บทที่ 284 สุภาพบุรุษตัวน้อย

รสิกาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

ด้วยนิสัยของถนิต มีโอกาสเป็นไปได้แน่นอน

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อยู่ ๆ รสิกาก็รู้สึกดีใจที่ถนิตไม่ได้อยู่ในบริษัทแล้ว

แยกกับชัยเดชที่หน้าประตูคอสโมกรุ๊ป เขาบอกว่าจะไปส่ง แต่รสิกากลับปฏิเสธไป

จนกระทั่งขึ้นมานั่งในรถแล้ว เธอถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ก่อนหน้านี้ชัยเดชมีเรื่องอะไรจะพูดกับตัวเองแต่ถูกนันท์นรีขัดจังหวะไป

เธอลืมถามไปเลยว่าตกลงชัยเดชจะพูดเรื่องอะไร แต่ว่าเรื่องนี้ก็เกือบจะถูกเธอลืมไปจากหัวสมองแล้ว เพราะว่าตอนนี้เธอกำลังจะไปพบกับพวกกรานต์และศุจิ

ติรณาพาทิมทิมไปสถานที่มีชื่อบางแห่งในเมืองซี เพราะไม่ใช่วันหยุด ดังนั้นก็เลยไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ พอได้เที่ยวเล่นอย่างมีความสุขไปครึ่งวันแล้ว ติรณาก็พาเขาไปกินอาหาร พอคำนึงเด็ก ๆ ชอบกินอาหารประเภทพวกKFC เธอก็ถามทิมทิมขึ้นว่า

"จะกิน KFCหรือเปล่าจ๊ะ?"

ในตอนที่ถามนั้น ทั้งสองคนได้ยืนอยู่หน้าร้าน KFCร้านหนึ่งแล้ว

ทิมทิมกวาดตามองร้าน KFC ทีหนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นว่า "อาหารขยะ"

ติรณา "......"

นี่เธอได้รับบทมาผิดหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมทิมทิมถึงไม่เป็นเหมือนเด็กทั่วไปล่ะ?

"ไม่กินอันนี้......งั้นหนูอยากกินอะไรล่ะ?" ติรณาถามขึ้นมาอย่างมีความอดทน

"อาหารจีนละกัน" ทิมทิมพูดขึ้นมา "อยู่ต่างประเทศไม่ค่อยมีโอกาสได้กินอาหารจีนเลย"

ติรณาอึ้งไปครู่หนึ่ง "ทำไมเหรอ แม่หนูไม่ทำอาหารให้หนูกินเหรอ?"

"แม่งานยุ่งมากครับ" ทิมทิมพูดขึ้นมาเสียงเรียบ "ตอนที่แม่ยุ่งมาก ๆ ตัวแม่เองยังไม่มีเวลากินข้าวเลย"

เพราะฉะนั้นอย่าพูดว่าจะทำกับข้าวกินเองเลย

และถึงจะมีเวลาทำอาหารอยู่บ้าน รสิกาก็มักจะเลือกทำอาหารฝรั่งที่เมนูง่าย ๆ

"เฮ้อ" พอติรณาได้ยินคำพูดของทิมทิม ก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ไม่รู้ว่าจะสงสารทิมทิมดีหรือว่าปวกใจกับรสิกาดี

"ไป พวกเราไปกินอาหารจีนกันเถอะ" ติรณาจับมือเล็ก ๆ ของทิมทิมไว้แน่น "อยู่ประเทศไทย ก็ต้องกินอาหารจีนได้!"

ติรณาพาทิมทิมไปร้านอาหารจีนร้านหนึ่งที่เมื่อก่อนตัวเองมักจะไปประจำ เป็นร้านอาหารจีนที่เก่าแก่ร้านหนึ่ง รสชาติที่ทำออกมานั้นก็พูดได้ว่าที่สุดยอดเลย

ตอนที่กินข้าวนั้น ติรณาไม่ได้กินไปเท่าไหร่ เธอเอาแต่คีบผักให้ทิมทิมอยู่ตลอด แล้วกำชับเขาว่าให้กินเยอะ ๆ หน่อย

ทิมทิมจ้องมองอาหารที่อยู่ในถ้วยตัวเองจนแทบจะไม่พอใส่แล้ว เขาก็พูดขึ้นมาว่า "น้าติรณาครับ น้ามีคำถามอะไรจะถามผมหรือเปล่าครับ?"

มือของติรณาหยุดนิ่งไป จ้องมองทิมทิมอย่างแปลกใจ

ดวงตาของทิมทิมที่ดำทั้งกลมโต ดูแวววาวเป็นอย่างมาก ตอนนี้กำลังจดจ้องมาที่ติรณา จ้องจนใจเธอรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมาเล็กน้อย

"ไม่มีนี่" ติรณาคลี่ยิ้มขึ้นมา พยายามกลบเกลื่อนความอึดอัดที่ตัวเองถูกเปิดโปงความในใจ "ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ?"

ทิมทิมค่อย ๆ พูดขึ้นมา "ตอนอยู่ต่างประเทศ ตอนที่คุณอาบางคนอยากจีบแม่ผม ก็จะเชิญทิมทิมไปกินข้าวด้วย จากนั้นก็จะทำอย่างที่คุณน้าทำมาเลยครับ"

ติรณาเข้าใจขึ้นมา "ฉันไม่ได้จะจีบแม่หนูสักหน่อย"

"เพราะฉะนั้นผมถึงถามว่า คุณน้ามีเรื่องอะไรจะถามผมใช่หรือเปล่า" ทิมทิมพูดขึ้นมา

ติรณารู้สึกอยากจะเปิดกะโหลกทิมทิมออก อยากจะดูสักหน่อยว่าตกลงในนั้นใส่อะไรไว้กันแน่ ถึงได้ฉลาดขนาดนี้

ติรณามีคำถามจะถามทิมทิมจริง ๆ ทีแรกกะว่าจะรอให้เขากินอิ่มแล้วตัวเองค่อยถาม แต่ตอนนี้พอเขาเป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อน กลับทำให้ติรณาไม่รู้จะเปิดปากพูดยังไงดีเลย

"ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร......" ติรณากลืนน้ำลายลงไป "ฉันก็แค่อยากรู้ว่า หนูรู้เรื่องพ่อของหนูมากหรือเปล่า?"

ติรณารู้สึกว่า ถ้าหากถนิตอยากคืนดีกับรสิกาละก็ จะต้องผ่านด่านทิมทิมนี้ไปให้ได้ก่อน

แต่ว่าเห็นชัดเจนเลย ว่าทิมทิมรู้สึกจะค่อนข้างเฉยเมยต่อถนิตที่เป็นพ่อคนนี้