บทที่ 253 ฉันอยากเจอเธอ

สถานการณ์ที่บริษัทชญตว์ยิ่งซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเป็นในตอนแรกเขายังไม่รู้ว่ามีคนกำลังเล่นงานเขา ถ้างั้นตอนนี้เขาก็รู้แล้ว

ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นคมิก แต่ให้เพื่อนไปสืบเกี่ยวกับภูมิหลังคมิก พบว่าเขาไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้น

แต่ถ้าไม่ใช่คมิก แล้วจะเป็นใคร?

ความสงสัยนี้รุกล้ำในใจชญตว์อยู่ตลอด สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหวจริงๆเลยไปหารสิกา

เขาไปหารสิกาตอนกลางวัน รสิกากับพวกจันทร์รวมตัวกันออกมากินข้าวกลางวันพอดี

พอรสิกาเดินออกมาจากตึกใหญ่บริษัทก็เห็นชญตว์ยืนอยู่ไม่ไกล

การตอบสนองแรกที่เธอเห็นเขาก็คือหันหน้าหนีทำเป็นไม่เห็น แต่เธอรู้ความหน้าด้านของชญตว์ รู้ว่าถ้าตัวเองทำเป็นไม่เห็นเขา เขาจะต้องตามมาแน่ ถึงตอนนั้นจะดึงกระชากกันต่อหน้าคนจำนวนมากในบริษัท มันไม่ดีเลย

รสิกาจึงหยุด แล้วบอกพวกจันทร์ว่า "พวกเธอไปกันก่อนนะ"

"พี่รุ้ง ทำไมเหรอ?" จันทร์ถามอย่างไม่เข้าใจ

"มีธุระนิดหน่อย" ที่หางตารสิกา ชญตว์เดินมาหาเธอแล้ว "ช่วยสั่งข้าวให้ฉันหน่อย เดี๋ยวฉันมากิน"

"แต่......" จันทร์ยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ยังพูดไม่จบก็ถูกน้ำดึงไป

"งั้นเราไปก่อนนะ เธอก็รีบหน่อย" น้ำพูด

น้ำเคยเห็นชญตว์มาก่อน เธอจึงรู้ว่าในใจรสิกากำลังคิดอะไร

จันทร์ถูกน้ำดึงไปแล้ว แต่กรานต์ยังอยู่ต่อสักพัก ราวกับเป็นห่วงเธอ

รสิกายิ้มให้เขา "ไม่ต้องห่วง อยู่ในที่สาธารณะ ไม่เกิดเรื่องหรอก"

"ครับ" กรานต์ถึงได้พยักหน้า จากนั้นก็หันหลังตามฝีเท้าพวกน้ำไป

หลังจากพวกเขาไปแล้ว รสิกาก็เดินไปหาชญตว์

สีหน้าเธอก็เปลี่ยนแปลงช้าๆ กลายเป็นเย็นชา ไม่มีความอบอุ่นใดๆ

"นายมาทำไม?" ห่างกันใกล้แล้ว รสิกาก็หยุด ขมวดคิ้วถามเขา

"เธอเป็นคนทำใช่ไหม?!" ชญตว์กำหมัด ใบหน้ายังคงมีความโกรธเกรี้ยว "ต้องเป็นเธอแน่! ไม่งั้นจู่ๆบริษัทฉันจะเกิดเรื่องได้ยังไง!"

"ถ้าฉันทำจริงๆ นายคิดว่าตอนนี้นายยังมาเจอฉันได้อีกไหม?" รสิกาหัวเราะเยาะ "ชญตว์ ออกจากบ้านมาช่วยเอาสมองมาด้วยได้ไหม? บริษัทนายจะล้มละลายเป็นเรื่องดีสำหรับฉัน ถึงฉันไม่รู้ว่าใครทำ แต่คนคนนั้น ฉันซาบซึ้งเขามาก"

"เธอ......!" ชญตว์กัดฟันอย่างรุนแรง สีหน้าโกรธคับแค้นใจ "เธอคอยดูเถอะ! ฉันจะไม่แพ้เธอแบบนี้หรอก!"

"งั้นเหรอ ฉันจะรอดูแล้วกัน" ใบหน้าเธอมีรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นมีความเยาะเย้ย

ชญตว์รู้มาตลอดว่ารสิกาเป็นคนปากร้าย เมื่อก่อนเคยทะเลาะกับเธอเขาก็ไม่เคยชนะเลย เพราะเธอมักจะเอาความเจ็บปวดเขามาใช้ประโยชน์ได้เสมอ

เช่นเดียวกับตอนนี้

เขาก็รู้ว่าตัวเองถามรสิกาก็ไม่ได้อะไร บางทีอาจจะโดนเธอฉีกหน้าแทน เขาจึงไม่ยุ่งวุ่นวายเธอต่อ สะบัดมือเดินจากไป

หลังจากชญตว์เดินไป รอยยิ้มบนหน้ารสิกาก็หายไป กลายเป็นจริงจัง

ถึงเธอจะรู้ว่าเรื่องนี้ใครเป็นคนทำ แต่เธอไม่จำเป็นต้องบอกชญตว์นี่หน่า

แต่การปรากฏตัวของชญตว์ในวันนี้ทำให้รสิกาแปลกใจอีกครั้ง ถนิต......เขาอยากทำอะไรกันแน่? หรือเขาอยากให้บริษัทชญตว์ล้มละลายจริงๆ?

เมื่อความสงสัยนี้รสิกาไม่ได้คำตอบ เธอก็เห็นคนที่คาดไม่ถึง

รสิกาจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้เจอนันท์นรีมานานแค่ไหน เหมือนครั้งก่อนที่เจอเธอเป็นเวลาหลายเดือนก่อน

ตอนเธอได้รับสายจากนันท์นรีก็เป็นเวลาเลิกงานพอดี เธอกำลังเก็บของเตรียมเลิกงาน

เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น เธอเหลือบมอง เป็นเบอร์แปลก เธอไม่รับสาย

เธอมีนิสัยไม่รับสายเบอร์แปลกอยู่แล้ว