บทที่ 289 เห็นแก่ได้

ถนิตยกยิ้มมุมปาก "ของก็เจอว่าอยู่ที่ตัวคุณ แล้วคือผมบังคับให้คุณมาพนันครั้งนี้ด้วยเหรอ?"

สุดท้ายรสิกาก็ได้เข้าใจแล้วว่าต่อให้มีปากแต่แก้ต่างไม่ได้มันเป็นอย่างไร เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้งเพื่อทำให้ตัวเองสงบนิ่งลง

กับถนิต ต่อให้เธอระวังตัวแค่ไหนก็ไม่พอ เพราะเขามีวิธีที่จะทำให้เธอกระโดดลงไปในกับดักนั้นได้อย่างง่ายดายเสมอ

"ตอนที่คุณเอาบัตรธนาคารมาใส่ไว้ในกระเป๋าสตางค์ของฉัน คุณคงคิดถึงภาพเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในวันนี้ไว้แล้วใช่ไหม" น้ำเสียงของรสิกาเย็นชาเล็กน้อย "คุณคงลำบากน่าดู" เมื่อพูดถึงตอนท้าย น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความประชดประชัน

ตอนเธอไปเอากระเป๋าของตนที่ออฟฟิศของถนิต เธอก็ไม่ได้ตรวจเช็กดู เพราะเธอคิดว่าถนิตไม่ได้สนใจอะไรกับข้าวของเธออยู่แล้ว แล้วอีกอย่างของที่เธอมี ถนิตเองก็มีอยู่แล้ว

แต่ใครจะไปรู้ว่าเขาจะมีความคิดอื่นแฝงอยู่แต่เดิมแล้ว

ถนิตกล่าว "ก็พูดเกินไป อย่างไรตอนนี้คุณก็กลับไปเตรียมตัวทำเสื้อผ้าของผมได้แล้วล่ะ"

รสิกากัดฟันอีกครั้ง วางแผนล่อเธอมาจนถึงขั้นนี้แล้ว ยังคิดจะให้เธอช่วยทำเสื้อผ้าอีกเหรอ?!

"สำหรับเสื้อผ้าของคุณก็หาคนอื่นมาทำเถอะ" เธอลุกขึ้นจากโซฟาและวางบัตรธนาคารใบนั้นของถนิตไว้บนโต๊ะ "คิดเห็นไม่ตรงกัน ฉันก็คงช่วยทำเสื้อผ้าให้คุณไม่ได้"

ถนิตเลิกคิ้ว "เมื่อครู่คุณยังถามความต้องการของผมอยู่เลย ตอนนี้กลับมาเสียดายที่หลัง ทำไม อยากจะจ่ายค่าปรับให้ผมเหรอ?"

"สัญญาก็ไม่ได้เซ็น แล้วจะจ่ายค่าปรับได้ยังไง?!" รสิกากล่าวอย่างไม่พอใจ

"ใครบอกว่าพวกเราไม่ได้เซ็นสัญญา" ดวงตาของถนิตเจือรอยยิ้ม

รสิกาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แจ็คผู้ซึ่งจากไปก่อนหน้านี้ก็ผุดขึ้นมาในความคิดอย่างรวดเร็ว

หากแจ็คได้เซ็นสัญญาล่วงหน้าไว้แล้ว และหากเธอปฏิเสธ ก็จะเป็นการผิดสัญญาจริงๆ

"น่ารังเกียจ!"คำกล่าวนี้แทบจะรอดออกมาจากฟันของรสิกาด้วยความโกรธ

"ผมยังมีงานต้องทำ คุณไปเถอะ" ถนิตโบกมือและพูดอย่างเอาแต่ใจ

ไม่ต้องไล่ รสิกาเองก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่ต่อนัก เธอหยิบของของเธอและหันหลังกลับ

จนกระทั่งเธอได้ออกมาจากโรงแรม จึงรู้สึกว่าความหงุดหงิดในหัวใจของเธอได้หายไปบ้างแล้ว

เธอหันหน้ากลับ และจ้องเขม็งไปที่โรงแรม เมื่อเธอนึกถึงเรื่องที่ตนถูกถนิตวางแผนล่อ ตนเองก็รู้สึกเกลียดชังเป็นอย่างมาก

ทำไมถนิตถึงผีเข้าไม่เลิก ยังจะตามมาถึงที่เมืองเออีก!

แม้รสิกาไม่อยากที่จะยอมรับว่าถนิตมายังเมืองเอก็เพราะเธอ แต่ถ้าหากว่าไม่ใช่เหตุผลนี้ล่ะก็ การมาเยือนของเขาก็คงจะบังเอิญเกินไป

รสิกาโกรธกระฟัดกระเฟียดกลับมายังสตูดิโอ เธอเข้าไปในห้องทำงานของอดิภา "คุณพันทยุตนั่นเซ็นสัญญาไปแล้วใช่ไหม?"

"ใช่" อดิภายิ้มออกมา"คุณคนนั้นเงินหนาจริงๆ "

"จะเงินไม่หนาได้เหรอ" รสิกากัดฟันพูด

"เธอเป็นอะไรไป ทำไมเธอถึงดูอารมณ์ไม่ค่อยจะดีเลยล่ะ?"อดิภาถามอย่างสงสัย

"ไม่มีอะไร" รสิกาส่ายหน้า "ฉันไปทำงานก่อนนะ"

"ไปเถอะ"

เมื่อรสิกากลับไปห้องทำงานของตน ก็เห็นทิมทิมนั่งเล่นคอมพิวเตอร์อยู่บนเก้าอี้ของเธอ

"คุณแม่ คุณแม่กลับมาแล้ว"ทิมทิมเงยหน้าขึ้นมองเธอ

"อืม"เมื่อเห็นลูกชาย รสิกาก็รู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย "ทำอะไรเหรอลูก?"

"ไม่ได้ทำอะไรครับ แค่ดูอะไรไปเรื่อย"ทิมทิมลุกลงจากเก้าอี้ด้วยรอยยิ้ม "คุณแม่ คุณแม่อารมณ์ไม่ดีเหรอครับ?"

"ไม่มีอะไรหรอกลูก" รสิกาฝืนยิ้มออกมา

ทิมทิมมองเธอ ใบหน้าเล็กๆ ปรากฏสีหน้าจริงจัง "เหตุผลเป็นเพราะเขากำลังจะมาอยู่ที่เมืองเอใช่หรือเปล่า?"

เมื่อได้ยินดังนี้ รสิกาก็ตกตะลึง "ลูกกำลังพูดถึงใครนะ?"