บทที่ 254 ถวัลย์กับนันท์นรี

หลังจากนั่งลง ทั้งสองก็สั่งกาแฟ นันท์นรีไม่ได้แสดงออกว่าดูถูกร้านกาแฟแห่งนี้

"เธออยากพูดอะไร รีบพูดเถอะ ฉันยุ่งมาก" รสิกามองดูเวลา จากนั้นพูดขึ้น

นันท์นรียิ้มแล้วพูด "เรื่องชญตว์เธอน่าจะรู้แล้วใช่ไหม"

"รู้ แล้วยังไง?" รสิกาพูดเรียบๆด้วยใบหน้าเปลี่ยนสี

"งั้นเธอก็น่าจะรู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้คือถนิต" นันท์นรีพูดอีก

รสิกาขมวดคิ้ว "เธออยากพูดอะไรกันแน่? ถ้าเธออยากให้ฉันอยู่ห่างๆเขา เธอก็ไม่ต้องห่วง เราสองคนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว"

"คุณรสิกา เธอเป็นคนฉลาด" นันท์นรียิ้มนิดๆ "ที่จริงในใจเธอรู้ดี"

รอยยิ้มบนหน้าเธอเรียบเฉย แต่ในสายตารสิกา มันน่ากลัวน่าขนลุกยิ่งกว่าหิมะและน้ำแข็งข้างนอกอีก

คิ้วรสิกาสั่นเบาๆ ผ่านไปนานสักพัก เธอถึงพูดขึ้น "เธออยากให้ฉันไป?"

"แค่เธอไปจริงๆ ถนิตก็จะไม่คิดถึงเธออยู่ตลอดเวลา" นันท์นรีพูด "คุณรสิกา ถ้าเธอเป็นฉัน เธอก็จะเลือกทำเหมือนฉัน"

"หยุดเอาฉันไปเปรียบเทียบกับเธอ!" รสิกาพูดขึ้นเกือบเดือดแล้ว "นันท์นรี นี่มันบ้านฉัน ฉันจะไม่จากไปเพราะใคร แม้จะเป็นเธอก็ตาม"

"นี่เป็นแค่ข้อเสนอของฉันเฉยๆ" นันท์นรียิ้มเรียบเฉย ยกแก้วบนโต๊ะขึ้นมาจิบเบาๆ จากนั้นพูดขึ้น "แต่ฉันต้องเตือนเธอไว้ เรื่องพวกนั้นที่ถนิตทำเพื่อเธอ ปู่รู้ทุกอย่าง เขาไม่พูด ไม่ได้หมายความว่าเขาเห็นด้วย"

ท่านเฉลิมสิทธิ์......

ชื่อนี้ปรากฏขึ้นในหูรสิกา มันทำให้ก้นบึ้งหัวใจเธอหนักอึ้ง

"ฉันบอกไปแล้ว ตอนนี้ฉันกับถนิตไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้าเป็นแบบนี้แล้วท่านเฉลิมสิทธิ์ยังไม่ปล่อยฉันไปอีก ฉันก็คงไม่มีอะไรจะพูดแล้วเหมือนกัน" รสิกากำหมัดแน่น แล้วพูดขึ้น

นันท์นรีพูด "คุณรสิกา ฉันแนะนำว่าคุณอย่าเพ้อฝันอะไรไม่สมจริงเลย เพราะสุดท้าย คุณจะพบว่าการเพ้อฝัน สุดท้ายแล้วก็คือการเพ้อฝัน"

การเพ้อฝันไม่มีวันเป็นความจริง รสิการู้อยู่แก่ใจ ไม่ว่านันท์นรีหรือท่านเฉลิมสิทธิ์ ก็จะไม่มีวันให้เธอบรรลุผล

"แล้วแต่เธอว่าจะคิดยังไง" รสิกาแค่นหัวเราะ "ถ้าไม่มีเรื่องอื่น ฉันต้องไปแล้ว"

เธอมาพบกับนันท์นรีเป็นความผิดพลาด รู้แท้ๆว่าหล่อนจะพูดอะไร แต่เธอก็ยังมาตามนัด สุดท้ายผลลัพธ์ที่ได้มาก็เป็นไปตามคาดไม่ใช่เหรอ

รสิกาอยากจะฆ่าตัวเอง

......

รสิกาออกไปนานแล้วนันท์นรีถึงออกมาจากร้านกาแฟ นั่งรถกลับตระกูลวัชรเดชานนท์

ตอนเธอกลับมาถึงตระกูลวัชรเดชานนท์ฟ้าก็มืดแล้ว คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลวัชรเดชานนท์ไฟสว่างเจิดจ้า ข้างนอกมองเข้าไปดูครึกครื้นมาก แต่ความจริงแล้วเดินเข้าไปถึงจะพบว่าข้างในเงียบสงัดแค่ไหน

ท่านเฉลิมสิทธิ์กับจิระศักดิ์อยู่ห้องทำงานชั้นบน ดังนั้นในห้องรับแขกจึงมีเพียงถวัลย์ ถนิตยังไม่กลับมา

ตั้งแต่ทั้งสองแต่งงานกัน ถนิตก็ย้ายมาที่คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลวัชรเดชานนท์ แค่เขามักจะกลับดึกตลอด

ช่วงนี้ถึงแม้นีรชาจะกลับมาแล้ว แต่เวลากลางวันส่วนมากจะอยู่ข้างนอก ตอนค่ำนอกจากกินข้าวก็อยู่ห้องตัวเอง นันท์นรีไม่ค่อยเจอเธอ

"กลับมาแล้วเหรอ" ถวัลย์ได้ยินการเคลื่อนไหวตรงทางเข้า จึงหันไปดู

"อืม" นันท์นรีตอบเรียบๆ เธอมองไปทางชั้นบน "คุณปู่อยู่ห้องทำงานไหม?"

"กำลังยุ่งอยู่" ถวัลย์พูด "มีธุระ?"

"ไม่มี แค่ถามเฉยๆ" นันท์นรีตอบ