บทที่ 288 ขโมยของของผม

รสิกาเหม่อมองแก้วน้ำที่ถูกยัดอยู่ในมือของตนอย่างอธิบายไม่ถูก แล้วมองไปที่ถนิต

เขานั่งลงบนโซฟาเรียบร้อยแล้ว ท่านั่งตามสบาย ติดดูจะเกียจคร้านอยู่นิดหน่อย

ทันใดนั้นเอง รสิกาจึงเห็นว่าเขาสวมชุดลำลองธรรมดาๆ ผมสีดำที่เคยหวีเรียบร้อยได้ยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว อีกทั้งบนคิ้วยังมีเส้นผมปรกอยู่ดูไม่เรียบร้อยเล็กน้อย แต่เขาในลักษณะนี้ก็ดูเหมือนจะอ่อนกว่าวัยลงไปหลายปี

ดูเหมือนว่าจะสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองของรสิกา ถนิตเหลือบมองเธออย่างเรียบๆ "มานั่งสิ"

เขานั่งอยู่ตรงนั้นและออกคำสั่งดั่งราชา ดังนั้นรสิกาจึงปฏิเสธไม่ได้

ขณะถือแก้วน้ำ เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วเคลื่อนตัวไปทางโซฟา จากนั้นจึงนั่งลงตรงตำแหน่งที่ห่างไกลกับถนิตมากที่สุด

เธอวางถ้วยลงบนโต๊ะและกล่าวว่า "คุณตามฉันมา มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

"ทำชุด" ถนิตกล่าว

สุดท้ายรสิกาก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา "คุณตามฉันมาเพื่อทำชุด?"

เธอสงสัยว่าถนิตตั้งใจจะหาเรื่องเธออยู่หรือเปล่า?

ในตู้เสื้อผ้าของเขามีเสื้อผ้าไม่พอใส่หรือไง?กลัวตู้เสื้อผ้าของเขาจะเต็มไปด้วยเสื้อผ้าแบรนด์ดังระดับโลกทุกประเภทจนจะแตกล่ะสิไม่ว่า

"ไม่ได้เหรอ?"ถนิตเลิกคิ้วขึ้น "ทำไม ผมมันไม่คู่ควรกับเสื้อผ้าของคุณอย่างนั้นเหรอ?"น้ำเสียงของเขาเจือความประชดประชันเล็กน้อย

รสิกากำหมัดของตน เธอพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อระงับความโกรธในใจลง กล่อมตัวเองไม่ให้โมโหเขา มิฉะนั้นคนที่โกรธจนตายในตอนท้ายจะต้องเป็นตัวเธอเองแน่ๆ

"คุณต้องการแบบไหนล่ะ?"รสิกาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงไร้ซึ่งความรู้สึกส่วนตัวว่า "อย่างพวกเวลาอะไรแบบนี้ ?"

"ก่อนวันที่ 17 "ถนิตกล่าว

ก่อนวันที่ 17 วันนี้วันที่ 4 เหลือเวลาอีกไม่ถึงสองสัปดาห์

รสิกาคิดในใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "ได้"

"งั้นก็ตามนี้" ถนิตกล่าวอย่างเด็ดขาด

รสิกา "ถ้าอย่างนั้น ฉันขอตัวกลับไปเตรียมตัวเริ่มงานก่อนล่ะ"

เธอกล่าวพลางกำลังจะลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินออกไป แต่หลังจากที่เธอทำท่าจะลุกขึ้น เสียงของถนิตก็ดังขึ้น "ผมบอกแล้วเหรอว่าเสร็จ?"

ยังคงน้ำเสียงที่เป็นใหญ่และไม่ต้องการความคิดเห็น

รสิกาขมวดคิ้ว เธอมองถนิตอย่างไม่พอใจ "ยังมีเรื่องอะไรอีก?"

"ผมทำของหายไปอย่างหนึ่ง" ถนิตโอบสองแขนกอดอก เขามองรสิกาเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม "ผมสงสัยว่าเป็นคุณที่ขโมยมันไป"

"คุณพูดเรื่องอะไร?!" รสิกาเบิกสายตากว้าง ฉับพลันความโกรธที่กดเอาไว้ก็ปะทุ "ถนิต!คุณจะทำอะไรก็ทำ แต่อย่ามาพูดไปเรื่อยนะ!ฉันไปขโมยของอะไรคุณ!"

"มีแต่คุณเท่านั้นที่เข้ามาในออฟฟิศผม ไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใครไปได้?"ถนิตกล่าว

"ไร้สาระ!"รสิกาอดไม่ได้ที่จะพ่นคำหยาบคาย ใบหน้าของเธอกลายเป็นสีแดงด้วยความโกรธ "ชัยเดชและก็เลขาของคุณอีกที่เข้ามาในออฟฟิศคุณอยู่ทุกวัน !"

เธอเคยไปที่ออฟฟิศของถนิตเพียงครั้งเดียว ทั้งยังมาพร้อมกับชัยเดชด้วย เธอขโมยของของถนิตไปได้อย่างไร

ถนิตใส่ร้ายป้ายสีเธอ!

"จะบอกอะไรให้นะ ตอนที่พวกเขาเข้ามาในห้องทำงานของผมทุกๆ วันของของผมก็ไม่ได้หาย ทำไมคุณมาวันนั้นแค่วันเดียวของถึงหายล่ะ" ถนิตนั่งตัวตรง สีหน้าจริงจัง "ดังนั้น รสิกา เอาของของผมคืนมา"

"หยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว ฉันไม่ได้ขโมยของอะไรคุณ!"รสิกากล่าวอย่างโกรธเคือง

ถนิตเลิกคิ้ว "ในเมื่อคุณบอกว่าคุณไม่ได้ขโมย งั้นเรามาพนันกันไหมล่ะ?"

รสิกากำลังจะกล่าวออกไปว่าพนันก็พนันสิ แต่เธอก็พลันสงบลงเมื่อเห็นสีหน้าของถนิต

ไม่ ถนิตต้องขุดหลุมพราง แล้วก็รอให้เธอกระโดดลงไปแน่ๆ!

รสิกาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้ง เพื่อทำให้หัวใจของตนสงบนิ่งลง "คุณทำของหายก็ไปแจ้งตำรวจ จะมาพนันอะไรกับฉัน?พนันกับฉันแล้วคุณจะได้ของคืนมาหรือไง?!"

ถนิตลอบยิ้ม "คุณไม่ยอมพนันกับผม เพราะกลัวจะเเพ้พนันล่ะสิ กลัวว่าผมจะรู้ว่าคุณเอาอะไรไปจากผม"