บทที่ 257 เรียนต่างประเทศหนึ่งปี

บรู๊คให้รสิกากลับไปคิด เธอคิดคนเดียวอย่างกลัดกลุ้มเป็นเวลานานก็ไม่ได้คำตอบ

เมื่อติรณาเลิกงานกลับถึงบ้าน รสิกาก็อยู่บ้านแล้ว เธอนั่งห้องรับแขกไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ ทำท่าทางคิดหนักมาก

"เฮ้!" ติรณาเดินไปข้างๆรสิกาทำให้เธอตกใจฉับพลัน

รสิกาก็ตกใจจริงๆ "ทำอะไรน่ะ กลับมาก็ทำให้ฉันตกใจเลย?"

"เธอคิดอะไรอยู่? จะเป็นคนครุ่นคิดอยู่แล้ว" ติรณาหัวเราะใส่เธอ

"ขอถามเธอหน่อยสิ" รสิกาเห็นเธอ จิตใต้สำนึกอยากถามเธอเรื่องที่ตัวเองจะไปมิลานดีไหม

"เธอว่ามา"

"ถ้า......" รสิกาอ้าปากอยากเล่าเรื่องนั้นให้ติรณาฟัง แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก จู่ๆเธอก็นึกขึ้นได้ว่า ถ้าติรณารู้ งั้นอีกไม่นานถนิตก็จะรู้เรื่องนี้

แต่ตอนนี้เธอไม่อยากให้ถนิตรู้ และไม่อยากให้คนในตระกูลปิติภัทรไพศาลรู้

"พูดสิ" ติรณายังรอรสิกาพูดอยู่ แต่รอนานสักพักก็ไม่ได้ยินเสียงเธอ จึงเร่งอย่างอดไม่ได้

"เปล่า" รสิกาส่ายหน้า "ไม่มีอะไรแล้ว"

"ไม่มีจริงเหรอ?" ติรณาจ้องเธออย่างสงสัย

"ไม่มีจริงๆ" รสิกายิ้ม "ไปทำอาหารเถอะ"

ติรณากระตุกมุมปาก

ยัยคนนี้ อยากอาหารดีนะ

รสิกากระตุ้นความสงสัยของเธอ ทำให้ติรณาคิดเรื่องนี้ทั้งคืน

สุดท้ายรสิกาจะหลับแล้ว ติรณาก็ยังอยู่ห้องเธอไม่ออกไป

"เธอจะนอนไม่นอน? ไม่นอนก็รีบออกไป" รสิกาไล่เธอ

"ฉันสงสัยว่าเมื่อกี้เธอจะพูดอะไรกันแน่" ติรณาเอียงศีรษะถาม "หรือเธอจะไปนัดบอดอีก? หรือนัดบอดมาแล้ว อยากคบกัน?"

"สมองเธอคิดเพ้อเจ้อจริงๆ" รสิกากลอกตา "ฉันไม่ได้ไปนัดบอด"

"งั้นเป็นคนที่นัดบอดด้วยคราวก่อนเหรอ?" ติรณาถาม

รสิกาถอนหายใจอย่างหมดหนทาง

ที่จริงแล้วตั้งแต่คราวก่อนที่เธอคุยกับคมิกให้ชัดเจนก็ไม่ได้ติดต่อเขา ถ้าติรณาไม่พูดขึ้นตอนนี้ เธอเกือบลืมไปแล้วว่าคมิกหน้าตาเป็นยังไง

"ไม่ใช่ เธออย่าเดามั่ว" รสิกาดึงติรณาขึ้นมาจากเตียงตน แล้วดันเธอออกไปข้างนอก "เธอรีบไปซะ ฉันง่วงจะตายอยู่แล้ว"

"เฮ้......" ติรณายังพูดไม่จบก็โดนรสิกาปิดประตูไม่ให้เข้าไป

รสิกาไม่สนใจเธอ ปิดไฟขึ้นเตียง คลุมตัวในผ้าห่มแล้วถอนหายใจเบาๆ

ถ้าติรณารู้ว่าเธอจะไป ต้องโวยวายสักพักแน่เลย

ที่จริงในใจรสิการู้ดี เหตุผลที่เธอเลือกไม่บอกใคร เพราะเธอตัดสินใจแล้ว

ตัดสินใจแล้วว่าจะไปมิลาน

บรู๊คพูดถูกต้อง โอกาสนี้หาได้ยากมาก ถ้าเธอปฏิเสธครั้งนี้ ไม่แน่ต่อไปอาจจะไม่มีโอกาสแบบนี้อีก

เธอปฏิเสธมาแล้วหนึ่งครั้ง ถ้าครั้งนี้ปฏิเสธอีก ก็เป็นไอ้โง่แล้ว

อีกอย่างก็แค่ปีเดียวเอง อย่างมากก็อยู่แบบไม่มีความสุข กอดขาอ้อนวอนบรู๊ค แล้วตัวเองก็กลับมา

หลังจากนั้นสักพัก รสิกาก็หายใจเข้าลึกๆ หางตามีน้ำตาไหลออกมาเล็กน้อย

ถึงจะบอกว่าอีกเดือนเดียว แต่ก็ตัดสินใจว่าจะไปแล้ว รสิกายังรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่

......

ดังนั้นเช้าตรู่วันต่อมา หลังจากติรณาตื่นขึ้นมาก็เห็นมื้อเช้ามากมาย

เธอขยี้ตา เห็นรสิกายืนยุ่งในครัว "อะไรเนี่ย เธอตื่นกี่โมง?"

"หกโมง" รสิกายกโจ๊ะออกมาสอมชาม "มากินข้าวสิ กินเสร็จแล้วจะได้ไปทำงาน"

"เธอตื่นเช้าขนาดนั้นทำไม?" ถึงแม้ติรณายังไม่เข้าใจ แต่ก็นั่งหน้าโต๊ะอาหาร

"นอนไม่หลับ ก็เลยตื่น" รสิกาพูด "ช่วงนี้เธอยุ่งไหม?"