บทที่ 258 ความเชื่อใจที่ละทิ้งไม่ได้

"เดี๋ยวก่อน......" อีฟเห็นเธอจะไปแล้วจริงๆ ก็รีบเปล่งเสียงหยุดไว้ "ทำไมเธอไม่บอกคุณถนิต?"

เธอคิดอยู่เสมอว่าระหว่างรสิกากับถนิตจะไม่จบลงแบบนี้ แต่ตอนนี้รสิกาจะไปแล้ว......เธอไปคราวนี้ เป็นการตัดขาดตัวเองกับถนิตโดยสิ้นเชิงไม่ใช่เหรอ?

"ทำไมฉันต้องบอกเขา?" เจอกับคำถามสงสัยของอีฟ รสิกาค่อนข้างขำ

ตอนนี้เธอกับถนิตไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น ทำไมเธอต้องบอกถนิตด้วยล่ะ?

หรือบอกเขาไปแล้ว พวกเขาสองคนจะคืนดีกันได้?

อีฟอึ้งกับสิ่งที่รสิกาถาม จากนั้นก็ตอบสนองได้ว่าคำถามของตัวเองมันแปลกจริงๆ

"เธอไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่บอกเขา" อีฟทำได้แค่พูดว่า "ฉันจะรอเธอกลับมา"

"ขอบคุณนะ" รสิกายิ้มให้เธอ ก่อนจะหยิบของออกไปจากห้องโรงแรม

ผู้จัดการไปส่งเธอ หลังจากมองส่งเธอเดินไปไกลแล้ว ก็ปิดประตูห้อง แล้วเดินกลับมาข้างๆอีฟ

อีฟยืนตรงหน้าต่างมองไปข้างนอก ใบหน้ามีความหดหู่เล็กน้อย

"คุณจะไม่บอกคุณถนิตจริงๆเหรอ?" ผู้จัดการถาม

ที่จริงตอนแรกที่รู้เรื่อง อีฟตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับถนิต

แต่ต่อมา เมื่อเห็นดวงตารสิกา เธอก็รู้ว่า เรื่องนี้ไม่ว่ายังไงตนก็พูดไม่ออก

รสิการู้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับถนิต แต่กลับบอกเรื่องนี้กับเธอ มันคือความเชื่อใจอย่างหนึ่ง

เป็นความเชื่อใจที่อีฟละทิ้งไม่ได้

ไม่รู้ทำไม พอคิดว่ารสิกาจะไปแล้ว ในใจอีฟก็รู้สึกเศร้านิดๆ

"ไม่บอกแล้ว" อีฟส่ายหน้า "ในเมื่อเป็นสิ่งที่เธอต้องการ ฉันก็ไม่อยากทำให้เธอผิดหวัง"

"แบบนี้ได้จริงๆเหรอ?" ผู้จัดการค่อนข้างกังวล

ตำแหน่งเธอในปัจจุบันถึงแม้จะหนีไม่พ้นมาจากความพยายามตัวเธอเอง แต่ครึ่งหนึ่งก็มาจากถนิตด้วย

ถ้าถนิตไม่สนับสนุนเธออย่างเต็มที่ เธอคงไม่เติบโตเร็ว และยืนมั่นคงในฐานะดาราหญิงแนวหน้า

ถ้าถนิตรู้ว่าเรื่องนี้อีฟรู้มานานแล้วแต่ไม่บอกเขา เขาต้องโกรธแน่นอน

"ได้" เทียบกับความกังวลของผู้จัดการ อีฟดูผ่อนคลายอย่างชัดเจน

ในเมื่ออีฟเอ่ยปากไปแล้ว ผู้จัดการก็หมดหนทาง ทำได้แค่ไม่พูดเรื่องนี้อีก

รสิกาเพิ่งออกมาจากโรงแรม เพิ่งขึ้นรถก็ได้รับสายจากนีรชา

เมื่อเธอเห็นชื่อนีรชากะพริบบนหน้าจอโทรศัพท์ตัวเอง ก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดี

"ฮัลโหล?"

"พี่รุ้ง พี่จะไปมิลานจริงๆเหรอ?" อย่างที่คิดไว้ พอรับสาย ปลายสายก็มีเสียงสะอึกสะอื้นของนีรชาดังขึ้น

ทันใดนั้นรสิก็ปวดศีรษะ และมีข้อความหนึ่งส่งมาพอดี

เธอกดเปิดอ่าน เป็นข้อความที่บรู๊คส่งมา

ในนั้นอธิบายว่าตอนนีรชาโทรหาเขา เขาเผลอหลุดปากบอกเรื่องรสิกาจะไปโดยไม่ได้ระวัง

"นีรชา เรามาเจอกันหน่อยสิ" รสิกาจำเป็นต้องพูดกับนีรชา

"ได้ เจอที่ไหน?" นีรชาพูดสะอึกสะอื้น

รสิกานึกชื่อสถานที่ในสมอง บอกนีรชาไปแล้วก็วางสาย

ไม่นานนักบรู๊คก็โทรเข้ามาอีก

"อาจารย์"