บทที่ 261 เป็นไข้

รสิการู้สึกวุ่นวายในใจ คืนนั้นเธอถึงขนาดหลับในห้องรับแขกเลย

หลังเที่ยงคืนเธอหนาวจนตื่น พอลืมตาก็รู้สึกคอตัวเองเจ็บมาก เวียนศีรษะด้วย โทรทัศน์ก็ยังเปิดอยู่

เธอปิดโทรทัศน์ด้วยความงัวเงีย จากนั้นก็ลุกขึ้นมาจากโซฟา ปลายเท้าเหมือนเหยียบบนผ้าฝ้าย รู้สึกพื้นไม่เรียบทำให้เธอแทบยืนไม่นิ่ง

เธอไปเอาน้ำร้อนให้ตัวเองด้วยความยากลำบาก เป่ามันให้เย็นสักพักก่อนจะดื่มมันช้าๆ

ดื่มน้ำร้อนแล้วถึงได้รู้สึกดีขึ้น

รสิกาคลำกลับไปที่ห้องตัวเองท่ามกลางความมืดแล้วนอนบนเตียง ในผ้าห่มมันเย็นเฉียบ ไม่ว่าผ้าห่มจะหนาแค่ไหน ทุกคนก่อนเธอจะหลับก็รู้สึกร่างกายตัวเองหนาวเย็นไปหมด

เธอคิดอยู่ตลอด ทำไมเมื่อก่อนหรือตอนที่ถนิตอยู่ ในผ้าห่มมันร้อนอยู่ตลอดเลย?

เธอรู้สึกแย่ ไม่รู้ว่าภายในใจหรือร่างกาย สรุปคือรู้สึกแย่จนผล็อยหลับไป

รสิกาจำไม่ได้ว่าตัวเองนอนหลับหรือยัง เธอรู้สึกว่าตัวเองได้ยินเสียงดังมาจากด้านนอก แต่ตาเธอลืมไม่ขึ้น นาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ดังอยู่ตลอด เธออยากยกมือขึ้นไปหยิบเพื่อปิดมัน

ไม่รู้นาฬิกาปลุกดังไปนานแค่ไหน ประตูห้องเธอก็มีเสียงเคาะดังขึ้นในที่สุด

"รุ้ง?"

เป็นเสียงติรณา เธอคงหายโกรธแล้วใช่ไหม......

"โทรศัพท์เธอดังตลอดเลย เธอทำอะไรอยู่?" ติรณาเคาะประตูแล้วไม่ได้ยินเสียงตอบ ก็ถามขึ้นเสียงดัง

ด้านในไม่มีการเคลื่อนไหว ติรณาค่อยๆรู้สึกถึงความผิดปกติ ทุกวันรสิกาจะตื่นเช้าไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้ยังนอนอยู่บนเตียง?

ติรณาจับลูกบิดประตูผลักประตูเดินเข้าไปทันที

เธอเดินมาข้างเตียง ปิดโทรศัพท์ที่ยังคงดังอยู่ก่อน จากนั้นก็ไปเปิดผ้าม่านที่หน้าต่าง

ข้างนอกฟ้าสว่างแล้ว

"รุ้ง?" ติรณากลับมาอีกครั้ง พอเห็นก็พบว่าแก้มรสิกาแดงก่ำผิดปกติ คิ้วขมวดแน่น ริมฝีปากซีด ทั้งร่างดูซีดเซียวไม่มีชีวิตชีวาเลย

ติรณารู้สึกไม่ดีทันที เธอรีบยื่นมือไปวัดอุณหภูมิร่างกายรสิกา

พอสัมผัสก็รู้ว่าหน้าผากรสิการ้อนจนทอดไข่ได้เลย!

"รุ้ง!" ติรณารีบตบแก้มรสิกาเบาๆ ลองปลุกเธอให้ตื่น "ตื่นเร็ว!"

"ติรณา......?" ในที่สุดรสิกาก็ตื่นจากที่นอนสลบไป เธอเห็นติรณาที่อยู่ใกล้ๆ ทั้งร่างไร้เรี่ยวแรง เหมือนไม่มีแรงแม้แต่การพูด "เกิดอะไรขึ้น?"

"เธอเป็นไข้" หน้าติรณาเต็มไปด้วยความสงสาร "เมื่อคืนเธอทำอะไร? เปิดเครื่องปรับอากาศแล้วยังเป็นหวัดได้อีก"

"เมื่อคืน......" รสิกาคิดใจจดใจจ่อสักพัก นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตัวเองเผลอนอนหลับข้างนอก "ฉันไม่เป็นไร ให้ฉันนอนสักตื่นเดี๋ยวก็ดีขึ้น"

เธอเป็นหวัดไข้ขึ้นไม่เคยไปโรงพยาบาลเลย ปกติแค่นอนเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว

"ได้ยังไงล่ะ เธอไข้ขึ้นขนาดนี้ ต้องไปโรงพยาบาล!" ขณะที่ติรณาพูดก็ดึงรสิกาขึ้นมาจากเตียงเพื่อไปส่งเธอที่โรงพยาบาล

"ไม่ไป......" ถึงแม้รสิกาจะป่วยจนไม่มีแรง แต่ตอนนี้ไม่รู้เอาแรงมาจากไหนมาผลักมือติรณาออก เธอซุกตัวในผ้าห่มอีกครั้ง ห่มผ้าแน่น "เธอไปทำงานเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน"

เธอรู้ช่วงนี้ติรณายุ่งมาก สองวันนี้มีอีกคดีต้องฟ้องร้อง ยุ่งมากๆเลย

"เธอป่วยแล้วฉันยังไปทำงาน มันใช้ได้เหรอ!" ติรณานั่งข้างๆรสิกา "ไปโรงพยาบาลดีกว่า เธอนอนแบบนี้ไม่ได้นะ"

"ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ" รสิกาพูดด้วยเสียงแหบพร่า "เมื่อก่อนฉันเป็นหวัดก็เป็นแบบนี้แหละ นอนตื่นขึ้นมาก็ดีขึ้น เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอ"

ทันใดนั้นติรณาก็สะอึกพูดไม่ออกเพราะเธอ

โทรศัพท์เธอดังขึ้นอีกครั้งพอดี เพื่อนที่ทำงานกำลังเร่งเธอ