บทที่ 3 ช่วยเธอ

ตอนนี้ไม่ว่าใครเป็นคนโทรมา ก็จะกลายเป็นที่พึ่งของรสิกา!

เธอรีบรับสายด้วยมือที่สั่นเทา ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูด เสียงเคร่งขรึมของผู้ชายก็ดังออกมาจากปลายสาย "รสิกา"

รสิการู้สึกว่าเสียงนั้นคุ้นเคย แต่เธอจำไม่ได้ว่าตนเองเคยได้ยินที่ไหน

"ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร......ขอเพียงแค่คุณช่วยฉัน ฉันจะตอบแทนคุณ......" รสิกากัดฟันและพูดด้วยความลำบาก

ผู้ชายคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง "คุณอยู่ที่ไหน?"

"ฉันอยู่ที่......" ก่อนที่รสิกาจะพูดจบ ประตูห้องก็เปิดออกอย่างกะทันหัน พิมพ์พิศาและชญตว์ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง

"แกกล้าโทรหาคนหรือ?!" เมื่อชญตว์เห็นเธอถือโทรศัพท์อยู่ในมือ เขาวิ่งเข้ามาแย่งโทรศัพท์ โยนมันลงบนพื้นและใช้เท้าเหยียบโทรศัพท์อย่างแรง

"ฉันบอกแล้วว่าฉันได้ยินไม่ผิด" พิมพ์พิศาสวมชุดนอนของรสิกา พิงอยู่ที่ประตูแล้วหัวเราะเยาะเย้ย

"พวกแกต้องไม่ตายดีอย่างแน่นอน!" รสิกานอนอยู่บนพื้น จ้องมองพวกเขาสองคนราวกับว่าดวงตาของเธอกำลังจะเปลี่ยนเป็นมีดคม

เพราะเธอประมาทเอง มิเช่นนั้นแค่อาศัยพวกเขาสองคนจะสามารถทำให้ตนเองตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร!

"ตอนนี้ ผมจะทำให้คุณตายทั้งเป็น" ชญตว์กล่าวอย่างเย็นชา และเขาบีบคางของรสิกา บังคับให้เธออ้าปากและป้อนยาเม็ด

ยาละลายในปากทันทีจนทำให้รสิกาไม่มีเวลาแม้แต่จะอาเจียนออกมา

ความคิดของเธอล่องลอยไปอย่างรวดเร็ว ชญตว์ให้เธอกินยาอะไร? ! เขาต้องการชีวิตของตนเองหรือ!

รสิกาไม่รู้ว่าตนเองตายไปแล้วหรือยัง เธอจำได้เพียงแค่เห็นร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยพุ่งเข้ามา แล้วเตะชญตว์กระเด็นออกไป จากนั้นเขาก็อุ้มเธอจากไป

......

เมื่อรสิกาตื่นขึ้นอีกครั้ง เธออยู่ในโรงพยาบาล เมื่อเธอลืมตาก็เห็นแสงสีขาว ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่เธอจะหมดสติ

เธอจำภาพที่ชญตว์และพิมพ์พิศาทำร้ายเธอติดตา เธอตัวสั่นด้วยความโมโหและดวงตากลายเป็นสีแดง เธอจะไม่ปล่อยคนสารเลวสองคนนั้นไปอย่างแน่นอน!

"ตื่นแล้วหรือ?" เสียงผู้ชายดังมาจากไม่ไกล

รสิกาหันไปมองตามเสียง ถนิตนั่งอยู่ริมหน้าต่าง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงขายาวสีดำ มองเธออย่างเกียจคร้าน

"ทำไมถึงได้เป็นคุณ?" รสิกาถามตามสัญชาตญาณ

"ทำไมจะเป็นผมไม่ได้" ถนิตหรี่ตาลง "ทำไม? หลังจากเสร็จกิจแล้ว คุณก็จะไม่ยอมรับหรือ?"

รสิกาเม้มปาก "ขอบคุณที่คุณช่วยฉันไว้"

ถนิตกล่าวว่า "สิ่งที่คุณพูดทางโทรศัพท์ว่าขอเพียงผมช่วยคุณ คุณจะตอบแทนผม"

"คุณต้องการเท่าไหร่?"

"คุณคิดว่าผมขาดเงินเหรอ" เขาถามกลับ

รสิกานิ่งเงียบ

นอกจากเงินแล้ว เธอก็ไม่มีอะไรจะให้ถนิต

"แล้วคุณต้องการอะไร?"

"ผมต้องการคุณ"