บทที่ 260 เธอกำลังหนีอะไรอยู่

"อยากบอกอะไร?" อารณีย์เห็นสีหน้าเธอเคร่งขรึม เหมือนอยากพูดอะไรที่เป็นเรื่องใหญ่

"ปีหน้า ฉันจะไปเรียนมิลานหนึ่งปี" รสิกาพูด

"ไปมิลาน?" อารณีย์ตกตะลึงสักพัก "ไปปีหน้า?"

รสิกาพยักหน้า "อืม"

นี่เป็นเรื่องของรสิกาเอง เธอบอกอารณีย์ในตอนนี้ก็เพราะเป็นสิ่งที่ตัดสินใจแล้ว แค่แจ้งอารณีย์ให้ทราบเฉยๆ ไม่ได้ต้องการให้หล่อนออกความเห็น

อารณีย์ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง หลังจากอึ้งไปนานสักพักใหญ่ ก็พูดขึ้น "อย่างนั้นเหรอ......"

รสิกาประคองชาร้อนมาดื่มไม่กี่อึก ถึงได้รู้สึกว่าความหนาวรอบกายหายไปไม่น้อย

เธอมองอารณีย์ สีหน้าอารณีย์ไม่ดีเลย

"เธอจะไป ฉันก็ไม่มีสิทธิห้าม แต่ไปที่นั่นแล้วก็ต้องระวังทุกอย่าง" อารณีย์คิดอยู่นานมาก ก่อนพูดด้วยความหมดหนทาง

"จะระวังค่ะ" รสิกาพูด "ครูที่นั่นเป็นเพื่อนอาจารย์ เธอจะดูแลฉัน"

"งั้นก็ดีเลย" ได้ยินเรื่องนี้อารณีย์ก็วางใจขึ้นนิดหน่อย

"งั้นเดือนนี้ เธอย้ายกลับมาอยู่ไหม?" อารณีย์ถามหยั่งเชิงอีกครั้ง

อย่างที่คิดไว้ รสิกายังคงส่ายหน้า "แม่ อย่าบังคับหนู"

ที่เธอไม่กลับตระกูลปิติภัทรไพศาลไม่ใช่เพราะเหตุผลชรริน

เธอแค่รู้สึกว่า ตระกูลปิติภัทรไพศาลไม่ใช่บ้านตน เธออยู่ที่นี่ไม่รู้สึกสบายใจเลย

"ขอโทษ......" แววตาอารณีย์มืดมน "งั้นแล้วแต่เธอ"

รสิกาก็ไม่พูดอีก แค่ดื่มชาในแก้วจนหมดอย่างเงียบๆ จากนั้นก็พันผ้าพันคอที่ถอดออกก่อนหน้านี้

อารณีย์เห็นการกระทำของเธอ ก็รีบถามขึ้น "จะไปแล้ว?"

"นึกขึ้นได้ว่ายังมีธุระต้องทำนิดหน่อยค่ะ" รสิกาพูด

"งั้น......งั้นเธอรอแป๊บ ฉันจะไปแพ็คขนมเค้กที่ฉันทำให้เธอ" พูดจบอารณีย์ไม่รอรสิกาตอบสนองก็รีบลุกขึ้นเดินไปที่ครัว

รสิกามองแผ่นหลังอารณีย์ ก็แอบถอนหายใจข้างใน

ถึงแม้รสิกาจะคืนดีกับอารณีย์แล้ว แต่ท่าทีที่อารณีย์ปฏิบัติต่อเธอ ยังคงระมัดระวังอยู่มาก

รสิกาก็ไม่ใช่คนที่พูดเก่ง สำหรับการระมัดระวังของอารณีย์ เธอแค่เห็นในสายตา ไม่เคยพูดออกไป

ไม่นานนักอารณีย์ก็แพ็คขนมเค้กเรียบร้อย ทั้งหมดสองกล่อง ตอนยื่นให้เธอก็พูดไม่หยุด "สตูดิโอพวกเธอมีคนเยอะมาก ฉันใส่ไปเยอะหน่อย เธอเองก็อย่าลืมกินนะ ถ้าชอบก็โทรมาบอกฉัน คราวหน้าฉันจะทำแล้วส่งไปให้เธอ"

"แม่" รสิกากดมือเธอลง "พอแล้ว มันพอแล้วค่ะ"

ตอนอารณีย์เงยหน้ามองเธอ เบ้าตาแดงเล็กน้อยก็มีหยาดน้ำส่องแสง แต่เธอยังคงฝืนยิ้ม "ฉันพูดเยอะไปใช่ไหม รีบไปเถอะ อย่าให้ธุระเธอล่าช้า"

รสิกาไม่พูดอะไร แค่เดินไปกอดเธอเบาๆ

เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างอารณีย์แข็งทื่อไปสักพัก

"ขอบคุณค่ะ แม่" รสิกาพูดประโยคหนึ่งเบาๆข้างหูเธอ จากนั้นก็ปล่อย หยิบขนมเค้กในมือเธอมา แล้วหันหลังเดินจากไป

หลังจากรสิกาไปนานแล้ว อารณีย์ก็ยังยืนอยู่ที่เดิม ขณะที่ตัวแข็งทื่อ แต่รอยยิ้มที่มุมปากไม่ฝืนแล้ว

"คุณหญิง ขนมเค้กยังทำต่อไหมคะ?" มีคนรับใช้มาถาม

"ทำ" อารณีย์ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่หางตา "ไปกันเถอะ"

......

หลังจากรสิกาออกมาจากตระกูลปิติภัทรไพศาลก็ไม่ได้กลับสตูดิโอ ตอนนี้นอกจากชุดราตรีอีฟแล้วเธอก็ไม่รับทำงานอื่นอีก

ตอนเธอกลับถึงบ้านยังเช้าอยู่ ก็ทำอาหารแบบสบายๆ

เธอหยิบขนมเค้กที่อารณีย์ทำออกมากินหนึ่งชิ้น มันหวาน เธอไม่ชอบกินของหวานมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว จึงกินไปหนึ่งชิ้นแล้วเก็บขนมเค้กทั้งหมด

เมื่อติรณากลับมาก็เห็นขนมเค้กที่วางในห้องรับแขกอย่างรวดเร็ว

"โอ๊ะ เฮ้ เธอไปซื้อขนมเค้กมาเหรอ" เธอรีบวิ่งมาข้างๆโต๊ะชา กำลังจะหยิบออกมากิน พบว่ากล่องขนมเค้กมันแปลกมาก