บทที่ 262 คนที่ดูแลเธอ

เธอไม่คิดว่าคนที่ติรณาเรียกมาดูแลเธอจะเป็นถนิต

ถ้ารู้ตั้งแต่แรก เธอเลือกไปโรงพยาบาลแน่นอน

"กินโจ๊กก่อนสิ" เสียงเขาดังขึ้นด้านหลัง "ไข้เธอยังไม่ลด กินโจ๊กแล้วค่อยกินยา"

รสิกายังคงนอนไม่ขยับเขยื้อน

ถนิตวางโจ๊กและยาบนโต๊ะหัวเตียง จากนั้นก็ยื่นมือไปดึงรสิกา

แต่มือเพิ่งแตะไหล่เธอ ทันใดนั้นเธอก็นั่งขึ้นมาจากเตียงแล้วหลบมือเขา

เธอนั่งขึ้นมา ถนิตถึงได้พบว่าหน้าเธอมีแต่น้ำตา

"ฉันไม่อยากให้นายดูแล" เธอกัดฟันพูด

ถนิตขมวดคิ้วเล็กน้อย "หยุดดื้อได้แล้ว"

หยุดดื้อได้แล้ว? ตอนนี้เธอกำลังดื้อเหรอ?

รสิการู้สึกขำ "คนที่อยากเลิกคือนาย คนที่ไม่อยากเจอก็คือนาย ถนิต คนที่กำลังดื้อคือฉันเหรอ?"

เขาเหมือนโดนแทงบริเวณที่เจ็บ สีหน้าจริงจังขึ้นมา "กินก่อน รอสุขภาพเธอหายดี อยากทะเลาะยังไงเดี๋ยวฉันจะทะเลาะด้วย"

"ฉันไม่อยากทะเลาะกับนาย" รสิกากำหมัดสองข้าง พยายามนั่งหลังให้ตรงมากที่สุด "ฉันไม่อยากเห็นนาย"

"รสิกา!" แม้แต่ถนิตเองก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่แล้วในตอนนี้

"โกรธเหรอ? โกรธงั้นก็ออกไปสิ" รสิกากระตุกมุมปาก ริมฝีปากซีดเซียวพูดเยาะเย้ย

ถนิตลุกขึ้นจะเดินออกไปตามความปรารถนาของเธอจริงๆ

เห็นเขาลุกขึ้น รสิกาก็โล่งใจโดยไม่รู้ตัว

แต่ยังไม่ทันได้โล่งใจเสร็จ คนที่ควรจะออกไปกลับหันมาจับมือเธอไว้โดยฉับพลัน จากนั้นก็กดเธอบนเตียงแล้วจูบลึกซึ้ง

การกระทำโดยไม่คาดคิดทำให้รสิกาตกใจ เธอตัวแข็งทื่อไม่ตอบสนองครู่หนึ่ง และถนิตฉวยโอกาสนี้แงะฟันเธอ สอดลิ้นยาวเข้าไป เกี่ยวกวัดปลายลิ้นเธอ

ถึงแม้รสิกาจะงุนงงไปสักพัก แต่ก็ไม่ได้โดนถนิตกดจูบจริงๆ

หลังจากได้สติกลับมาเธอก็คุกเข่าโจมตีท่อนล่างถนิตอย่างแรง

ใครบางคนที่กำลังหมกมุ่นกับการจูบอยู่ย่อมคาดไม่ถึงอยู่แล้วว่าจะโดนรสิกาเตะเข้าอย่างจัง

รสิกาได้ยินอย่างชัดเจนว่าถนิตผละออกจากริมฝีปากเธอ มุมปากเปล่งเสียงอูอี้ออกมา

"รสิกา!" จากนั้นก็เป็นเสียงโมโหคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดของเขา

รสิกายกยิ้มภูมิใจ ยังไม่ทันพูดอะไร ก็หลับหมดสติไปเลย

ก่อนจะหมดสติไป รสิกาสบถอยู่ในใจหนึ่งประโยค!

เธออ่อนแอขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

ถ้ารู้นานแล้วเมื่อกี้คงไม่เถียงกับถนิตหรอก ถ้ากินโจ๊กแล้วกินยานอนหลับดีๆสักตื่น จะดีแค่ไหนกันนะ

แต่โลกนี้มันไม่มียารักษาโรคเสียดายหรอกนะ

และถนิตที่ถูกรสิกาเตะฟื้นตัวแล้วกำลังจะสั่งสอนรสิกาสักที กลับพบว่าเธอสลบไปอีกครั้ง

"รสิกา?" ถนิตลูบหน้ารสิกา เห็นเธอนอนไม่ขยับไปไหน ก็ถอนหายใจอย่างยอมรับชะตากรรม

เขาค่อยๆอุ้มรสิกาเข้าไปในผ้าห่ม แล้วห่มผ้าให้แน่น

......

รสิกานอนหลับมืดฟ้ามัวดินทั้งเช้า สุดท้ายก็ตื่นขึ้น

เธอหิวจนท้องร้องจ๊อกๆ เดิมทีร่างกายไร้เรี่ยวแรงเนื่องจากป่วย ตอนนี้เลยทำให้เธอเกิดความรู้สึกอยากลอยขึ้นมาได้ทุกเมื่อ

ในห้องมีแค่เธอคนเดียว ถนิตเหมือนไม่อยู่

รสิกาลูบศีรษะตัวเองที่เป็นไข้จนปวด แอบคิดว่าที่ตัวเองเห็นถนิตก่อนหน้านี้คือฝันใช่ไหมนะ?

ความคิดนี้เพิ่งแวบเข้ามาในสมอง ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกใครบางคนเปิด

จากนั้นรสิกาก็เห็นร่างคุ้นเคยของถนิตเดินเข้ามาจากด้านนอก