บทที่ 263 เธอจะไปไหน

เขายังไม่ไป......

หลังจากแน่ใจแล้ว รสิกาก็วางใจจริงๆ

เธอเดินไปที่ห้องรับแขก ผ้าห่มเมื่อคืนยังอยู่บนโซฟา เธอเดินไปนั่งลง ห่อตัวเองในผ้าห่ม จากนั้นก็นั่งมองร่างสะท้อนที่ประตูครัวอยู่แบบนั้น

นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้เห็นร่างนี้แล้วล่ะ......

หนึ่งปีต่อมาเมื่อเธอกลับมาอีกครั้ง ไม่แน่ความรู้สึกของถนิตกับนันท์นรีอาจจะมั่นคงแล้วก็ได้

ถ้าไวหน่อย ไม่แน่อาจจะมีลูก

คนที่จะอยู่กับเธอตลอดไปตอนนี้ไม่ใช่คนของเธอแล้ว ในอนาคตก็ไม่ใช่คนของเธอ

รสิกาไม่เข้าใจว่าทำไมตนถึงได้รักถนิตขนาดนั้น ระยะเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันไม่ได้เยอะเท่าตอนที่เธอคบธนพจน์และชญตว์ก่อนหน้านี้เลยด้วย

แต่สองคนก่อนเธอสามารถลืมได้อย่างง่ายดาย ทำไมพอเป็นถนิตแล้วทำไม่ได้?

ความสงสัยนี้วนเวียนอยู่ในใจรสิกา ทำให้เธออึดอัดจนหายใจไม่ค่อยออก

ยาออกฤทธิ์พอดี เธอกอดเข่าแล้วผล็อยหลับไปช้าๆ

นอนคราวนี้ก็ไม่รู้นอนไปนานแค่ไหน แค่จำได้ว่าขณะที่งัวเงียอยู่มีคนเดินมาตรงหน้าเธอ แล้วกอดเธอ

รสิกาเอานิ้วจับคอเสื้อเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง "ถนิต......?"

ถนิตสินะ......กลิ่นเหมือนขนาดนั้น ต้องเป็นเขาแน่

"ไม่อยากหายป่วยหรือไง? ถึงได้ออกมานอนข้างนอก" เสียงถนิตมีความเข้มงวดนิดหน่อย

แต่รสิกาฟังแล้วหัวใจอบอุ่นแปลกๆ จากนั้นก็ยิ้ม "ถนิต นายอย่าดีกับฉันแบบนี้เลย"

"ทำไม?"

"เพราะแบบนี้ฉันจะไม่อยากไปน่ะสิ......"

"ไป?"

ฝีเท้าถนิตหยุดลงทันใด

เขามองคนที่สติไม่ค่อยชัดเจนในอ้อมแขน "เธอจะไปไหน?"

แน่นอนว่า เขาไม่ได้รับคำตอบจากรสิกา

เพราะรสิกาผลับไปอีกครั้ง

ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะคิดว่านี่เป็นแค่การละเมอของเธอเท่านั้น แต่ถนิตฟังแล้วกลับไม่คิดแบบนั้น

ตอนเช้าติรณาโทรหาเขา เธอบอกว่าถ้าเขาไม่ดูแลรสิกา ต่อไปจะต้องเสียใจแน่

ตอนนั้นเขาไม่ได้คิดอย่างละเอียดว่าทำไมติรณาถึงพูดประโยคนั้น แต่ตอนนี้นึกขึ้นได้อีกครั้ง หรือติรณารู้อะไรบางอย่าง?

ถนิตอุ้มกลับห้องวางเรียบร้อยโดยที่มีความสงสัยนี้อยู่ ออกมาแล้วก็โทรหาติรณา

ติรณาอาจจะยุ่งอยู่ ผ่านไปสักพักถึงค่อยรับสาย

"ฮัลโหล? คุณถนิต?"

"รสิกาจะไปไหน?" ถนิตถามเสียงเข้ม

ติรณาตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด "คุณรู้แล้วเหรอ?"

เมื่อคืนรสิกาบอกไม่ใช่เหรอว่าเรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกถนิต ทำไมตอนนี้รู้แล้ว?

"เธอจะไปไหน?" ถนิตกำหมัด พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองให้มากที่สุด

"มิลาน" ติรณาตอบอย่างตรงไปตรงมา "เธอบอกว่าจะไปเรียนหนึ่งปี อีกหนึ่งปีกลับมา"

ถนิตไม่พูดอะไรอยู่นานมาก ติรณาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย และไม่กล้าพูดอีก กลัวตัวเองพูดอะไรผิดไป

ผ่านไปสักพัก ขณะที่ติรณานึกว่าถนิตจะไม่พูดอะไรอีก ปลายสายก็มีคำพูดเรียบเฉยดังขึ้น "รู้แล้ว"

จากนั้นโทรศัพท์ก็ถูกวางสาย

ติรณาค่อนข้างงุนงง หลังจากอึ้งไปสักพัก ก็อยากลองโทรไปถามรสิกาอีกครั้ง