บทที่ 285 ฉันไม่มีความคิดเห็น

สำหรับรสิกาแล้ว ชญตว์ได้กลายเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จะแปลกหน้ายังไงแล้ว

วันนี้เขาจะมีชีวิตอยู่ยังไงก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ

"ยังมีอีกนะ เรื่องที่ชญตว์ลักพาตัวเธอในตอนนั้น ฉันได้ยินเปรมสุธีร์พูดว่า ท่านเฉลิมสิทธิ์เป็นคนที่แอบทำอะไรอยู่เบื้องหลัง" พอติรณาพูดถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกโกรธขึ้นมา "แค่ต้องการทำให้เธอกับถนิตแยกออกจากกัน เขาเกือบจะต้องสูญเสียถนิตหลานชายคนนี้ไปด้วยซ้ำ เขานี่ช่างจิตใจโหดเหี้ยมมากจริง ๆ"

รสิกาเพียงแค่ยิ้มขึ้นมาจาง ๆ มุมปากคลี่ยิ้มเยาะเย้ยออกมาเสี้ยวหนึ่ง "อยากทำตามเป้าหมายก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนมั้ง?"

แต่ว่าระดับจิตใจที่โหดเหี้ยมของท่านเฉลิมสิทธิ์นั้นรสิกาเคยได้ลิ้มลองมานานแล้ว และที่สำคัญตอนที่เกิดขึ้นเรื่องนี้ขึ้นในตอนนั้นรสิกาก็เดาออกแล้ว

ครั้งนี้ที่เธอกลับจากต่างประเทศมา แล้วไม่มาอยู่ในเมืองซี ก็มีสาเหตุมากมายมาจากตัวท่านเฉลิมสิทธิ์เหมือนกัน

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่พบเจอกับถนิต พวกเขาแค่อาศัยอยู่ในเมืองเดียวกับธรรมดา ๆ เท่านั้น ท่านเฉลิมสิทธิ์ก็จะคิดว่ารสิกามีอยากได้ตัวถนิตแล้ว

เพราะฉะนั้น เพื่อลดโอกาสที่ตัวเองจะได้เป็นแพะรับบาป เธอก็เลยเอาสถานที่ทำงานไปตั้งไว้ที่เมืองเอ

เมื่อก่อนเธอเคยไปดูงานที่เมืองเอหลายครั้ง และรู้สึกว่าเมืองนี้ก็ไม่เลว

......

หลังจากที่จัดการเรื่องราวต่าง ๆ ในเมืองซีเสร็จแล้ว วันที่สองรสิกาก็พาทิมทิมกลับเมืองเอเลย ตอนนี้พวกเขายังพักอยู่ในห้องชุดของโรงแรมฮิลตัน สตูดิโอก็มีเพื่อนที่กลับจากต่างประเทศมาด้วยกันช่วยดูแลอยู่ เธอจึงสามารถไปจัดการเรื่องบ้านของตัวเองได้อย่างเต็มที่

เมื่อหลายเดือนก่อนก็ได้ซื้อบ้านและตกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว ปล่อยให้อากาศถ่ายเทมานานขนาดนี้ก็น่าจะย้ายเข้าไปอยู่ได้แล้ว รสิการีบไปซื้อเฟอร์นิเจอร์ที่จะใช้ประดับตกแต่งบ้าน หนึ่งอาทิตย์ต่อมาก็ย้ายเข้าไปอยู่เลย

บ้านเป็นบ้านมีสามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกแบบธรรมดาทั่วไป เธอกับทิมทิมอยู่กันคนละห้อง ส่วนอีกห้องเอาไว้เป็นห้องหนังสือชั่วคราว ถ้ามีแขกมาก็สามารถเข้าไปอยู่ได้

ในเมื่อบ้านช่องก็จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว รสิกาเองก็เริ่มไปทำงานที่สตูดิโอแล้ว

ครั้งนี้คนที่กลับมาจากมิลานด้วยยังมีอดิภา ทีแรกอดิภาก็ไปเรียนเหมือนกับเธอ แล้วก็คนไทยเชื้อสายจีนเหมือนกัน

สตูดิโอเพิ่งเปิดใหม่ก็มีคนส่งใบสมัครเข้ามามากมาย ไม่ว่าจะเป็นน้องใหม่ที่เพิ่งจบมาหรือคนเก่งที่ช่ำชองและล้มลุกคลุกคลานอยู่ในสายงานนี้มานานหลายปีแล้ว

รสิกากับอดิภาเลือกคนออกมาห้าคนจากในนั้น มีทั้งคนเก่ง ๆ และคนไม่มีประสบการณ์ ล้วนถือได้ว่าเป็นคนที่มีพรสวรรค์ทั้งนั้น

เพราะว่ายังไม่ถึงเวลาเปิดเทอม แน่นอนว่ารสิกาไปทำงานก็ไม่อาจทิ้งทิมทิมไว้ที่บ้านคนเดียว ดังนั้นก็เลยพาเขาไปสตูดิโอด้วย

การปรากฏตัวมาของทิมทิมเหมือนกับเป็นสายรุ้งที่สดใสของสตูดิโอ เดินไปถึงไหนก็มีคนชอบเล่นกับเขา

รสิกากล่าวทักทายกับคนในสตูดิโอแล้วก็เข้าไปในห้องทำงานของอดิภา

"ในที่สุดก็กลับมาสักที" พออดิภาเห็นเธอ ก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า "ถ้าคุณยังไม่กลับมาอีก ฉันก็จะถูกงานในสตูดิโอฝังทั้งเป็นแล้ว"

รสิกาหัวเราะเสียงเบาออกมาคำหนึ่ง "เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"มันก็แน่นอนอยู่แล้วซิ" อดิภาใช้คางชี้ไปที่แฟ้มเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะเล็กน้อย "ดูซิ เยอะแยะขนาดนี้เลยนะ ส่วนมากมาเพราะชื่อเสียงคุณทั้งนั้น"

ตอนที่อยู่ต่างประเทศ รสิกาแทบจะถือได้ว่าเป็นคนดังที่อยู่ข้างการเจเน็ตเลย ในผลงานมากมายของเจเน็ตก็มักจะปรากฏชื่อรสิกาอยู่ ซึ่งแน่นอนว่า เธอใช้ชื่อภาษาอังกฤษ แต่ว่าถึงชื่อเสียงเธอจะโด่งดังมาก แต่ก็ไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนเลย ดังนั้นจนถึงวันนี้สื่อต่างประเทศก็ยังไม่รู้จักรูปลักษณ์ของเธอเลย

และครั้งนี้เรื่องที่เธอเป็นฝ่ายพูดออกไปในโซเชียลเองว่าตัวเองจะกลับมาทำงานต่อในประเทศได้เกิดเป็นข่าวขึ้นมา แน่นอนว่าจะต้องมีคนมาหามากมายแน่

รสิกาเปิดดูกองแฟ้มเอกสารพวกนั้นเล็กน้อย จากนั้นก็วางลง "พวกนี้มอบให้คนอื่นไปเถอะ"

"คุณไม่ทำเองเหรอคะ?" อดิภาถามขึ้นมาอย่างแปลกใจ

รสิกาส่ายหน้าเล็กน้อย "ยังไม่มีเวลา"

"คุณจะรอเวลาอะไรอีกคะ?" อดิภาไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่