บทที่ 296 คุณรู้ขนาดตัวของผมเหรอ

"ฉันขอคิดดูก่อน" นันท์นรีไม่ได้ให้คำตอบถวัลย์ทันที นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก เธอต้องคิดให้รอบคอบ

"ได้สิ" ถวัลย์พยักหน้า จากนั้นก็ยกมือขึ้นจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองแล้วพูดว่า "ผมจะรอคำตอบจากคุณ"

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกไปข้างนอก และเมื่อเขากำลังจะออกไปจากห้อง ก็ได้ยินเสียงของนันท์นรีดังมาจากข้างหลัง

"เดี๋ยวก่อน"

ถวัลย์หยุดเดินแล้วหันไปมองเธอ "มีเรื่องอะไรเหรอ?"

"คุณปู่ไปที่เมืองเอ เกิดอะไรขึ้น?" นันท์นรีสงบสติอารมณ์ลงจึงนึกขึ้นมาได้ ท่านเฉลิมสิทธิ์ไปเมืองเอได้ไม่นาน ถนิตก็กลับมาพูดเรื่องหย่ากับเธอ มันต้องมีลับลมคมในอะไรแน่นอน

"คุณยังไม่รู้เหรอ?" ถวัลย์เลิกคิ้ว "เขาอยากได้ลูกของรสิกากลับมา"

นันท์นรีขมวดคิ้วแน่น "เด็กคนนั้นเป็นลูกของถนิตจริงๆเหรอ?"

"จริงสิ" ถวัลย์พูด "พิสูจน์ดีเอ็นเอไม่มีทางเป็นเรื่องเท็จ"

"พาเด็กกลับมาก็เป็นไปตามความต้องการของถนิตไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเขาต้องหย่ากับฉัน?" นันท์นรีไม่เข้าใจ

"นอกจาก...เขาไม่ต้องการเด็กคนนั้นแล้ว" ถวัลย์ยิ้มมุมปากอย่างแผ่วเบา

"เป็นไปได้ยังไง?" นันท์นรีเผลอพูดออกมา

"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้" ถวัลย์พูด

ถ้าบนโลกใบนี้มีแค่ถนิต คนที่รู้จักเขาดีที่สุดก็คงเป็นถวัลย์

ถวัลย์อยากจะเอาชนะถนิตมาตลอด นิสัยของเขาจึงถูกถวัลย์วิจัยอย่างละเอียด

"แล้วถ้าฉันหย่ากับเขา มันก็ตรงกับความต้องการของเขาอย่างนั้นเหรอ?" นันท์นรียังคงไม่เข้าใจ

ถวัลย์ขมวดคิ้วอย่างหมดความอดทน เขากำลังจะพูดอะไร ก็ได้ยินนันท์นรีพูดว่า "ช่างมันเถอะ ฉันขอคิดดูก่อน"

ถวัลย์จึงต้องระงับความหมดความอดทนเอาไว้ในใจ จากนั้นก็หันหลังเดินออกไป

......

ได้ยินข่าวว่าถนิตกำลังจะหย่าอีกแล้ว เธอได้ยินมาจากปากของนีรชา

ได้เวลาเลิกงานแล้ว แต่รสิกายังยุ่งอยู่ในบริษัท วันนี้อดิภาเลิกงานเช้า จึงพาทิมทิมออกไปเที่ยว ให้รสิกามีเวลาทำงาน

เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ เธอก็หยิบขึ้นมารับแล้วหนีบไว้ตรงหูและไหล่ "ฮัลโหล?"

"พี่รุ้ง!" มีเสียงตะโกนของนีรชาดังออกมาจากปลายสาย

รสิกาคิดว่าตัวเองหูแทบหนวก

"พี่รุ้ง พี่รุ้ง พี่รู้ข่าวรึยัง!" นีรชายังไม่รู้ตัว "พี่ชายของฉันกำลังจะหย่า!"

รสิกาวางงานในมือลง หยิบโทรศัพท์ย้ายไปอีกด้านหนึ่ง จากนั้นก็ขยี้หูตัวเองแล้วพูดว่า "พี่ชายของเธอกำลังจะหย่า แล้วเธอตื่นเต้นอะไร?"

"ทำไมจะไม่ตื่นเต้นล่ะ ถ้าเขาหย่าพวกเธอก็จะได้กลับมาคบกันไง! ถึงตอนนั้นพี่รุ้งก็จะได้พาหลานชายของฉันกลับมาอยู่ด้วยกัน ดีจริง!" นีรชาพูดอย่างมีความสุข

รสิกาที่กำลังขยี้หูหยุดชะงักไปพักหนึ่ง "ถึงเขาจะหย่า ฉันก็ไม่มีทางกลับไปคบกับเขา"

"หะ? ทำไมล่ะ?" นีรชาพูดด้วยน้ำเสียงที่ขมขื่น "ทำไมล่ะพี่รุ้ง?"

รสิกาถอนหายใจ ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจกับความไร้เดียงสาของนีรชา

"ไม่ทำไม" รสิกาพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน

"พี่รุ้ง..." นีรชาอ้อน "พี่รุ้ง อย่าทำแบบนี้เลยนะ"

รสิกาอดหัวเราะไม่ได้ "อ้อนเก่งขึ้นนะเรา เธอควรไปอ้อนอาจารย์ของฉันบ้าง บางทีเขาอาจจะใจอ่อนยอมรับเธอก็ได้"

"ไม่มีทาง!" พูดถึงบรู๊ค นีรชาก็ทำหน้ามุ่ย "เขาซื่อบื้อ!"

นีรชาคิดว่าถึงแม้ตัวเองจะถอดเสื้อผ้ายืนอยู่หน้าเขา เขาก็คงไม่มีปฏิกิริยายาอะไร

"อย่าพูดแบบนี้" รสิกายิ้มแล้วพูดว่า "อาจารย์ของฉันเป็นคนโรแมนติก"