บทที่ 306 ใครกล้า

ติรณาโทรมา เธอคงรอเวลาโทรมาหารสิกา

รสิกายืนอยู่ข้างถนนแล้วรับโทรศัพท์

"ติรณา"

"เธอกลับมาจริงๆเหรอ?" ติรณาดูไม่เชื่อ "อยู่ดีๆทำไมถึงกลับมา?"

"เกิดเรื่องนิดหน่อย" รสิกากะพริบตาเบาๆและถอนหายใจ "ปู่ของถนิตลักพาตัวทิมทิมไปแล้ว"

"อะไรนะ?" ติรณาตกใจ "เขาลักพาตัวทิมทิมไปได้ยังไง"

"คงคิดว่าชนะคดีไม่ได้" รสิกามองไปที่ถนิตที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ไม่ไกล จากนั้นก็พูดกับติรณาว่า "ฉันกลับมากับถนิต ตอนเย็นคงต้องไปรับทิมทิมที่ตระกูลวัชรเดชานนท์"

"ให้ฉันไปด้วยไหม?" ติรณาเงียบไปพักหนึ่งแล้วพูด "ถึงแม้ฉันจะช่วยอะไรได้ไม่มาก แต่เรื่องแย่งเด็ก ฉันก็พอจะช่วยได้"

"ไม่เป็นไร" รสิกาปฏิเสธ "เรื่องนี้เธออย่าเล่าให้แม่ฉันฟังนะ เดี๋ยวท่านจะเป็นห่วง"

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้โง่ซะหน่อย" ติรณาพูด "แต่ว่า พวกเธอไปขอดื้อๆแบบนี้ พวกเขาจะให้เธอเหรอ?"

เพราะท่านเฉลิมสิทธิ์มาลักพาตัวทิมทิมไปด้วยตัวเอง จะให้เขาคืนทิมทิมกลับมามันไม่ใช่เรื่องง่าย

"จะคืนหรือไม่คืน ก็ต้องลองดู" รสิกาพูดเบาๆ "ถ้าเขาไม่ยอมคืนก็ต้องคิดหาวิธีอื่น"

ไม่ว่ายังไง เธอก็ต้องเอาลูกกลับมาให้ได้

"งั้นก็ไปเถอะ" ติรณาพูด "ฉันจะรอฟังข่าวดีจากเธอ"

"อืม" รสิกาฝืนยิ้ม

ถนิตยืนอยู่หน้ารถแล้ว รสิกาจำรถคันนั้นได้ เธอเคยเห็นเขาขับในเมืองซีมาก่อน

"ฉันวางสายก่อนนะ" รสิกาพูดกับติรณา

"อืม" ติรณาตอบกลับ

รสิกาเก็บโทรศัพท์แล้วเดินไปหาถนิต

"ไปกันเถอะ" ถนิตเปิดประตูหลังแล้วพูดกับรสิกา

"ขอบคุณนะ" รสิกาขอบคุณเบาๆ จากนั้นก็ก้มตัวเข้าไปนั่ง

ถนิตให้เธอเข้าไปนั่งก่อนแล้วตัวเองก็ขึ้นรถ ปิดประตู จากนั้นรถก็ค่อยๆแล่นออกไปจากสนามบิน

"ไปบ้านของคุณเลยไหม" รสิกาถาม

"อืม" ถนิตขมวดคิ้ว "ผมถามนีรชาแล้ว คุณปู่พาเขากลับไปที่บ้านจริงๆ"

เวลานี้ นีรชาเลิกงานแล้ว เธอเคยเห็นทิมทิมมาก่อน ถ้ามีเธออยู่ รสิกาจะได้สบายใจ

"ถ้าคุณปู่ของคุณไม่คืนลูกให้ฉันจะทำยังไง" รสิกานั่งห่างจากถนิต ตัวติดกับประตูรถ ตอนที่ถามแบบนี้เธอก็หันไปมองถนิต

"ไม่มีทาง" ถนิตตอบกลับโดยที่ไม่หันมามองเธอ เขาถือโทรศัพท์กำลังพิมพ์อะไร เหมือนกำลังพูดคุยกับใครอยู่

รสิกาเห็นว่าเขาไม่อยากคุยกับตัวเอง เธอจึงเงียบแล้วหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง

เมืองนี้ ครั้งก่อนที่เธอกลับมาเธอไม่ได้มองละเอียดนัก ผ่านไปห้าปีมันเปลี่ยนไปมาก แม้แต่เมืองก็เปลี่ยนไปจนรสิกาจำแทบไม่ได้

เมืองซีที่ปกคลุมไปด้วยแสงแวววาว ราวกับถูกเคลือบด้วยแสงสีทอง ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนตกอยู่ในจินตนาการที่ไม่สมจริง

"เมืองซีเปลี่ยนไปมาก" เสียงของถนิตดังขึ้นข้างๆเธอ

"อืม เปลี่ยนไปมากจริงๆ" รสิกาหันมามองเขา