บทที่ 293 ผมไม่ได้มาแย่งลูกกับคุณ

เมื่อเห็นใบหน้านั้นที่คุ้นเคย รสิกาก็หรี่สายตา

เมื่อเช้าท่านเฉลิมสิทธิ์เพิ่งมา ตอนบ่ายถนิตก็มาอีก

เมื่อเห็นว่ารสิกายืนอยู่กับที่ไม่ขยับ ถนิตเองก็ไม่ได้รอช้า เปิดประตูลงจากรถทันที

เขามุ่งตรงเดินไปที่เบื้องหน้าของสองแม่ลูก ร่างสูงใหญ่ให้ความรู้สึกกดขี่อย่างไร้เหตุผล

"คุณจะทำอะไร?"รสิกาจับมือของทิมทิมแน่นในทันทีและดึงเขาไปอยู่ข้างหลังเธอ

การกระทำของเธออยู่ในสายตาของถนิต เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย "ผมไม่ได้มาแย่งลูกไปจากคุณ"

คำพูดของเขาทำให้หัวใจรสิกาสูบฉีด เธอเอ่ยถาม "จริงเหรอ?"

"จริง" ถนิตเหลือบมองเด็กที่ยืนอยู่ข้างรสิกาซึ่งหน้าตาละม้ายคล้ายกับเขา พลางตอบ

เป้าหมายของเขาไม่ใช่เด็ก

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็เชิญไปบอกคุณปู่ของคุณด้วยว่า อย่ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของพวกเราสองคนแม่ลูก" รสิกากล่าว

ถนิตมาที่นี่เพื่อปลอบโยนหัวใจของรสิกาเธอเป็นห่วงเป็นใยลูกมาก และเมื่อตอนเช้าเธอก็คงตกใจกับคำพูดของท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่น้อย

แต่เมื่อเผชิญกับเธอในครั้งนี้ เขาก็ต้องตกใจกับท่าทีที่ไม่เกรงกลัวสิ่งใดของรสิกา

ท่านเฉลิมสิทธิ์ที่คิดจะแย่งชิงเด็กไป ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายขนาดนั้น

"ถ้าผมไม่ช่วยคุณ คุณมีแผนจะทำอย่างไร?" เขาถามอย่างหยั่งเชิง

ในหัวใจของเขาหวังว่ารสิกาจะมาหาเพื่อขอความช่วยเหลือ เพราะอย่างไรเด็กคนนี้ก็เป็นลูกของเขาเช่นกัน

ในขณะที่เขาคิดถึงสิ่งนี้อยู่ในใจ สายตาของเขาจับจ้องไปที่เด็กอีกครั้ง

นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเด็กคนนี้อย่างใกล้ชิดเช่นนี้

ความรู้สึกที่ถนิตมีต่อเด็กไม่ได้ลึกซึ้งอะไร คนเดียวที่เขาต้องการมาตั้งแต่แรกคือรสิกา สำหรับเขาแล้วจะมีหรือไม่มีเด็กก็ไม่ใช่ปัญหา

เด็กคนนี้เป็นส่วนผสมระหว่างเขากับรสิกา ดูแล้วพื้นเพนิสัย...น่าจะคล้ายกับรสิกา

ขณะที่ถนิตมองมาที่เขา เขาเองก็มองถนิต สายตาของเขาเย็นชา ไม่เหมือนดวงตาของเด็กเลยแม้แต่น้อย

"ฉันเองก็ไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะช่วยฉัน"รสิกายกริมฝีปากยิ้มเยาะ "ยังไงก็ตาม กลับไปบอกคุณปู่ของคุณด้วยว่าถ้าเขาต้องการจะสู้คดีกับฉัน ฉันก็จะสู้ ฉันก็จะคอยดูว่าเขาจะเอาตัวทิมทิมไปได้หรือเปล่า!"

หลังจากพูดจบ รสิกาก็จูงทิมทิมไปยังรถของอดิภา โดยไม่หยุดแม้แต่ก้าวเดียว

หลังจากขึ้นรถแล้ว รสิกาก็ออกรถด้วยใบหน้าที่เย็นชา เมื่อรถแล่นผ่านถนิต เธอยังคงเห็นว่าเขามองตนเองอยู่จากหางตา

"คุณแม่ คุณแม่โกรธเหรอครับ?" เมื่อรถแล่นออกไปไกลแล้ว จู่ๆ ทิมทิมก็เอ่ยถามขึ้น

"โกรธ?"รสิกามองเขาอย่างแปลกใจ "แม่จะโกรธเรื่องอะไร?"

"เหมือนคุณแม่จะกำลังโกรธเขาอยู่นะ" ทิมทิมกล่าวเสียงเบา

รสิกากัดริมฝีปากล่าง เธอไม่ได้พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

อันที่จริงเธอก็มีความรู้สึกโกรธอยู่บ้าง

ส่วนโกรธเรื่องอะไร ตัวเธอเองก็ไม่สามารถบอกได้

อาจเป็นเพราะท่าทีของถนิตล่ะมั้ง

ทั้งๆ ที่เขารู้ว่าเธอเป็นห่วงลูกมาก แต่เขากลับยังสามารถพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงนั้นได้ทั้งที่เธอกำลังเป็นกังวลใจมากที่สุด และมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่โกรธเขา

"เขาไม่มีค่าพอที่จะให้คุณแม่โกรธครับ"

ขณะที่ทิมทิมพูดนั้นเสียงของเขาเบามาก ประจวบกับลมที่พัดเข้ามาผ่านหน้าต่างที่เปิดไว้ ทำให้คำพูดของเขากระจัดกระจายไปกับลม ดังนั้นรสิกาจึงได้ยินไม่ชัด เธอแค่คิดว่าทิมทิมคงพูดอะไรบางอย่างเพื่อปลอบโยนเธอ เธอจึงไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

เมื่อไปถึงสนามบินแล้ว ยังเหลือเวลาอีกสิบกว่านาทีกว่าที่กรานต์จะมาถึง เธอจึงนั่งในรถและโทรศัพท์หาติรณา

ติรณาเองก็น่าจะรู้ว่ารสิกาโทรหาเธอเพราะเรื่องอะไร จึงถ่วงเวลาอยู่นานกว่าจะรับสาย

"รุ้ง..." ทันทีที่ต่อสายติด เสียงประจบประแจงของติรณาก็ส่งเสียงดังขึ้น "เป็นอะไรไป เกิดเรื่องอะไรขึ้นเปล่า?"