บทที่ 259 สันดานแก้ยาก

สิ่งที่นีรชาพูดมา รสิกาเองก็คาดเดาไว้นานแล้ว

ตอนนันท์นรีมาหาเธอ รสิกาก็รู้ว่าพวกเขาจะไม่ปล่อยตนไปง่ายๆแบบนี้

ถึงจะไม่มีเรื่องชญตว์ก็ตาม

อย่างที่คิดไว้ พวกเขาต้องการบังคับให้เธอจากไปถึงจะวางใจสินะ

ก้นบึ้งหัวใจรสิกาถอนหายใจเบาๆ จากนั้นก็แนบขอบแก้วที่ริมฝีปาก จิบกาแฟเบาๆหนึ่งอึก

ขมอย่างที่คิดไว้

นีรชายังรอคำตอบจากรสิกา แต่เห็นหน้ารสิกาไม่แสดงออกอะไรเลย ดูเหมือนไม่สนใจ

"พี่รุ้ง พี่คิดจะทำยังไง?" เธอถามอย่างอดไม่ได้

"เดินไปทีละก้าวแล้วกัน" รสิกาวางแก้วลง พูดขึ้นเรียบๆ "ไม่ว่าพวกเขาจะมีแผนอะไร ฉันจะทำตาม"

"พี่รุ้ง พี่ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันช่วยพี่แน่นอน!" นีรชากัดฟันแน่น

"ขอบคุณนะ" รสิกายิ้มให้เธอเล็กน้อย

ไม่ว่านีรชาจะช่วยเธอได้ไหมก็ไม่เป็นไร น้ำใจของเธอ รสิกาเข้าใจดี

"พี่รุ้ง ตอนพี่ไปฉันไปส่งพี่ได้ไหม?" นีรชาถาม

"ขอดูก่อน" รสิกาพูด "ถ้าเธอไม่ร้องไห้ ก็ไปได้"

"โอ๊ย......" นีรชาก็เผลอนึกถึงเรื่องที่ตัวเองร้องไห้คราวก่อนตอนไป ก็ปิดหน้าตัวเองอย่างอับอาย

รสิกาก็แค่ยิ้ม ไม่พูดอะไรอีก

โชคดีที่นีรชายังเด็ก แต่แยกแยะได้ดี เรื่องที่รสิกาไม่อยากให้เธอบอกใครในเมื่อเธอรับปากไปแล้ว ก็จะปิดปากเงียบ

ทั้งสองคุยกันอยู่นาน ต่อมาก็กินข้าวเที่ยงด้วยกันแล้วค่อยแยกกัน

นีรชาบอกว่าอยากไปหาบรู๊ค รสิกาไม่ได้ห้าม แต่เธอมีธุระอื่น ยังไม่กลับสตูดิโอ

นีรชาก็โวยวายอยากไปกับเธอ บางทีอาจจะเพราะมองสีหน้าจริงจังของรสิกาออกล่ะมั้ง

หลังจากทั้งคู่แยกจากกันรสิกาก็ขับรถไปที่เรือนจำทางตะวันออกของเมือง

ชรรินถูกขังไว้ที่นั่น

รสิกาอยากไปเยี่ยมเธอตั้งแต่ตอนออกจากโรงพยาบาลแล้ว แค่ยังก้าวข้ามด่านในใจไม่ได้ ในใจเธอยังคงเกลียดชรรินอยู่

เกลียดความโง่ของเธอ เกลียดที่เธอไม่มีสมอง ฆ่าจรณินทร์ลงไป

แต่ตอนนี้ส่วนใหญ่เป็นเพราะเหตุผลที่จะจากไป จู่ๆเธอก็อยากไปเยี่ยมชรริน อยากรู้ว่าในใจหล่อนตอนนี้คิดยังไง สำนึกผิดหรือยัง?

การเยี่ยมนักโทษต้องนัดล่วงหน้า ดังนั้นรสิกาไปถึงรอไม่นานก็ได้เจอชรริน

กั้นด้วยกระจก เธอเห็นชรรินสวมชุดนักโทษค่อยๆเดินมานั่งตรงหน้าเธอ

ชรรินเหมือนผอมลงมาก ใบหน้าซูบผอม ตาสองข้างยังคงไม่มีจิตวิญญาณใดๆ

ถึงจะเห็นรสิกา หล่อนก็แค่กวาดสายตามืดมนมองเธอ จากนั้นก็ผลุบตาลง ไม่มองเธออีก

รสิกาหยิบเครื่องสำหรับสื่อสารขึ้นมาก่อน ไม่นานนัก ชรรินก็จับเครื่องสำหรับสื่อสาร ค่อยๆเอามาแนบหู

"เธอมาเยาะเย้ยฉันเหรอ?" ในหูฟัง เสียงชรรินหยาบมาก เหมือนหญิงชราเลย ไม่เหมือนเสียงคนในวัยเธอจะเปล่งออกมา

"เสียใจไหม?" รสิกามองเธอขณะถามขึ้น

"ทำไมฉันต้องเสียใจ? ฉันแค่เสียใจแทบตายที่ไม่ใช่เธอ!" ชรรินกดเสียงต่ำ มันทั้งหยาบและไม่น่าฟัง ดวงตาสองข้างที่เดิมทีไม่แสดงออกถึงความรู้สึกใดๆเมื่อพูดประโยคนี้กลับสะท้อนความเกลียดชังนับไม่ถ้วนออกมาทันที

จนถึงตอนนี้แล้วเธอก็ยังไม่สำนึก ยังคงเกลียดรสิกาอยู่