บทที่ 299 พวกเขาดีกว่าคุณ

ที่จริงแล้ว หลังจากที่รสิกาพูดแบบนั้นออกไปเธอก็รู้สึกเสียใจ

แต่คำพูดที่พูดออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว เอากลับคืนมาไม่ได้

ระหว่างทางไปบ้านของอดิภา พวกเขาสองคนไม่มีใครพูดอะไร รสิกาแสร้งทำเป็นหลับบนเบาะข้างคนขับ ถึงแม้จะทำแบบนี้ แต่บรรยากาศก็ยังอึดอัด

โชคดีที่บ้านของอดิภาอยู่ไม่ไกล รสิกายังไม่ได้จัดการความคิดที่ยุ่งเหยิงของตัวเองก็มาถึงแล้ว

"ฉันขึ้นไปรับทิมทิม คุณรอฉันอยู่ข้างล่างก็ได้" รสิกาพูดกับถนิตก่อนลงจากรถ จากนั้นก็เปิดประตูลงมา

เธอยังไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องของถนิตให้ทิมทิมฟังยังไง แต่ตอนนี้ก็ต้องกัดฟันเดินขึ้นไป

มาถึงหน้าประตูบ้านอดิภา รสิกาสูดหายใจเข้าแล้วกดกริ่ง

ผ่านไปไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก อดิภาใส่ชุดอยู่บ้าน เห็นเธอ อดิภาก็ยิ้มแล้วพูดว่า "เข้ามาสิ"

"วันนี้ขอบใจเธอจริงๆ" รสิกาขอบคุณอดิภา

"ไม่เป็นไร ฉันอยู่คนเดียว มีคนอยู่กับฉันดีจะตาย" อดิภาพูดพร้อมกับหยิบรองเท้าแตะออกมาให้เธอ

"ไม่เป็นไร เธอเรียกทิมทิมออกมาหาฉันเถอะ เพื่อนฉันรออยู่ข้างล่าง" รสิกาพูด

"เพื่อน?" อดิภาได้ยินแบบนี้เธอก็กระพริบให้รสิกา "เพื่อนผู้ชายหรือว่าเพื่อนผู้หญิง?"

"หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ" รสิกากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

อดิภาไม่ล้อเธอ เก็บรองเท้าแตะ จากนั้นก็หันไปเรียกทิมทิม

"คุณแม่" ทิมทิมสะพายกระเป๋าตัวเองเดินออกมา

"ขอโทษนะลูก" รสิกานั่งลงแล้วกอดเขา "วันนี้แม่ยุ่งจนลืมเวลา"

"ไม่เป็นไรครับ" ทิมทิมตบไหล่เธอเบาๆราวกับปลอบใจเธอ จากนั้นก็หันไปพูดกับอดิภา "น้าอดิภา ขอบคุณนะครับ"

"ไม่เป็นไรจ้ะ รีบกลับบ้านเถอะ" อดิภาแล้วลูบหัวทิมทิมเบาๆ

"งั้นเราไปก่อนนะ" รสิกายืนขึ้นแล้วพูดกับอดิภา

"ขับรถดีๆ" อดิภาพยักหน้า

รสิกาพาทิมทิมออกมา

หลังจากเข้ามาในลิฟต์ รสิกาลังเลอยู่นาน จากนั้นก็พูดว่า "กินข้าวรึยัง?"

"กินแล้วครับ" ทิมทิมพูด "คุณแม่ยังไม่ได้กินเหรอครับ"

"กินแล้ว..." รสิกากัดริมฝีปากล่างตัวเอง

ทิมทิมเห็นเธอผิดปกติ เขาจึงถาม "คุณแม่เป็นอะไรครับ?"

"ไม่มีอะไร... คือ เดี๋ยวมีเพื่อนคนหนึ่งจะกลับไปกินข้าวกับเราที่บ้าน" เมื่อรสิกาพูดประโยคนี้ เธอรู้สึกตื่นเต้น

"เพื่อนของคุณแม่เหรอครับ?" ทิมทิมถาม

คำถามนี้ทำเอารสิกาตกใจ ตอนนี้เธอกับถนิตยังไม่ใช่เพื่อนกัน แต่เป็นอะไรกัน เธอเองก็บอกไม่ได้

ลิฟต์มาถึงพอดี รสิกาจับมือเขาเดินออกมา เมื่อเดินออกจากตึกคอนโด รสิกาก็เห็นชายที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูอย่างชัดเจน

ถนิตลงมาจากรถ ในมือถือบุหรี่ จุดบุหรี่แต่ไม่สูบ

รสิกาสัมผัสได้ถึงมือเล็กๆที่กำแน่นของทิมทิม

เธอกำลังจะพูดอะไรกับทิมทิม แต่ถนิตก็มองมาที่พวกเขา เขาดับบุหรี่ในมือ จากนั้นก็เปิดประตูหลัง

"ไปกันเถอะ" รสิกาจับมือทิมทิม

ทิมทิมเดินตามรสิกาไปเงียบๆ เมื่อเดินผ่านถนิต เขาไม่เงยหน้าขึ้นมอง ราวกับมองไม่เห็นถนิต