บทที่ 297 ขอกอดหน่อย

พฤติกรรมของถนิตทำให้รสิกาตกใจ เธอผลักเขาออกไปตามสัญชาตญาณ แต่เขากลับกอดเธอแน่นขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเขากอดจนรสิกาแทบจะหายใจไม่ออก

"ถนิต!" รสิกาตะโกน "คุณทำอะไร?"

โชคดีที่ตอนนี้ในห้องทำงานไม่มีใคร ถ้ามีใครเห็นเข้า ถึงแม้รสิกาจะมีสิบปากก็คงแก้ตัวไม่ขึ้น

"ผมขอกอดหน่อย..." ถนิตพูดข้างหูรสิกาด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆรสิกาก็ใจอ่อน เธอหยุดนิ่งแล้วค่อยๆปล่อยมือลง

รสิกากลับมาตั้งนานแล้ว พวกเขาเคยเจอกันสองสามครั้ง แต่ถนิตไม่มีเวลากอดเธอแบบนี้สักที

ตอนนี้ถึงแม้จะแค่กอดเธอเอาไว้แบบนี้ ถนิตก็พอใจมากแล้ว

ไม่รู้ว่ากอดกันนานแค่ไหน รสิกาปวดคอไปหมด เห็นว่าถนิตยังไม่ขยับไปไหน รสิกาก็อดไม่ได้ที่จะตบไหล่เขาเบาๆ "เอ่อ คุณกอดพอรึยัง กอดพอแล้วก็รีบปล่อยฉันได้แล้ว!"

ผู้ชายคนนี้ เสพติดการกอดเหรอ?

"ยังไม่พอ" ถนิตพูด "ขอกอดอีกแป๊บหนึ่ง"

รสิกามองบน เธอจะให้เขาสมปรารถนาได้ยังไง

เธอจับเอวเขา หยิกเนื้อนุ่มที่เอวของเขาอย่างแรง

ครั้งนี้ แม้แต่ถนิตก็เจ็บจนต้องร้องออกมา

"คุณทำอะไร?" เขาปล่อยรสิกาแล้วขมวดคิ้ว แต่กลับไม่ยอมปล่อยไหล่รสิกา

"ปล่อยมือ" รสิกาปัดมือของเขาออกด้วยท่าทีรังเกียจ "ยังจะวัดตัวอยู่ไหม ไม่วัดก็ออกไป อย่ารบกวนเวลาทำงานของฉัน"

รสิกาจำขนาดตัวของถนิตเมื่อ5ปีก่อนได้ คนคนหนึ่ง ไม่ว่าจะดูแลรูปร่างตัวเองดีแค่ไหน ผ่านไปห้าปีก็คงมีความแตกต่างอยู่บ้าง ดังนั้นรสิกาจึงต้องวัดตัวเขาอีกที

"วัด" ถนิตถอยหลังออกไปแล้วกางแขนออกด้วยท่าทีจริงจัง

รสิกาหยิบไม้บรรทัดวัดตัวแล้วยืนเขย่งปลายเท้า โชคดีที่ครั้งนี้เขาไม่ก่อเรื่อง รสิกาวัดเสร็จอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เธอเขียนตัวเลขสุดท้ายลงบนสมุดบันทึก วางไม้บรรทัดวัดตัวลง จากนั้นก็กลับไปนั่งบนเก้าอี้ "เสร็จแล้ว คุณออกไปได้แล้ว"

"คุณกินข้าวรึยัง?" ถนิตไม่เพียงแต่ไม่ออกไป แล้วยังถามแบบนี้

รสิกาส่ายหน้า "ยัง"

หลังจากเลิกงานก็มัวแต่ยุ่งเรื่องงาน จะมีเวลากินข้าวได้ยังไง

"ไปกันเถอะ" ถนิตจับข้อมือของเธอ โยนปากกาในมือของเธอลง จากนั้นก็ลากของเธอออกไป "ไปกินข้าวกัน"

"ฮะ? ปล่อยมือก่อน!" รสิกายังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกถนิตลากออกมาข้างนอก เธอรีบหยิบกระเป๋าและโทรศัพท์ของตัวเอง "คุณเป็นบ้าอะไร?"

"คุณไม่หิวเหรอ?" ถนิตเดินออกมาพร้อมกับหันไปถามเธอ

"...นิดหน่อย" รสิกาเริ่มหิวนิดหน่อยจริงๆ ก่อนหน้าที่มัวแต่ยุ่งเรื่องงาน จนลืมคิดไปว่ายังไม่ได้กินข้าว ตอนนี้ได้ยินถนิตพูดแบบนี้ เธอรู้สึกว่าท้องของตัวเองว่างเปล่า

"อยากกินอะไร?" ถนิตถาม

"ได้หมด" มาถึงขั้นนี้แล้ว รสิกาไม่อยากเถียงกับถนิต เธอหิวจนไม่มีเรี่ยวแรงพูดอะไร

"เมื่อกี้ผมเห็นร้านอาหารข้างๆ เราไปกินที่นั่นกันดีกว่า" ถนิตพูด

"อืม" รสิกาพยักหน้า

พวกเขาสองคนออกมาจากสตูดิโอ รสิกาไปล็อกประตู

ถนิตไปกดลิฟต์ เมื่อรสิกาล็อกประตูเสร็จลิฟต์ก็มาพอดี พวกเขาสองคนเดินเข้าไปในลิฟต์

ในลิฟต์ รสิกาเหลือบมองถนิต เธอถึงได้เห็นว่าบนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ใต้ตาดำ ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยได้นอน

"คุณกลับไปเมืองซีไม่ใช่เหรอ?" รสิกาหาเรื่องคุย

"จัดการธุระเสร็จก็กลับมา" ถนิตมองเธอ "คุณรู้ได้ยังไงว่าผมกลับเมืองซี"

รสิกาเบะปาก มีคนขี้เม้ามายอย่างติรณา เธอจะไม่รู้ได้ยังไง

"ติรณาบอกฉัน"