันอีก

แล้วเธอล่ะ?

ช่วงเวลาของเธอกับถนิต ในใจเขา ไม่เหลือเยื่อใยแม้แต่นิดจริงๆเหรอ?

"รุ้ง......เธออย่าทำให้ฉันตกใจ" อารณีย์หยิบรีโมทมาปิดโทรทัศน์ จากนั้นก็ประคองไหล่รสิกา พูดด้วยความเป็นห่วง

"ฉันอยากนอน......" รสิกาพูดเสียงเบา "แม่ ฉันอยากนอน"

"อยากนอน......งั้นก็นอนนะ" อารณีย์ได้ยินคำพูดของเธอ เบ้าตาก็แดงอย่างอดไม่ได้

ทั้งร่างรสิกาซุกเข้าไปในผ้าห่ม ซุกตัวเองไว้ข้างใน ไม่มีเสียงอยู่นานมาก