บทที่ 301 หมายศาล

รสิกาก้มหน้ามองมีดที่เกือบจะโดนนิ้วตัวเอง เธอวางมีดลงด้วยความหวาดผวา

"สบายดี" เธอตอบกลับโดยไม่หันกลับไปมองเขา

เพื่อทำให้ตัวเองลืมเรื่องในประเทศ รสิกาทุ่มเทให้กับงาน ต่อมามีทิมทิม เธอยิ่งไม่มีอารมณ์คิดเรื่องอื่น

แต่บางครั้งก็จะเห็นข่าวของถนิตผ่านทางทีวีหรือหนังสือพิมพ์เป็นครั้งคราว

ตอนที่รสิกาจากไป ถนิตยังนอนไม่ได้สติอยู่ในห้องผู้ป่วยหนัก เธอใช่ว่าไม่เป็นห่วงเขา แต่เธอรู้ว่า มีท่านเฉลิมสิทธิ์อยู่ เขาไม่มีทางเป็นอะไรแน่นอน

"ทำไมคุณถึงไม่ถามว่าผมสบายดีไหม?" เขาถามอีกครั้ง

รสิกาหันกลับไปอย่างเอือมระอา "คุณไม่ใช่เด็กซะหน่อย"

ทำไมเธอถึงคิดว่า ถนิตกับทิมทิมมีนิสัยตรงข้ามกัน?

"ใช่สิ ผมไม่ใช่เด็กซะหน่อย..." ถนิตกลืนคำพูดที่ตัวเองจะพูดเมื่อกี้กลับไป

เขายิ้มเยาะเย้ยตัวเองอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็ออกไปจากห้องครัว

เมื่อกี้เขา... อยากบอกรสิกาว่า หลังจากที่เธอจากไป เขานอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยตั้งสามเดือน แต่ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

แล้วยังบอกว่าเขาไม่ใช่เด็กซะหน่อย

คงมีแค่เด็กเท่านั้นที่จะใช้บาดแผลของตัวเองเพื่อแลกกับความสงสารของผู้ใหญ่

ถนิตเดินออกไปด้วยสีหน้าที่ผิดหวัง สีหน้าของเขาทำให้รสิกาไม่สบายใจ

รสิกาแอบถอนหายใจในใจ จากนั้นก็ทำอาหารต่อ

ถึงแม้ว่าสองสามปีมานี้เธอไม่ค่อยได้ทำอาหาร แต่ฝีมือของเธอก็ไม่แย่ลง รสชาติยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว รสิกาก็ลงไปทิ้งขยะข้างล่าง แล้วถือโอกาสไปส่งถนิต

เมื่อมาถึงข้างล่าง รสิกาเอาขยะไปทิ้งก่อน แต่เมื่อเธอกลับมา ถนิตยังรออยู่หน้าประตู

"คุณรีบกลับไปเถอะ ดึกมากแล้ว" รสิกาพูด

"อืม" ถนิตตอบกลับ "คุณเข้าไปเถอะ ผมดูคุณเข้าไปก่อน"

รสิกาเอาชนะเขาไม่ได้ เธอจึงบอกลาแล้วเดินกลับบ้าน

เพิ่งจะเดินไปได้สองสามก้าว ก็ได้ยินเสียงของถนิตดังมาจากข้างหลัง "เรื่องของคดี คุณไม่ต้องห่วง ผมไม่มีทางให้คุณขึ้นศาลแน่นอน"

รสิกาเคยถูกทำร้ายในศาลหนึ่งครั้ง เขากลัวว่าเธอจะยังกลัว

"รู้แล้ว" รสิกาพยักหน้า

ถึงแม้รสิกาจะมีวิธีแก้ไขปัญหาเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่ถ้าถนิตอยากจะช่วย เธอก็ไม่ปฏิเสธ

กลับมาถึงบ้าน รสิกาทำความสะอาดบ้าน เดิมทีอยากไปดูทิมทิม แต่เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป ทิมทิมอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเองแล้วหลับไปแล้ว

รสิกาจึงปิดประตูเบาๆ แล้วกลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง

......

เช้าวันต่อมา รสิกาตื่นมาทำอาหารเช้าแต่เข้า เป็นอาหารโปรดของทิมทิม

"ทิมทิม ตื่นได้แล้ว ไปล้างหน้าแปรงฟังแล้วมากินข้าวเช้าเร็ว" รสิกายกอาหารเช้าออกมาจากห้องครัว เห็นทิมทิมแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เธอก็ยิ้มแล้วพูดกับเขา

"อืม" ทิมทิมตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน ดูเหมือนเขายังไม่หายโกรธเรื่องเมื่อคืน

รสิกาไม่ได้ง้อเขา จะง้อเด็กเกินไปไม่ได้ ง้อมากเกินไปอาจทำให้เกิดเรื่อง

สองแม่ลูกกินข้าวเสร็จแล้วก็ออกไปทำงาน แต่รสิกามาถึงรางจอดรถจึงจำได้ว่าเมื่อวานเธอทิ้งรถไว้ที่สตูดิโอ

"วันนี้เราเรียกแท็กซี่ไปกันเถอะ" รสิกาจับมือทิมทิมกลับเข้าไปในลิฟต์แล้วขึ้นไปชั้นหนึ่ง

แต่ว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาเร่งด่วน เธอเรียกแท็กซี่อยู่ตั้งนานก็เรียกไม่ได้สักที เธอจึงท้อใจ