บทที่ 303 คุณทำอะไร

ติรณาหัวเราะ หลังจากหัวเราะเธอก็พูดอย่างจริงจัง "เรื่องหย่า ทางที่ดีเธอควรไปสืบมาจากถนิต ต้องมั่นใจว่าเราจะชนะคดี การหย่าของพวกเขาคือเรื่องสำคัญ"

"ได้ ฉันรู้แล้ว" ครั้งนี้รสิกาพูดอย่างจริงจัง

ถึงแม้เรื่องนี้รสิกาไม่อยากให้ถนิตเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับทิมทิม แต่สายเลือดของพวกเขามันเปลี่ยนแปลงไม่ได้

"งั้นฉันวางสายแล้วนะ เธอรีบพักผ่อนเถอะ" ติรณาพูด

"เธอก็เหมือนกันนะ" รสิกาตอบกลับแล้ววางสาย

รสิกาถือโทรศัพท์นั่งอยู่บนโซฟาพักหนึ่ง จากนั้นก็โทรหาถนิต

ถนิตรับสายอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังรอสายจากเธอ

"ฮัลโหล"

ได้ยินเสียงของเขา รสิกาตกใจ จากนั้นเธอก็พูดว่า "คุณยุ่งอยู่รึเปล่า?"

"เปล่า ไม่ยุ่ง" น้ำเสียงของถนิตฟังดูเหนื่อยล้า "เรื่องเมื่อกลางวันเหรอ"

เรื่องเมื่อกลางวัน คงเป็นเรื่องหมายศาล ดูเหมือนถนิตจะรู้แล้ว

"คุณรู้แล้วเหรอ" รสิกาก้มหน้าลงเล่นผมที่ห้อยลงมาของตัวเอง

"คุณโทรหาผม เพราะอยากถามเรื่องหย่าใช่ไหม?" ถนิตราวกับได้ยินว่าเธอคิดอะไรในใจ "เรื่องหย่าตอนนี้ยังไม่คืบหน้า คุณปู่ไม่ยอมเอาทะเบียนสมรสให้ผม"

"อ๋อ..."

รสิกาตอบกลับ เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

"เรื่องนี้คุณไม่ต้องห่วง ตราบใดที่ผมสละสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตร ถึงแม้คุณปู่จะสู้คดีกับคุณ เขาก็ไม่มีทางชนะ" ถนิตพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

หัวใจที่กระสับกระส่ายของรสิกาสงบลงทันที

"วันนี้ฉันไปหาทนายมา ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คดีนี้เราชนะแน่นอน บวกกับเรื่องที่คุณจะหย่ากับนันท์นรีมันคือหลักฐานที่อยู่ตรงหน้า ผู้พิพากษาไม่มีทางมอบลูกให้คุณ" รสิกาดีใจ เธอจึงพูดมากกว่าเดิม

ถนิตฟังเสียงของเธอ เขายิ้มมุมอย่างแผ่วเบา

"ดูเหมือนว่าคุณจะดีใจที่ผมหย่ากับเธอ" เขาพูดเบาๆ

รสิกาตกใจ เธอหน้าแดง โชคดีที่กำลังโทรศัพท์ ถึงเธอจะหน้าแดงแต่เขาก็ไม่เห็น

"ฉันแค่ดีใจที่เรื่องนี้ฉันจะชนะคดี" รสิกากัดฟัน

"ฮ่าๆ" ถนิตหัวเราะเบาๆ

เสียงหัวเราะของเขาช่างมีเสน่ห์ ราวกับกำลังหัวเราะอยู่ข้างหูรสิกา ทำให้หูของเธอรู้สึกชา ชาไปจนถึงหัวใจ

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันวางสายแล้วนะ" รสิกายกมือขึ้นจับหูตัวเองแล้วพูดเบาๆ

"ไม่ต้องห่วง มีผมอยู่" ก่อนวางสาย ถนิตพูดกับรสิกา

จนกระทั่งวางสาย ประโยคนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของรสิกา

คิดไปคิดมา เธอก็หน้าแดงอีกครั้ง

......

รสิกาคิดว่าท่านเฉลิมสิทธิ์จะหยุดไปสักพักหลังจากเรื่องหมายศาล แต่คิดไม่ถึงว่าผ่านไปสองวัน เขากลับมหาเธอด้วยตัวเอง

ตอนที่เธอรับสาย เธอกำลังเร่งทำงาน เหลือบมองเบอร์ที่โทรมา เป็นเบอร์แปลก เธอจึงตัดสายแล้วทำงานต่อ

แต่ไม่ถึงสองนาที เบอร์นั้นก็โทรมาอีกครั้ง

รสิกาขมวดคิ้ว วางงานในมือลงชั่วคราวแล้วรับสาย

"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ?"

"สวัสดีครับ คุณรสิกา" เสียงปลายสายฟังดูคุ้นๆ "ผมเป็นตฤณ พ่อบ้านของตระกูลวัชรเดชานนท์ คุณสะดวกลงมาเจอผมข้างล่างตอนนี้ไหมครับ"