บทที่ 286 พบกับอีฟ

ที่ที่อีฟจองเอาไว้นั้นอยู่ไม่ไกลจากสตูดิโอ รสิกาให้ทิมทิมอยู่ที่สตูดิโอดีๆ ห้ามเพ่นพ่าน และยังขอให้อดิภาช่วยตนดูแลเด็กเป็นการชั่วคราวและตนเองก็ขับรถไปยังสถานที่ที่นัดเอาไว้กับอีฟ

ที่นั่นก็คือร้านอาหารจีนแห่งหนึ่ง และเมื่อรสิกามาถึง บริกรก็พาเธอตรงไปยังห้องส่วนตัว

ห้องส่วนตัวบนชั้นสองเงียบกว่าชั้นหนึ่งมาก รสิกามองสำรวจไปรอบๆ และหลังจากนั้นครู่หนึ่งบริกรที่เดินนำอยู่ข้างหน้าก็หยุดฝีเท้าลง เขาเคาะประตูก่อนจะผลักเปิดออก "เชิญครับ"

"ขอบคุณค่ะ" รสิกาพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินเข้าไป

อีฟนั่งอยู่ข้างใน สวมเสื้อผ้าเรียบๆ ผมยาวของเธอปล่อยสยายลง รอยยิ้มที่รสิการู้สึกคุ้นเคยปรากฏบนใบหน้าของเธอ

"คุณรสิกา" อีฟลุกขึ้นจากที่นั่ง "ไม่เจอกันนานเลยนะคะ"

"ค่ะ นานมากแล้ว" เมื่อรสิกามองเห็นเธอ เรื่องราวมากมายในอดีตก็แล่นผ่านหน้าของเธออย่างรวดเร็ว

ทั้งสองนั่งลง และไม่นานบริกรก็เข้ามารับออเดอร์

รสิกาไม่ได้หิวอะไรมากนัก แต่ก็ฝืนรักษาหน้าของอีฟเอาไว้เธอจึงสั่งอาหารมาสองอย่าง หลังจากที่บริกรได้ออกไปแล้ว เธอจึงกล่าวว่า "ไม่กังวลว่าในช่วง 5 ปีที่ผ่านมาฉันจะเปลี่ยนไปเยอะมาก เสียจนเสื้อผ้าที่รุ้งทำจะไม่ดีอย่างที่คุณต้องการเหรอคะ?"

เธอพูดเหมือนล้อเล่น

อีฟยิ้ม"ไม่ว่าคุณจะเปลี่ยนอย่างไร แต่ลักษณะเฉพาะตัวก็ไม่เปลี่ยนหรอกใช่ไหมคะ"

รสิกาพยักหน้า "นั่นก็จริงค่ะ"

"แต่ว่าอย่างไรอีฟและคุณรสิกาก็ถือได้ว่าเป็นเพื่อนกันใช่ไหมคะ" อีฟถามด้วยรอยยิ้มทันที

"ค่ะ ถ้าคุณอีฟไม่รังเกียจ" รสิกากล่าว

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ วันหลังพวกเราก็ไม่ต้องพูดสุภาพแบบนี้อีกต่อไปแล้วนะ" อีฟกล่าว "คราวหน้าเธอก็เรียกชื่อของฉันก็พอ เอาแต่เรียกคุณอีฟคุณอีฟ ฟังดูแปลกๆ"

รสิกาไม่ได้ปฏิเสธ และรอยยิ้มที่มุมริมฝีปากของเธอก็กว้างขึ้น "อย่างนั้นก็ได้"

"หลายปีมานี้เธอหายไปไหนมา?"อีฟถาม"ฉันไม่ได้ยินข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับเธอเลย ฉันคิดว่าเธอจะไม่กลับมาแล้วซะอีก"

อีฟรู้แค่รสิกาบอกว่าเธอจะไปเรียนต่อต่างประเทศเป็นเวลาหนึ่งปี แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอจะไปประเทศไหน บอกอีกว่าแค่หนึ่งปี แต่พอหนึ่งปีผ่านไปกลับไม่ได้ยินข่าวคราวใดๆ จากเธอเลย

"ห้าปีมานี้ฉันอยู่ที่มิลาน" รสิกาไม่ได้ปิดบังเธอ "เพิ่งกลับมาเมื่อไม่นานนี้เอง"

"มิลาน..." อีฟพูดซ้ำด้วยเสียงต่ำ "ฉันเคยไปมิลานสองสามครั้ง แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้เจอเธอ"

เมื่อได้ยินรสิกาก็อดหัวเราะไม่ได้ "ถึงเธอจะรู้ว่าฉันอยู่ในมิลาน เธอก็ไม่เจอฉันหรอก"

อีฟเป็นใคร ไม่ว่าเธอจะไปไหนล้วนเป็นที่รู้กันทั่วไป รสิการู้ล่วงหน้าว่าเธอกำลังจะไปมิลาน จึงหลบเลี่ยงที่จะพบเธอ อีฟจะเจอเธอได้อย่างไรกันล่ะ

"เธอตั้งใจเลี่ยงที่จะไม่เจอฉันเหรอ?"อีฟโต้กลับมาอย่างรวดเร็ว ท่าทีดูทำอะไรไม่ค่อยถูก "ดูเหมือนว่าเธอกับคุณถนิตจะยังไม่ได้คืนดีกัน"

เมื่อจู่ๆ ชื่อของถนิตถูกเอ่ยขึ้นมา รสิกาก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

อีฟเองก็สังเกตเห็นสีหน้าท่าทางนิ่งทื่อของเธอได้ในทันที เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าว "ฉันขอโทษ"

อีฟไม่ได้รู้อะไรมากนักเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างถนิตและรสิกา สิ่งที่เธอรู้ทั้งหมดคือเมื่อ 5 ปีที่แล้ว ในช่วงห้าปีที่ผ่านมานี้เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

"ไม่เป็นอะไร" รสิกาส่ายหัวเบาๆ

อีฟรู้สึกถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเธอ จึงคิดว่าเธอไม่ต้องการที่จะพูดถึงถนิต ดังนั้นเธอจึงไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ต่ออีก

ระหว่างมื้ออาหาร รสิกาพอจะรู้ถึงความต้องการในครั้งนี้ของอีฟ ความคิดในหัวก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมา

หลังรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย อีฟสวมหมวก หน้ากาก และแว่นตากันแดด มันค่อนข้างตลกอยู่เหมือนกันที่เธอจะปกปิดร่างกายแบบนี้ในวันที่อากาศร้อน

"การเป็นดาราสำหรับพวกเธอมันคงยากมากเลยนะ" รสิกาเดินเคียงเธอออกไปยังด้านนอกพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ทำงานสายนี้จะให้ทำยังไงได้" อีฟถอนหายใจเบา ๆ "ไปล่ะ คราวหน้าว่างก็นัดเจอกันใหม่"

"ไปเถอะ" รสิกาพยักหน้า

หลังจากที่ส่งอีฟขึ้นรถด้วยสายตาแล้ว รสิกาก็เดินไปที่รถของตน