บทที่ 292 ห้ามแตะต้องสองแม่ลูก

เมื่อรสิกาได้รับโทรศัพท์จากกรานต์ที่โทรเข้ามา เธอยังคงนั่งปวดหัวจนจะแย่อยู่ที่สตูดิโอ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแต่เธอก็ไม่รู้ตัว เป็นทิมทิมที่บอกเธอ เธอจึงได้ยินเสียง

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย พอเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ หัวใจของเธอก็ส่งเสียงดัง"ตึกตัก"

ยัยติรณา คงจะไม่ได้แอบโทรหากรานต์ลับหลังเธอหรอกมั้ง?

ด้วยความสงสัยนี้ รสิกาจึงรับสายโทรศัพท์

"รสิกา" เสียงของกรานต์ดังขึ้น "ผมกรานต์ครับ"

ทั้งๆ ที่บันทึกหมายเลขไว้อย่างชัดเจน เขาก็ยังบอกชื่อนามสกุลของตน อารมณ์หงุดหงิดของรสิกาในตอนแรกก็ดูเหมือนว่าจะดีขึ้น อาจเป็นความรู้สึกท่วมท้นจากหลายสิ่งหลายอย่าง มากเสียจนเธอไม่ได้ตอบสนองถึงความเปลี่ยนแปลงของกรานต์ที่เรียกเธอ

"กรานต์เหรอ เป็นอะไรเหรอ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

"เรื่องของคุณ พี่ติรณาเล่าให้ผมฟังเมื่อครู่แล้ว" กรานต์กล่าวอย่างตรงประเด็น

รสิกากุมหัว เธอว่าแล้วเชียว

"เธออย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของติรณา เรื่องมันไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่เธอพูด ฉันจัดการเองได้" รสิกาจำต้องพูด

"คุณไม่ต้องโกหกผมหรอก" กรานต์ยิ้มบาง "เรื่องในตอนนี้ผมรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น เลยโทรมาหาคุณเพราะอยากจะช่วย"

"ไม่เป็นอะไรจริงๆ" รสิกากล่าวอย่างรีบร้อน "ฉันจัดการเองได้ ต่อให้แก้ไม่ได้ แต่ก็ยังมีพ่อของลูกอยู่..."

เมื่อพูดถึงถนิต เสียงของรสิกาก็เบาลง

ถ้าเธอสามารถไปหาถนิตให้ช่วยได้ เธอจะยังร้อนใจอยู่อย่างนี้เหรอ

"ผมจะขึ้นเครื่องไปเมืองเอตอนบ่าย รายละเอียดอื่นๆ เอาไว้เราพบกันแล้วค่อยคุยกันเถอะ"แม้ว่าเขาจะขอความเห็นจากรสิกา แต่จากที่พูดเขาก็ได้จัดการเรื่องนี้เอาไว้เรียบร้อยแล้ว ทำให้รสิกาหมดหนทางปฏิเสธ

"ถ้างั้นก็ได้" รสิกาทำได้เพียงกล่าว "รบกวนเธอแล้ว กรานต์"

"คุณไม่ต้องเกรงใจผมหรอก ผมยินดีที่ได้ช่วย" กรานต์ยิ้มอ่อน

"งั้นเธอส่งข้อมูลเที่ยวบินมา ฉันจะไปรับที่สนามบิน" รสิกากล่าว

"ครับ" กรานต์เองก็ไม่ได้ปฏิเสธ

ทั้งสองนิ่งเงียบไปอีกครั้ง รสิกาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร กรานต์เองก็ไม่ได้พูดจาอะไรเช่นกัน สุดท้ายคนที่ทำลายความเงียบลงก็คือรสิกา

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะวางสายก่อนนะ?"

"ครับ" กรานต์กล่าว

เขารอให้รสิกาวางสายก่อน แล้วตนจึงเอาโทรศัพท์ลงออกจากหู

หน้าจอของโทรศัพท์มือถือเปลี่ยนเป็นสีดำอย่างรวดเร็ว เขามองไปที่เงาสะท้อนบนหน้าจอ หน้าผากของเขาก็ย่นขึ้นเล็กน้อย

เรื่องที่ได้พูดคุยทางโทรศัพท์กับพ่อของตนเมื่อไม่นานนี้ ยังคงดังอยู่ในห้วงความคิดของเขา

"ถ้าลูกต้องการให้พ่อช่วยเรื่องนี้ ก็ได้ ตราบใดที่ลูกกลับมา พ่อก็จะช่วย" คุณพ่อกล่าว

"คุณพ่อ..." กรานต์หลับตาลง "คุณพ่อบอกว่าจะไม่บังคับผม"

"พ่อไม่ได้บังคับลูก" คุณพ่อกล่าวเสียงเรียบ "แต่เรื่องที่ลูกร้องขอมา มันไม่มากเกินไปหรอกใช่ไหมที่พ่อจะร้องขออะไรบ้าง"

กรานต์ครุ่นคิดอยู่นานและในที่สุดก็พยักหน้า "ผมสัญญา แต่เรื่องนั้นคุณพ่อต้องช่วยผม "