บทที่ 264 ฉันจะหาเธอให้เจอ

รสิกาไม่ตอบถนิต อาจจะเพราะเหนื่อย หรือไม่ก็ไม่รู้ว่าควรตอบยังไง

ไม่ว่าถนิตจะปลอบเธอยังไง แต่ตอนนี้ชื่อที่อยู่แถวเดียวกับถนิต ก็คือนันท์นรี ไม่ใช่เธอ

เธอเหนื่อยเกินไป ตอนแรกร่างกายก็ยังไม่หายดี มาออกกำลังกายหนักๆอีกตอนนี้ยิ่งง่วงเหลือเกิน

เมื่อตื่นอีกครั้ง ข้างนอกก็สว่างแล้ว รสิการู้สึกเอวตัวเองหนักมาก เธอใช้เวลานานมากกว่าจะแน่ใจว่าชายที่นอนข้างตนคือถนิต

ร่างเธอสวมชุดนอนแล้ว ความเหนียวเหนอะก่อนนอนก็ไม่รู้สึกแล้ว ถนิตคงจะอุ้มเธอไปอาบน้ำล่ะมั้ง

รสิกาแกะมือถนิตที่เอวตัวเองช้าๆ จากนั้นก็ค่อยๆลุกขึ้นจากผ้าห่มเดินออกไป ขาเธอเพิ่งแตะรองเท้าแขนก็ถูกถนิตคว้าเอาไว้

"ไปไหน?" ถนิตอาจจะยังไม่ตื่น ถามเธอด้วยเสียงแหบแห้งงัวเงีย

"เข้าห้องน้ำ" รสิกาพูดเบาๆหนึ่งประโยค

"ระวังหน่อยนะ......" ได้ยินว่าเธอจะไปเข้าห้องน้ำ ถนิตก็ไม่ได้ถามต่อ และปล่อยมือ

รสิกาสวมรองเท้าเรียบร้อยแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ

ในกระจก รอยแดงบนหน้าเธอจางลงแล้วนิดหน่อย ยังมีบางส่วนที่เหลืออยู่ คงเป็นเพราะเมื่อวานยาที่กินมีประสิทธิภาพ ต่อมานอนหลับก็ขับเหงื่อออก ตอนนี้ร่างกายไม่รู้สึกแย่เหมือนเมื่อวานแล้ว

รสิกายกมือขึ้นหยิกหน้าตัวเอง ความเจ็บบอกเธอว่าทุกอย่างนี้ไม่ใช่ความฝัน เธอกับถนิตมีอะไรกันจริงๆ

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกะทันหันเมื่อคืน ไม่มีมาตราการคุมกำเนิดเลย

รสิกามองท้องตัวเอง คิ้วขมวดเล็กน้อย

ตอนถนิตตื่นก็ไม่เห็นรสิกา เขาออกจากห้องไปที่ห้องรับแขกก็ไม่เห็นเธอ เขาควักโทรศัพท์กำลังจะโทรหาเธอก็เห็นโน้ตหนึ่งใบวางบนโต๊ะชาในห้องรับแขก

บนโน้ตเขียนว่าเธอออกไปซื้อของ เดี๋ยวกลับมา

ถนิตถึงได้วางใจเล็กน้อย จากนั้นก็ไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างหมดห่วง

แต่หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที ก็ยังไม่มีวี่แววของรสิกา

เขาโทรหารสิกาทันที แต่โทรไปแล้วได้รับข้อความว่าปิดเครื่อง

......

รสิกาเพิ่งออกมาจากร้านขายยาจู่ๆก็มีคนออกมาข่มข่ให้เข้าไปในรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ริมถนน ระหว่างที่สับสนอลหม่านเธอก็ดึงหน้ากากบนหน้าชายที่มาจับตัวตนออก

"ชญตว์?!" หลังจากเห็นใบหน้าเขา รสิกาก็หลุดเสียงเรียกออกมา "นายบ้าไปแล้วเหรอ!"

ชญตว์บ้าไปแล้วจริงๆ บริษัทเขาแย่ลงทุกวัน เพื่อรวบรวมเงินทุนเขาถึงขนาดไปขอร้องพิมพ์พิศาด้วยซ้ำ แต่ถูกพิมพ์พิศาปฏิเสธกลับมาอย่างรุนแรง

ขณะที่เขาสิ้นหวังไร้ทางออก ก็มีคนบอกเขาว่า ประธานคอสโมก็คือถนิต!

การที่คอสโมต่อต้านฉับพลันในครั้งนี้เขาก็รู้สึกแปลกแล้ว ไม่คิดเลยว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับถนิต!

เป็นไปไม่ได้ที่ถนิตจะจัดการเขาอย่างไร้เหตุผล สำหรับเหตุผลเพราะอะไร ก็เพราะผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่หรือไง!

"ฉันบ้าไปแล้ว!" ชญตว์คำราม ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย "บริษัทที่ฉันบริหารมาอย่างยากลำบาก ก็เพราะเธอ! เพราะเธอถนิตถึงได้สั่งให้ทำลายมัน!"

บริษัทคือทุกอย่างของชญตว์ กว่าเขาจะขึ้นสู่ตำแหน่งในตอนนี้ได้ จะให้ผลงานของตัวเองสูญเปล่าทั้งหมดเพียงเพราะรสิกาคนเดียวได้ยังไง!

"แต่นายลักพาตัวฉันไปก็ไม่มีประโยชน์" รสิกาประหลาดใจกับความบ้าคลั่งของเขา แต่ก็รู้ว่าตอนนี้สิ่งที่ต้องทำก็คือให้ชญตว์ใจเย็นลงก่อน "นายอยากช่วยบริษัทตัวเอง ฉันช่วยนายได้ ตราบใดที่นายปล่อยฉัน"

"เธอ?" ชญตว์ยังคงจ้องเธอ ด้วยความเย็นยะเยือกเต็มเปี่ยม ผ่านไปสักพัก เขาก็กล่าวอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง "เธอคิดว่าฉันโง่หรือไง? ปล่อยให้เธอกลับไปฟ้องถนิตเหรอ เธออย่าฝันเลย!"