บทที่ 294 ความรู้สึกในสายตา

ในหัวใจของรสิกายิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก

เธอไม่คิดว่ากรานต์จะลาออกเพียงเพื่อช่วยเหลือตนเอง แม้ว่าครอบครัวในเมืองเอของพวกเขาจะร่ำรวย แต่เธอก็รู้ว่ากรานต์รักงานด้านการออกแบบจากใจจริง

"ขอโทษนะ" รสิกามองไปที่ถนนเบื้องหน้า สีหน้าของเธอหมองลงไป "ถ้าไม่ใช่เพราะช่วยฉัน เธอก็คงไม่ต้องลาออกจากงาน"

"เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับคุณ" เมื่อกรานต์ได้ยินเธอพูดอย่างนั้น จึงรีบกล่าว "อันที่จริง เหตุผลส่วนหนึ่งที่ผมกลับมาก็เพราะที่บ้านน่ะ"

หัวใจของรสิกาหยุดนิ่งครู่หนึ่ง และก็ได้ยินเขากล่าวขึ้นอีก "คนในครอบครัวของผมอยากให้ผมกลับมาที่เมืองเอมาโดยตลอด และครั้งนี้ก็เป็นไปตามที่พวกเขาต้องการ"

กรานต์แค่อยากจะบอกว่าการกลับมาของเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับรสิกา เห็นรสิกาเป็นคนแบบไหนกัน สิ่งเหล่านี้ที่เขาประสบก็คือสิ่งที่รสิกาเคยประสบมาก่อนเมื่อห้าปีที่แล้วทั้งนั้น แล้วเธอจะไม่รู้ว่าเขาเสียสละเพื่อตัวเองได้อย่างไร

รสิกาลอบถอนหายใจกับตัวเอง ดูแล้วหนี้บุญคุณของกรานต์นี้ เธอคงชดใช้ให้ไม่หมด

ที่ร้านอาหาร หลังจากที่ทั้งสามคนทานอาหารเย็นด้วยกันเสร็จเรียบร้อย กรานต์จึงเอ่ยปากถามถึงประเด็นสำคัญของเรื่องราวในครั้งนี้ ดูเหมือนว่าติรณาคงไม่ได้บอกกับเขาละเอียดเท่าไหร่นัก

รสิกาจึงทำได้เพียงบอกเรื่องราวทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบแก่กรานต์ หลังจากที่กรานต์ได้ฟัง เขาก็เงียบไปนานก่อนที่จะกล่าวว่า "เรื่องนี้ค่อนข้างซับซ้อน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีหนทาง"

แม้ว่ากรานต์ไม่อยากยอมรับว่าบางครั้งบางทีก็จำเป็นต้องใช้อิทธิพลสักหน่อยถึงจะแก้ไขปัญหาได้ แต่ทว่าตอนนี้ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นหนทางเดียวเท่านั้น

อิทธิพลของตระกูลวัชรเดชานนท์อาจจะน่าเกรงขามมากพออยู่แล้วในเมืองซี แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ที่ท่านเฉลิมสิทธิ์คิดจะพาเด็กกลับไปอย่างโจ่งแจ้งในขณะที่อยู่เมืองเอได้

"ขอบคุณนะ"รสิกาก้มหน้าลงพลางบีบมือของทิมทิม

"คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณผม" กรานต์มองเธอด้วยสายตาที่จริงใจ

ในตอนแรกกรานต์มีโอกาสมากมายที่จะช่วยรสิกาเอาไว้ได้ในตอนนั้น แต่เขากลับไม่ได้ยื่นมือออกไป

ในตอนนั้นเขาเพียงยังคงลังเล แต่ตอนนี้เขาจะไม่ลังเลอีกต่อไปแล้ว เขารู้ดีว่าตัวเขาเองต้องการอะไร

"คุณอากรานต์ ขอบคุณครับ"ทิมทิมกล่าวคำขอบคุณกรานต์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง

กรานต์ยิ้มและเอื้อมมือออกไปลูบหัวของทิมทิม สายตาของเขาเต็มด้วยความเอ็นดู

"เขาบอกว่าให้เวลาฉันพิจารณาสองวัน และหลังจากสองวันนี้ เขาจะมาหาฉันอีกครั้ง" รสิกาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก้อนหินที่กดทับอยู่ในใจของเธอเสียจนแทบหายใจไม่ออก ในที่สุดก็ดูเหมือนว่ามันจะขยับออกไปบ้างแล้ว

"ค่อยเป็นค่อยไป"กรานต์กล่าวปลอบโยน "ไม่ต้องกังวล มีผมอยู่ ผมจะไม่ปล่อยให้ทิมทิมห่างคุณไปไหนแน่"

รสิกาเม้มปากและยิ้มให้กรานต์ เธอไม่ได้พูดอะไรอีก

ทั้งสามนั่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นและออกจากร้านไป รสิกาพากรานต์กลับไปส่งที่บ้าน แน่นอนว่าจอดอยู่แค่ด้านนอกพื้นที่อยู่อาศัย ซึ่งเป็นสิ่งที่กรานต์ร้องขอไว้

แม้ว่าจะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงร้องขอเช่นนี้ แต่รสิกาเองก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความ แล้วจึงส่งเขาตรงด้านนอก

"ลำบากเธอแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ" รสิกายิ้มพลางกล่าวกับกรานต์

"ไม่ได้ลำบากอะไรเลย" กรานต์ส่ายหน้า "ขับรถดีๆด้วยนะ"

"อืม" รสิกาพยักหน้า

กรานต์หยิบกระเป๋าเดินทางของตน แต่ก็ไม่ได้จากไปในทันที รสิการู้ว่าเขากำลังรอให้เธอออกไปก่อน และเธอก็ไม่ได้จอดอยู่นานนัก หลังจากขึ้นรถ เธอก็ขับรถออกไป

เธอมองเห็นในกระจกมองหลังว่ากรานต์ยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางของเขาและเดินเข้าไปด้านใน แผ่นหลังของเขาแข็งแกร่งองอาจ ทันใดนั้นรสิกาก็ตกอยู่ในภวังค์แห่งความคิด

ดูเหมือนว่ากรานต์ได้เติบโตขึ้นโดยที่ไม่รู้ตัว

บางทีติรณาอาจจะพูดถูก ในตอนนี้คงมีเธอเป็นคนเดียวที่ยังปฏิบัติต่อกรานต์ราวกับเป็นเด็ก

"คุณแม่ อากรานต์เด็กกว่าคุณแม่ใช่ไหมครับ" ทิมทิมจู่ๆ ก็เอ่ยถาม

"อืม เด็กกว่าแม่ 3 ปี" รสิกาพยักหน้า

"อย่างนี้นี่เอง..." ทิมทิมร้องอ่อ