บทที่ 304 คำพูดแปลกๆ

รสิกาไม่ได้โง่ แต่ตรงกันข้าม เธอกลับฉลาดมาก

ก่อนที่เธอจะขึ้นรถเธอสังเกตเห็นว่ามีอะไรผิดปกติ แต่เธอคิดว่าท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่ได้ชั่วร้ายเหมือนที่เธอคิด อย่างน้อยเธอก็หวังให้มันเป็นแบบนั้น

แต่ความจริงนั้นโหดร้ายเสมอ

"เธอเป็นหนี้ตระกูลวัชรเดชานนท์ของเรา" ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดกับรสิกาอย่างไม่สะทกสะท้าน

"ฉันเป็นหนี้ตระกูลวัชรเดชานนท์?" รสิกาโมโหจนตาแดงก่ำ "ฉันทำผิดอะไรกับวัชรเดชานนท์กันแน่? ทำไมท่านต้องเอาลูกของฉันไปให้ได้!"

"เขาคือสายเลือดของตระกูลวัชรเดชานนท์!" ตอนที่ท่านเฉลิมสิทธิ์พูด มีเส้นเลือดใหญ่ปรากฏขึ้นมาบนหน้าผากของเขา ราวกับเขากำลังพยายามระงับความโมโหเอาไว้ "เขาคือลูกของถนิตเหมือนกัน!"

"แต่เขาคือลูกที่ฉันเกิดและเลี้ยงมาจนโตขนาดนี้ที่ต่างประเทศคนเดียว ท่านจะเอาเขาไปจากฉันไม่ได้!" รสิกาตะโกนเสียงดัง เธอน้ำตาคลอเบ้า

ตอนที่คลอดทิมทิมรสิกาทรมานมาก เธอคิดว่าตัวเองจะไม่ไหวแล้ว แต่เมื่อคิดว่าถ้าตัวเองตาย ลูกของเธอก็จะต้องมีชีวิตอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ เธอจึงทำไม่ได้

เธอพยายามกลับมาจากนรก ทำไมเธอต้องยอมให้ท่านเฉลิมสิทธิ์เอาลูกของเธอไป!

"หยุดรถ ฉันจะลงรถ!" รสิกายื่นมือออกไปจับประตูรถ แต่ตอนนี้รถกำลังแล่น มันเปิดไม่ออก

ตฤณที่ขับรถอยู่ข้างหน้าเหลือบมองรสิกาผ่านกระจกมองหลังด้วยความลำบากใจ ถึงแม้เขาจะสงสารเธอ แต่ไม่มีคำสั่งของท่านเฉลิมสิทธิ์ เขาก็ไม่กล้าหยุดรถ

"ถ้าเธอส่งลูกมาให้ฉันตั้งแต่แรก ฉันยังจะให้เธอได้เจอกับเขา แต่ว่าตอนนี้..." พูดจบ เขาก็มองรสิกาด้วยสายตาเยาะเย้ย "รสิกา การไม่มีลูก มันดีกับเธอมากกว่าไม่ใช่เหรอ?"

"ในเมื่อเธอคบกับลูกชายของตระกูลสุนทรอมรสกล ฉันทำแบบนี้ก็ถือว่าช่วยเธอ"

"เอาลูกของฉันคืนมา!" รสิการาวกับไม่ได้ยินที่ท่านเฉลิมสิทธิ์พูด ดวงตาของเธอแดงก่ำ พูดประโยคนี้ออกมาราวกับคำรามออกมาจากหน้าอก ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในกรง "เขาคือชีวิตของฉัน! คุณจะพาเขาไปจากฉันไม่ได้!"

"เขาก็คือชีวิตของวัชรเดชานนท์เหมือนกัน" ท่านเฉลิมสิทธิ์หรี่ตาและพูดอย่างคลุมเครือ "รสิกา เธอทำกรรมไว้เอง ตอนนี้เธอก็ต้องชดใช้มัน สิ่งที่ฉันต้องการ ไม่ใช่ลูกของเธอ แต่คือสายเลือดของเขา เขาคือคนรุ่นหลังของตระกูลวัชรเดชานนท์"

ท่านเฉลิมสิทธิ์เคยพูดประโยคนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้ว รสิกาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องพูดซ้ำอีกครั้ง ราวกับกำลังอธิบายข้อเท็จจริงอะไรบางอย่าง

และสิ่งที่ทำให้รสิกายิ่งไม่เข้าใจ ก็คือคำพูดนั้นของเขา

อะไรคือกรรมที่เธอทำ? เธอทำกรรมอะไรไว้ ทำไมถึงทำให้ท่านเฉลิมสิทธิ์เกลียดเธอมากขนาดนี้?

แต่ท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่เคยอธิบายให้รสิกาฟัง เมื่อถึงสัญญาณไฟจราจรถัดไป เขาบอกให้ตฤณเปิดประตูรถแล้วทิ้งรสิกาลงจากรถ

ที่นี่ห่างจากสตูดิโอมากพอสมควร รสิกาถือโทรศัพท์แล้วเดินจากทางเท้าไปริมถนนด้วยท่าทีสิ้นหวัง

รถของท่านเฉลิมสิทธิ์แล่นออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ มองไปทางนั้น ดูเหมือนกำลังจะไปสนามบิน

คิดแบบนี้ รสิกาก็รีบเรียกแท็กซี่แล้วบอกเขาไปสนามบิน จากนั้นก็โทรหาอดิภา

ทันทีที่อดิภารับสาย เธอก็ได้ยินเสียงที่ตื่นตระหนกของอดิภา "รสิกา แย่แล้ว หลังจากที่เธอออกไปก็มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาพาทิมทิมออกไป ตอนนี้ฉันกำลังแจ้งความที่สถานีตำรวจ เธอจะกลับมาเมื่อไหร่?!"

เป็นเหมือนที่คิดไว้จริงๆ... ท่านเฉลิมสิทธิ์ส่งคนไปลักพาตัวทิมทิมหลังจากที่เธอออกมาจริงๆ

"ฉันจะไปตามหาทิมทิมเดี๋ยวนี้ เธออย่าพึ่งแจ้งตำรวจ มีข่าวอะไรฉันจะโทรกลับไป"

รสิกาพูดกับอดิภาด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งแล้ววางสาย จากนั้นก็โทรหาถนิต

ถ้าบอกว่าตอนนี้ใครสามารถหยุดท่านเฉลิมสิทธิ์ได้ ก็คงจะมีแค่ถนิตเท่านั้น