บทที่ 287 บุคคลสำคัญที่แตะต้องไม่ได้

"แม่ครับ กำลังดูอะไรอยู่เหรอ?" หลังจากที่ทิมทิมนั่งที่และคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ ก็เห็นว่ารสิกายังคงดูโทรศัพท์มือถือของเธออยู่

"ไม่มีอะไรหรอกลูก"รสิการู้สึกตัวและยิ้มให้ทิมทิม

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ วางโทรศัพท์ลง พยายามไม่คิดเรื่องนี้อยู่ชั่วขณะ

เรื่องนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเธอมากนัก จากคำพูดของติรณา ความจริงก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร

พอมาถึงบริษัทก็ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้เลย ดูเหมือนว่าข่าวจะถูกลบอย่างทันท่วงที ทำให้มีคนที่รู้เรื่องนี้ไม่มากนัก

รสิกาเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจและจดจ่อกับงานของเธอ ออเดอร์ของอีฟก็ไม่ได้รีบเร่งอะไร เธอคงเพิ่งได้ยินมาว่ารสิกาได้กลับมาแล้ว จึงตั้งใจมาสั่งออเดอร์นี้เอาไว้ และเธอก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะใส่เพื่อเข้าร่วมงานใดด้วย

เมื่อมีเวลาเพียงพอ รสิกาเองก็ชะลอเวลาในการทำลง

"รุ้ง"อดิภาเคาะประตูห้องทำงานของรสิกาและเดินเข้ามา "ในออเดอร์นี้เธอต้องไปด้วยตัวเอง"

รสิกาหยุดงานและยกมือขึ้นเพื่อหยิบแฟ้มที่อดิภาส่งมาให้ เธอเปิดมันและเหลือบดูข้อมูลลูกค้าด้านใน

พันทยุต ไม่มีรูปภาพ มีแต่ชื่อและเบอร์ติดต่อแบบเรียบๆ

รสิกาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "หาคนอื่นไม่ได้เหรอ?"

"ได้ยินมาว่าเป็นคนใหญ่คนโต"อดิภากล่าวอย่างช่วยไม่ได้ "ล่วงเกินไม่ได้ อีกอย่างก็เจาะจงมาด้วยว่าต้องเป็นเธอออกแบบ ฉันเองก็ไม่มีทางเลือกอื่น"

อยู่ใต้ชายคาบ้านผู้อื่น จำเป็นต้องก้มหัว สตูดิโอของพวกเขาเพิ่งได้จัดตั้งขึ้น ไม่อาจล่วงล้ำผู้ใดได้ในเวลานี้ โดยเฉพาะคุณพันทยุตท่านนี้ ที่เป็นถึงคนใหญ่คนโต

"ก็ได้"รสิกาทำได้เพียงรับปาก "ได้นัดสัมภาษณ์ไว้หรือเปล่า?"

"วันนี้ตอนบ่ายสามโมง"อดิภากล่าว"ที่โรงแรมโซเฟีย"

อดิภาบอกหมายเลขห้องแก่รสิกา "เธอก็ลองไปพบดู ถ้าคุณพันทยุตท่านนี้เรียกร้องมากจนเกินไป เธอก็ปฏิเสธได้"

"อืม" รสิกาไม่มีข้อโต้แย้ง "ฉันจะไปหลังมื้อกลางวัน"

"ไม่ต้องห่วง ฉันจะช่วยดูทิมทิมเอง" อดิภากล่าวด้วยรอยยิ้ม

รสิกาพยักหน้า

หลังรับประทานอาหารกลางวัน รสิกาบอกกำชับอยู่สองสามคำก่อนขับรถไปที่

เมื่อถึงแผนกต้อนรับของโรงแรมโซเฟีย รสิกาก็บอกหมายเลขห้อง "คุณพันทยุตนัดฉันมาคุยธุระค่ะ"

"ค่ะ รอสักครู่นะคะ" พนักงานแผนกต้อนรับพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็กดหมายเลขต่อสายภายในห้อง และกล่าวถามอย่างถี่ถ้วนเกี่ยวกับสิ่งที่รสิกาบอก หลังจากได้รับการยืนยัน จึงกล่าวกับรสิกา

"เชิญด้านในค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ" รสิกาพูดอย่างสุภาพ แล้วหันหลังเดินไปยังลิฟต์

ห้องอยู่ชั้นบนสุด หลังจากผ่านไปหลายสิบวินาที รสิกาก็ก้าวออกจากประตูลิฟต์ เธอมองไปทางซ้ายและขวา เมื่อหาทิศทางที่ถูกต้องได้ เธอจึงนับห้องไปทีละห้อง

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เมื่อเธอหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องนั้น เธอกลับรู้สึกประหม่าเล็กน้อยในใจ

ไม่รู้ว่าความประหม่านี้เกิดขึ้นจากตรงไหน

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วยกมือขึ้นเคาะประตู

ทางเดินอันเงียบสงบมีเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นกว่าปกติ และหลังจากนั้นไม่นาน ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

เมื่อรสิกาเห็นคนที่เปิดประตู คำพูดที่เตรียมไว้ก่อนหน้าก็ติดอยู่ในลำคอของเธอ เธอพูดไม่ออก

ถ้าเธอจำไม่ผิด ผู้ชายที่เปิดประตูและยืนอยู่ตรงหน้าเธอก็คือแจ็ค ?

แจ็คที่ติดตามถนิต...

ที่แท้ ชื่อจริงของแจ็คคือพันทยุต

แจ็คอยู่ที่นี่ แสดงว่าถนิตเองก็อยู่ด้วยหรือเปล่า?