บทที่ 305 เรายังกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

รสิกาขมวดคิ้วและครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แต่กลับคิดไม่ออกว่าคำพูดที่สมบูรณ์ของท่านเฉลิมสิทธิ์คืออะไร

ตอนนั้นเธอคิดถึงแต่ทิมทิม ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดอะไรเธอลืมไปหมดแล้ว ตอนนี้ก็จำได้แค่คลุมเครือ

"ฉันจำไม่ได้แล้ว..." คิดอยู่พักหนึ่งแต่ก็คิดไม่ออก กรสิกาเองก็ไม่พยายามคิด "สรุปก็คือ มันแปลกมาก"

"คุณปู่แก่แล้ว" ถนิตพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน "บางครั้งเขามักจะพูดอะไรที่คนอื่นไม่เข้าใจ คุณไม่ต้องสนใจหรอก"

"ฉันไม่มีทางยกโทษให้เขา" รสิกากัดฟัน ในสายตาของเธอมีความเกลียดชังท่านเฉลิมสิทธิ์เป็นครั้งแรก

เรื่องที่เคยเกิดขึ้นในอดีต ไม่ว่าเธอจะถูกท่านเฉลิมสิทธิ์กล่าวหาว่าเป็นฆาตกรฆ่าคน ถูกบังคับให้เลิกกับถนิต หรือตระกูลปิติภัทรไพศาลกลายเป็นเครื่องต่อรองให้รสิกาและถนิตเลิกกัน เรื่องพวกนั้นเธอไม่สนใจได้ แล้วยังไม่แค้นที่ถนิตทำแบบนั้น

แต่เขาไม่ควรลักพาตัวทิมทิม

ทิมทิมยังเด็ก เขาทำแบบนั้นกับทิมทิมได้ยังไง?

"ไม่จำเป็นต้องให้อภัยเขา" ถนิตยื่มือไปจับมือรสิกา

หลังจากรู้สึกว่าเธอดิ้น เขาก็ปล่อยมือ

"เขาทำผิดกับคุณมามาก คุณไม่ให้อภัยเขาก็ไม่ผิด" ถนิตก้มหน้าแล้วพูด

รสิกาไม่ตอบเขา แต่กลับยกมือที่วางอยู่บนโต๊ะไว้มาวางบนตักตัวเอง ราวกับหลบถนิต

พวกเขาสองคนเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร

สุดท้าย สิ่งที่ทำลายความเงียบก็คือเสียงโทรศัพท์ของรสิกา

อดิภาโทรมา เธอยังเป็นห่วงความปลอดภัยของทิมทิม

"เรื่องนี้เธอไม่ต้องห่วง ฉันจะพาทิมทิมกลับไปอย่างปลอดภัย" รสิกาปลอบใจอดิภา "แต่เรื่องในสตูดิโอ สองสามวันนี้คงต้องรบกวนเธอแล้ว"

"เธอพูดอะไร เกิดเรื่องขึ้นกับทิมทิม ฉันยังจะให้เธอมาสนใจเรื่องในสตูดิโออย่างนั้นเหรอ?" อดิภากัดฟันพูด "ฉันแค่คิดว่า... ทิมทิมถูกลักพาตัวไปมันคือความผิดของฉัน..."

ในสตูดิโอมีคนตั้งมากมายแต่กลับห้ามผู้ชายทั้งสองไว้ไม่ได้ พวกเขามองดูทิมทิมถูกพาตัวไปอย่างนิ่งดูดาย

อดิภารู้สึกผิด

"มันไม่ใช่ความผิดของเธอ" รสิกาเอาผมไปไว้หลังใบหู

มันไม่ใช่ผิดของอดิภาจริงๆ หากพวกเขาต้องการพาตัวทิมทิมไป อดิภาคนเดียวไม่มีทางหยุดพวกเขาได้

"ฉันขอโทษ..." แม้ว่ารสิกาจะบอกว่าไม่ใช่ความผิดของเธอ แต่เธอก็ขอโทษ

"ฉันวางสายก่อนนะ ทางนี้ยังมีเรื่องต้องจัดการ" รสิกาไม่ได้ปลอบใจอดิภามากนัก

"อืม ถ้ามีข่าวทิมทิมแล้วอย่าลืมบอกฉันนะ"

"ฉันรู้แล้ว" รสิกาตอบรับแล้ววางสาย เปิดดูบันทึกการโทร จากนั้นก็โทรหากรานต์

กรานต์รับสายเธออย่างรวดเร็ว "รสิกา มีเรื่องอะไรเหรอ?"

"เกิดเรื่องขึ้นกับทิมทิม ฉันจะกลับไปเมืองซีเดี๋ยวนี้ เรื่องคดีคงต้องเลื่อนไปก่อน" รสิกาก็ไม่แน่ใจว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นยังจะสู้คดีได้อยู่รึเปล่า แต่ไม่ว่ายังไง ก็ต้องบอกกรานต์ก่อน

"ทิมทิมเป็นอะไร?" กรานต์ได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นกับทิมทิม เขาก็ถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่มีอะไร เธอไม่ต้องห่วง หลังจากจัดการเรียบร้อยแล้วฉันจะอธิบายให้เธอฟัง" รสิกาพูด

"ก็ได้..." กรานต์เก๋บความเป็นห่วงของตัวเองไว้ในใจ "มีอะไรให้ผมช่วยไหม?"

"ตอนนี้ยังไม่มี" รสิกาพูด "รอให้ฉันกลับเมืองซีก่อนแล้วค่อยว่ากันดีกว่า"

"ก็ได้" กรานต์พูด

"ฉันวางสายก่อนนะ" รสิกาพูดแล้ววางสาย

"ลูกชายตระกูลสุนทรอมรสกล?" จู่ๆถนิตก็ถามขึ้นมา