บทที่ 255 ให้เธอไปเอง

ชั้นบน นันท์นรีเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องทำงาน

ในห้องทำงานมีเสียงพูดคุยเบาๆ เธอยกมือขึ้นเคาะประตู

"เข้ามา" ไม่นานนัก เสียงท่านเฉลิมสิทธิ์ก็ดังออกมาจากด้านใน

นันท์นรีผลักประตูเดินเข้าไป

เมื่อครู่นี้ท่านเฉลิมสิทธิ์น่าจะกำลังคุยธุระกับจิระศักดิ์ ตอนเธอเข้ามาทั้งสองกำลังนั่งหันหน้าเข้าหากันอยู่ มีโต๊ะทำงานกั้นตรงกลาง สีหน้าดูไม่ผ่อนคลาย

"กลับมาแล้วเหรอ" เห็นนันท์นรี บนหน้าท่านเฉลิมสิทธิ์ก็มีรอยยิ้ม

"คุณปู่ คุณอาศักดิ์" นันท์นรีทักทาย

จิรักศักดิ์พยักหน้า เป็นการตอบรับ จากนั้นก็พูดกับท่านเฉลิมสิทธิ์ "งั้นผมออกไปก่อนนะครับ"

"ไปเถอะ" ท่านเฉลิมสิทธิ์พูด

ก่อนจิระศักดิ์จะยืนขึ้นเดินออกไปนอกห้องทำงาน

"มานั่งสิ" ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดกับนันท์นรี

นันท์นรีค่อยๆเดินไปนั่ง หลังจากนั่ง เธอก็พูดขึ้น "คุณปู่คะ นันท์ไปเจอรสิกามา คำพูดพวกนั้นบอกเธอหมดแล้ว"

"เธอตอบสนองยังไง?" ท่านเฉลิมสิทธิ์ถาม

"ไม่ได้ตอบสนองอะไรค่ะ" นึกถึงรสิกา นันท์นรีก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เธอเหมือนไม่สนใจเรื่องนี้เลย"

"เฮอะ" ท่านเฉลิมสิทธิ์แค่นหัวเราะเรียบๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มไม่แยแส ดวงตาขุ่นก็ฉายแววรอยยิ้มเจือจาง

นันท์นรีไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมท่านเฉลิมสิทธิ์ถึงมีสีหน้าแบบนี้ เธอนึกว่าท่านเฉลิมสิทธิ์ได้ยินแล้วจะคับแค้นใจ

คับแค้นใจรสิกา

นันท์นรีลังเลสักพัก ก่อนถามขึ้น "งั้นไม่จัดการเธอแล้วเหรอคะ?"

"ต้องจัดการอยู่แล้ว" ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดเรียบๆ "ส่วนจะจัดการยังไง ให้ฉันคิดก่อนค่อยว่ากัน"

"ก็ได้ค่ะ" นันท์นรีผลุบตาลง มองไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ

แต่ท่านเฉลิมสิทธิ์เป็นคนฉลาดมาก รับรู้ได้อย่างง่ายดายว่าอารมณ์นันท์นรีเปลี่ยนแปลง

"โกรธเหรอ?" ท่านเฉลิมสิทธิ์ยิ้ม "เธอไม่ต้องห่วง ของของเธอ คนอื่นแย่งไปไม่ได้หรอก"

"แต่เธอคือรสิกา" นันท์นรีถอนหายใจ ก็ไม่ปิดบังความรู้สึกตัวเองอีก "ถนิตชอบเธอขนาดนั้น......"

"ชอบแล้วยังไง" รอยยิ้มมุมปากท่านเฉลิมสิทธิ์เย็นยะเยือกขึ้น "พวกเขาไม่อาจคบกันได้"

"ถึงถนิตจะไม่ไปเจอรสิกา แต่เขาสนใจเรื่องรสิกา เรื่องบริษัทสามีเก่ารสิกา ถนิตก็เป็นคนทำ รสิกาก็รู้เรื่องนี้ด้วย" นันท์นรีพูดเสียงเบา

ทั้งๆที่พวกเขาสองคนเลิกกันแล้ว ทั้งๆที่ไม่ได้เจอกัน ไม่ได้ติดต่อกัน ทำไมทำถึงจุดนี้ได้?

นันท์นรีไม่เชื่อเรื่องกระแสจิตอะไรหรอกนะ

"สามีเก่าของรสิกา......" ท่านเฉลิมสิทธิ์ขมวดคิ้ว เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ผ่านไปสักพักหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากเขาก็กว้างขึ้น "ไม่ต้องกังวล ปู่มีวิธี"

"จริงเหรอคะ?" นันท์นรีเบิกตากว้าง

"ไม่ต้องห่วงนะ คราวนี้จะทำให้รสิกาไปเองแน่" ท่านเฉลิมสิทธิ์ยิ้มขณะพูด

นันท์นรีก็ไม่ได้ถามต่อว่าวิธีอะไร ตราบใดที่ท่านเฉลิมสิทธิ์เป็นคนพูด เธอก็เชื่อ

ยังไงคราวนี้เธอได้แต่งงานกับถนิต ทั้งหมดก็เป็นเพราะแผนการของท่านเฉลิมสิทธิ์

......

นีรชานอนไม่หลับเลย เธอกำลังรอถนิตกลับมาอยู่

นี่รอจนถึงเที่ยงคืน

เธอกำลังนอนเคลิ้มบนเตียง จู่ๆก็ได้ยินเสียงฝีเท้าข้างนอก

เธอกระเด้งขึ้นมาจากเตียงทันที วิ่งไปที่ข้างประตูโดยไม่ได้สวมรองเท้าเปิดช่องเล็กๆเพื่อดูว่าใครเดินผ่านข้างนอก

บนทางเดินมีร่างหนึ่งทอดยาว ค่อยๆเดินมาถึงหน้าประตูนีรชา