บทที่ 300 คุณแม่ยังชอบเขาใช่ไหม

รสิกาออกมาเอาของแต่กลับได้ยินทิมทิมพูดแบบนั้น สีหน้าของเธอมืดมนลงทันที

เมื่อทิมทิมได้ยินเสียงแล้วเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นรสิกายืนอยู่หน้าประตูห้องครัวด้วยสีหน้ามืดมน เห็นได้ชัดว่า รสิกาได้ยินที่เขาพูดเมื่อกี้

ทิมทิมไม่อธิบายอะไร วางของในมือลง จากนั้นก็ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินกลับไปห้องของตัวเอง

"คุณโกรธอะไร?" ถนิตหันมามองเธอ

"ฉัน..." รสิกาอ้าปากกำลังจะพูด แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

เธอรู้ว่า ทิมทิมไม่พอใจแทนเธอเขาถึงได้พูดแบบนั้น แต่ถนิตเป็นพ่อของทิมทิม เขาไม่ควรพูดกับถนิตด้วยน้ำเสียงแบบนั้น

รสิกาสูดหายใจเข้า หันกลับไปห้องครัวแล้วปิดประตูห้องครัว เธออยากจะปิดกั้นทุกอย่างที่อยู่ข้างนอก

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ประตูห้องครัวก็ถูกเปิดออก เธอหันกลับมองก็เห็นถนิตเดินเข้ามา

"ที่นี่มีแต่ควัน คุณเข้ามาทำไม" รสิกาพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน

"เขายังเด็ก" ถนิตไม่ได้เดินเข้ามา เขายืนพิงประตู กอดอกแล้วพูดเบาๆ

"ฉันรู้" รสิกาหันหลังให้ถนิตแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่มีความเสียใจ

เธอรู้ว่าทิมทิมยังเด็ก อาจเป็นเพราะเมื่อก่อนทิมทิมมักจะทำให้เธอรู้สึกว่าเขารู้ความเกินไป ดังนั้นเธอจึงคิดว่าเขาไม่ควรพูดแบบนั้นออกมา แต่กลับมองข้ามความจริงที่ว่าเขายังเป็นเด็กไป

"ไปขอโทษเขาเถอะ" ถนิตพูด

"เดี๋ยวค่อยไป" รสิกาสูดหายใจเข้า "ทำอาหารก่อน"

"ไปตอนนี้เลย" ถนิตเดินเข้ามาจับข้อมือรสิกา ให้เธอหยุดทำอาหาร

รสิกาขมวดคิ้วมองเขา แต่กลับเห็นสีหน้าที่จริงจังของเขา

เธอคิดว่าตัวมองผิดไป แต่หลังจากที่เธอกะพริบตา สีหน้าของถนิตก็ยังไม่เปลี่ยนไป

ในใจของเขายังเป็นห่วงทิมทิมใช่ไหม?

รสิกาไม่แน่ใจ

"ก็ได้" สุดท้าย รสิกาต้องวางของในมือลงแล้วประนีประนอม "ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"

"ที่นี่ผมจัดการเอง" ถนิตพูด

"อืม"

รสิกาถอดผ้ากันเปื้อนออกวางไว้ข้างๆ จากนั้นก็ออกมาจากห้องครัว

ทิมทิมปิดประตูห้องไว้ รสิกาลองบิดลูกบิดประตู แต่มันไม่ได้ล็อก เธอจึงโล่งใจ

"ทิมทิม" รสิกายกมือขึ้นเคาะประตู "แม่เข้าไปนะ"

ข้างในไม่มีเสียงอะไร ราวกับเขาไม่ได้ยินเสียงของรสิกา

แต่รสิการู้ว่าเขากำลังโกรธเธอ จึงไม่อยากสนใจใคร

รสิกาเปิดประตู ในห้องไม่ได้เปิดไฟ มีแค่โคมไฟอ่านหนังสือบนโต๊ะหนังสือที่เปิดอยู่

และทิมทิมก็นั่งอยู่ที่โต๊ะ ไม่ได้เปิดคอมพิวเตอร์ เขานั่งนิ่งๆและหันหลังให้เธอ ท่ามกลางแสงไฟสลัว ทำให้ผู้คนรู้สึกสงสาร

รสิกาปิดประตู เดินเข้าไปหาทิมทิม แล้วนั่งลงปลายเตียง "ทิมทิม เมื่อกี้แม่ผิดเอง แม่ไม่ควรดุหนู แม่ขอโทษนะ"

ทิมทิมก้มหน้า ท่าทีราวกับไม่อยากสนใจรสิกา

"คุณแม่ยังชอบเขาอยู่ใช่ไหมครับ?" ผ่านไปไม่นาน ทิมทิมก็พูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งและเคร่งขรึม

รสิกาตกใจกับคำถามของเขา "หนูพูดอะไร?"

"คุณแม่ยังชอบเขาอยู่" ครั้งนี้ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นประโยคบอกเล่า